เหมาเสี่ยวเหม่ยกลับเข้ามาในครัวแล้ว ก็เริ่มเก็บถ้วยชามกับน้องสาวเหมาลี่ลี่
เหมาลี่ลี่เก็บไปพลาง บ่นไปพลาง "พี่กับพ่อไม่รู้คิดยังไง"
"ฟางเสี่ยวจวินไอ้เวรนั่น มันคือพวกเหลือขอที่คิดจะล่วงเกินผู้หญิง พวกพี่ไปสนิทกับมันขนาดนี้ ระวังจะเสียรู้เอานะ"
"พ่อก็แก่เกินไปแล้ว ยังจะบอกว่าจะช่วยมันหางานเป็นหมอประจำหมู่บ้านอีก ถ้าไอ้หมอนี่ได้เป็นหมอหมู่บ้าน บรรดาสาว ๆ แก่ ๆ ในหมู่บ้านไปหามันรักษา รับรองโดนมันทำลายล้างหมดทุกคนแน่"
"จะให้ฉันเป็นผู้ช่วยมันในหมู่บ้านเนี่ยนะ นอกจากดวงอาทิตย์จะขึ้นทางทิศตะวันตก"
เหมาเสี่ยวเหม่ยฟังน้องสาวพูดยืดยาวไม่หยุด ใจก็เริ่มหงุดหงิด
"ลี่ลี่ เสี่ยวจวินไม่ใช่คนแบบนั้นนะ เขาถูกใส่ความ"
"แกนี่นิสัยตรงไปตรงมา ชอบหาเรื่องใส่ตัว ต่อไปอย่าพูดจาเสีย ๆ หาย ๆ ถึงเสี่ยวจวินแบบนี้อีก รีบ ๆ เก็บเถอะ เก็บเสร็จเราจะได้ไปนอนเร็ว ๆ"
"ช่างเถอะ ไม่อยากพูดกับแกแล้ว หวังดีกลายเป็นหวังร้าย ต่อไปถ้าเสียรู้ขึ้นมา แกก็รอเสียใจไปเถอะ"
เหมาลี่ลี่ไม่พูดอะไรต่อ เก็บต่อไป
ส่วนเหมาเสี่ยวเหม่ยก็ได้แต่พูดอย่างจนใจ "แกนี่นะ พูดจาเหมือนเป็นผู้อาวุโสเลย"
"ฉันเป็นพี่แท้ ๆ แกกลับทำให้คนอื่นได้ยินแล้วนึกว่าแกเป็นพี่เสียอีก"
เหมาลี่ลี่ฟังแล้วรีบตอบ "นี่ไม่ใช่เรื่องใครเป็นพี่ใครเป็นน้อง แต่มันเป็นเรื่องใครมีเหตุผล"
"ยังไงก็เถอะ พี่ต้องระวังไอ้ฟางเสี่ยวจวินนั่นไว้หน่อย ฉันเป็นน้องสาวพี่ ไม่มีทางทำร้ายพี่หรอก"