ฟางเสี่ยวจวินจอดรถสามล้อไว้ที่ตีนเขา หลังต้นหวยจื่อเก่าแก่ ก้มตัวมุดเข้าไปในป่าทึบของเขาลูกท้อ
หมอกยามเช้ายังไม่จางหาย น้ำค้างทำให้ขากางเกงเปียกชื้น
เขากำรองเท้าผ้าสีดำในมือ เดินตามทิศทางที่หมาตัวเหลืองบอกไว้ มุ่งขึ้นเขาไปเรื่อย ๆ
พื้นดินใต้เท้าค่อนข้างนิ่ม รอยเท้ายังใหม่อยู่
มีคนเพิ่งเดินผ่านทางนี้ไปไม่นาน
เขาเดินไม่เร็ว แต่ละก้าวเหยียบเบามาก
ตั้งแต่มีพลังปราณในร่าง ประสาทสัมผัสทั้งห้าของเขาไวขึ้นกว่าคนธรรมดามาก แม้แต่เสียงหยดน้ำที่กระทบใบไม้ไกลออกไปหลายสิบเมตรก็ยังได้ยินชัดเจน
เดินไปประมาณสิบนาที เขาก็หยุดอยู่หลังพุ่มไม้หนามแห่งหนึ่ง
ข้างหน้าไม่ไกล มีชายชุดสีเข้มนั่งยอง ๆ อยู่ใต้ต้นสนใหญ่
ในมือถือกิ่งไม้เหลาแหลม กำลังขีดเขียนอะไรอยู่บนพื้น
แผ่นหลังโค้งงอ ขากางเกงเลอะโคลน ผมยุ่งเหยิง นั่นคือพานฉี่เหวิน
ฟางเสี่ยวจวินไม่รีบพุ่งเข้าไป
เขากวาดสายตามองรอบทิศก่อน
พานฉี่เหวินอยู่คนเดียว ไม่เห็นมีใครอื่น และก็ไม่เห็นมีอาวุธที่ชัดเจน แต่กิ่งไม้เหลาแหลมนั้น แทงทะลุท้องคนได้สบาย
ฟางเสี่ยวจวินสูดลมหายใจลึก ก้าวออกมาจากหลังพุ่มไม้หนาม เหยียบกิ่งไม้แห้งหัก
เสียง 'ผัวะ' ดังขึ้น พานฉี่เหวินสะดุ้งหันกลับมา
สี่ตาสบกัน
ดวงตาของพานฉี่เหวินแดงก่ำไปด้วยเส้นเลือด ใบหน้าเหลืองซีด ริมฝีปากแห้งแตก ทั้งคนเหมือนบ้าไปแล้วครึ่งหนึ่ง
พอเห็นว่าเป็นฟางเสี่ยวจวิน เขากลับแสยะยิ้ม รอยยิ้มทั้งน่ากลัวและโหดเหี้ยม
“ฟางเสี่ยวจวิน ฉันกำลังหาแกอยู่พอดี” เขาค่อย ๆ ลุกขึ้น กำกิ่งไม้ในมือแน่นขึ้น “แกทำให้ฉันพิการ ฉันก็จะทำให้แกพิการวันนี้”