อย่างไรก็ตาม เธอก็รีบกดรับสาย
ปลายสายหัวหน้าถามว่า “เสี่ยวเจียง จัดการเรื่องนั้นเป็นยังไงบ้าง พวกคุณปล่อยตัวฟางเสี่ยวจวินหรือยัง”
เจียงหลานทำได้เพียงตอบตามจริง “หัวหน้า พวกเราอยากจะปล่อยเขา แต่เขาไม่ยอมไป พวกเราก็จนปัญญาค่ะ”
“อะไรนะ เขาไม่ยอมไป เป็นเพราะพวกคุณพูดจารุนแรงไปหรือเปล่า พวกคุณขอโทษเขาหรือยัง”
“พวกเราขอโทษแล้ว แต่เขาไม่ยอมรับค่ะ”
“ฉันบอกเธอนะ ไม่ว่าจะใช้วิธีอะไร ภายในหนึ่งชั่วโมงต้องรีบปล่อยตัวฟางเสี่ยวจวิน ไม่งั้นผลที่ตามมาจะร้ายแรงมาก”
หัวหน้าพูดจบก็วางสายไป
ตอนนี้เขาก็เครียดมากเช่นกัน
ถ้าฟางเสี่ยวจวินยังไม่ถูกปล่อยตัว ฝ่ายเหนือจะต้องสอบสวนหาผู้รับผิดชอบแน่
อีกเดี๋ยวนายอำเภอก็จะโทรหาเขา ถ้าเขาจัดการเรื่องนี้ไม่ดี ตำแหน่งคงไม่รอด
ตอนนี้ในใจของเจียงหลานยิ่งเครียดกว่าเดิม
หัวหน้าจำกัดเวลาให้เธอภายในหนึ่งชั่วโมงปล่อยตัวฟางเสี่ยวจวิน ถ้าทำไม่ได้ เธอคงไม่ต้องเป็นตำรวจอีกต่อไป
เจียงหลานคิดแล้วคิดอีก ก็ให้เพื่อนของฟางเสี่ยวจวินลองเกลี้ยกล่อมเขาดูอีกที
ดังนั้น เธอจึงมองไปที่มู่ชิงเหยียน แล้วพูดว่า “คุณมู่ งั้นคุณลองเกลี้ยกล่อมฟางเสี่ยวจวินอีกสักครั้งไหม”
“พวกเราก็ทำตามคำสั่งของเบื้องบน เบื้องบนบอกว่าฟางเสี่ยวจวินก่อคดีอาญา พวกเราก็ไม่มีทางเลือก ต้องจับกุมตัวไว้”
“ตอนนี้ตรวจสอบกระจ่างแล้วว่าเป็นเรื่องเข้าใจผิด พวกเราก็ขอโทษไปแล้ว คุณลองพูดดี ๆ กับเขาอีกที ให้เขารีบกลับไปเถอะ”
มู่ชิงเหยียนฟังแล้วก็พยักหน้า “ได้ ฉันจะลองอีกครั้ง”
พูดจบ เธอก็เดินไปข้าง ๆ ฟางเสี่ยวจวิน เกลี้ยกล่อมต่อว่า “พี่ชายเล็ก เมื่อกี้คุณตำรวจบอกแล้ว ทั้งหมดเป็นเรื่องเข้าใจผิด ฉันว่าเรายอม ๆ ไปเถอะ ตอนนี้นายไม่ไป ทางตำรวจก็ลำบากใจนะ”
ฟางเสี่ยวจวินยังคงดื้อดึงไม่ฟังใคร