เหมาเสี่ยวเหม่ยพูดประโยค "ยอมใช้เรือนร่างตอบแทน" จบ ใบหน้าก็แดงฉานไปจนถึงซอกคอ
เธอก้มหน้า นิ้วมือบิดชายเสื้อไปมาอย่างประหม่า ไม่กล้าสบตาฟางเสี่ยวจวิน
ใจของฟางเสี่ยวจวินก็อด 'คัน ๆ' ขึ้นมาไม่ได้จริง ๆ
แม่เสี่ยวเหม่ยคนนี้หน้าตาใช้ได้ แถมหุ่นก็เยี่ยม เวลาเดินผ่านไปมาในหมู่บ้าน เอวก็ส่ายพลิ้วราวกับกิ่งหลิว
แถมเธอยังเป็นหนึ่งในสามบุปผาทองคำแห่งหมู่บ้านอีกด้วย
หากได้มีสัมพันธ์ลึกซึ้งกับเธอจริง ต้องรู้สึกดีถึงทรวงแน่นอน
เขาก็แค่ปล่อยใจคิดไปช่วงสั้น ๆ
แต่ก็รีบระงับความคิดนั้นลง กระแอมไอแล้วพูดว่า "พี่เสี่ยวเหม่ย เรื่องรักษาโรคยกให้เป็นหน้าที่ของผมเอง ที่คุณบอกว่าจะยอมใช้เรือนร่างตอบแทนนี่ เป็นการเห็นว่าเราเป็นคนอื่นไกลเกินไปแล้วล่ะ เรื่องของอากุ้ยก็คือเรื่องของผม ตอนนี้เราไปโรงพยาบาลกันเลยไหม"
เหมาเสี่ยวเหม่ยเงยหน้าขึ้น ขอบตายังแดงก่ำ แต่ในดวงตามีประกายหวังขึ้นมา "จ... จริงเหรอ"
"จริงครับ คุณรอผมสักครู่ เดี๋ยวผมกลับไปบอกพี่ชุ่ยฮวาหน่อย"
ฟางเสี่ยวจวินออกจากบ้านของเหมากุ้ย เดิมคิดว่าจะเอาของฝากที่เหลือไปให้เหมาหยวนหยวนกับเสิ่นซิ่วซิ่ว แต่พอคิดอีกที เห็นว่าเรื่องรักษาเหมากุ้ยสำคัญกว่า ของฝากค่อยให้ตอนค่ำก็ไม่สาย
เขารีบเดินกลับไปที่บ้านของจางชุ่ยฮวา พูดกับเธอสั้น ๆ ไม่กี่คำ แล้วก็พกเข็มเงินออกจากบ้าน
เหมาเสี่ยวเหม่ยจัดของเสร็จเรียบร้อยแล้ว มายืนรอเขาอยู่ที่ปากหมู่บ้าน
ทั้งสองคนไม่ได้คุยอะไรกันมากระหว่างทาง เหมาเสี่ยวเหม่ยนั่งอยู่บนรถสามล้อ ลอบมองแผ่นหลังของฟางเสี่ยวจวินเป็นครั้งคราว ใบหน้ายังร้อนผ่าวอยู่
ถึงสถานีอนามัยตำบล ฟางเสี่ยวจวินก็ตรงเข้าไปในห้องพักผู้ป่วยของเหมากุ้ยตามเหมาเสี่ยวเหม่ย
เหมากุ้ยนอนอยู่บนเตียงคนไข้ ปากเบี้ยวตาฉีก ซีกหนึ่งของร่างกายแข็งทื่อ เวลาพูดก็อ้อแอ้ฟังไม่ชัด