หลังกินข้าวเที่ยงเสร็จ ฟางเสี่ยวจวินก็ห่อโสมในกระสอบป่านให้เรียบร้อย ค่อยๆ วางลงในกล่องไม้ในห้องเก็บของของบ้านจางชุ่ยฮวา แล้วเอาผ้าเก่าสองตัวทับไว้ด้านบน
จางชุ่ยฮวาอุ้มเสี่ยวเถียนเถียนยืนมองอยู่ที่ประตู พอเขาออกมาก็เอ่ยปากถามขึ้นมาประโยคหนึ่ง: "นั่นของมีค่าอะไร ดูแกซ่อนไว้เหมือนกลัวใครมาแย่งยังไงยังงั้น"
เธอยังไม่รู้เลยว่าฟางเสี่ยวจวินเจ้านี่ ข้างในนั้นคือโสม
ฟางเสี่ยวจวินตบฝุ่นบนมือ แล้วพูดว่า: "สมุนไพรที่ขุดมาจากในเขา ขายได้ราคาอยู่ กลัวมันชื้น"
จางชุ่ยฮวาก็ไม่ได้ถามอะไรเพิ่ม หันไปวางเสี่ยวเถียนเถียนที่หลับอยู่ในเปล
จากนั้นเดินไปที่แท่นเตา ยกนมที่เหลือครึ่งถ้วยในหม้อออกมา วางบนโต๊ะ: "รีบดื่มตอนยังร้อนๆ แกเข้าป่าตั้งแต่เช้า กลางวันแค่ตกข้าวสองคำ ของอย่างนี้บำรุงร่างกาย"
ฟางเสี่ยวจวินมองชามสีขาวๆ นั่น ยิ้มกว้าง: "พี่ชุ่ยฮวา เดี๋ยวนี้ผมได้กลิ่นก็รู้แล้วว่ามันคืออะไร"
เขายกชามขึ้น รินเข้าปากไม่กี่อึก เช็ดปาก "อร่อยดี"
จางชุ่ยฮวาหน้าแดงอีกครั้ง แกล้งทำเป็นหมั่นไส้มองเขา: "ปากดีนัก"
บ่ายสองกว่าๆ ฟางเสี่ยวจวินถือเข็มเงิน ออกไปที่บ้านเหมากุ้ย
ประตูบ้านเหมากุ้ยเปิดอยู่ เหมาเสี่ยวเหม่ยกำลังย่อตัวซักผ้าอยู่ข้างบ่อน้ำ
พอเห็นเขามา ก็เอาฝ่ามือที่เปียกชื้นเช็ดผ้ากันเปื้อน ตอนลุกขึ้นยืนรอยยิ้มที่หางตาก็ปิดไม่มิด
"เสี่ยวจวิน นายมาแล้ว! พอดีพ่อฉันเพิ่งตื่น"
สองวันก่อน อาการของเหมากุ้ยดีขึ้น จึงออกจากโรงพยาบาล
ฟางเสี่ยวจวินตามเธอเข้าไปในบ้าน
เหมากุ้ยพิงผ้าห่มที่หัวเตียง สีหน้าดีขึ้นกว่าเมื่อสองสามวันก่อนมาก ขาซ้ายขยับได้เล็กน้อย แม้จะไม่มาก แต่ก็ดีกว่านอนแข็งทื่อๆ เมื่อก่อนมาก