"พี่ชุ่ยฮวา พี่กลัวอะไรไปได้? ผมก็แค่ดีใจน่ะ"
"รอขายโสมป่าต้นนี้ได้เงินแล้ว ผมจะซื้อเสื้อผ้าสวย ๆ ให้พี่สักสองสามชุด แล้วก็ซื้อมือถือให้หนึ่งเครื่อง แถมด้วยสร้อยคอทองคำกับแหวนทองอีก"
ฟางเสี่ยวจวินหันไปบอกจางชุ่ยฮวาทันที
"ไอ้หนุ่มบ้า ของที่เจ้าขุดมาน่ะใช่โสมป่าจริงหรือเปล่ายังไม่รู้เลย แล้วยังมาหลอกข้าให้ดีใจเล่น อย่าหวังเลย"
"แล้วก็อย่าเอาแต่กอดข้าเลย รีบกลับไปเถอะ ข้ากลัวเสี่ยวเถียนเถียนตื่นขึ้นมาไม่เห็นข้าแล้วจะร้องไห้งอแงอีก"
ตอนนี้จางชุ่ยฮวาใจจดจ่ออยู่กับการกลับไปดูลูกที่บ้าน
ส่วนที่ฟางเสี่ยวจวินบอกว่าขุดโสมป่าได้ต้นหนึ่งขายได้เป็นล้านกว่าน่ะ นางคิดว่าไอ้หนุ่มนี่โม้ทั้งนั้นเพื่อให้นางดีใจ
ที่ไหนจะมีเรื่องดี ๆ แบบนี้ พวกเขาแค่หาอยู่ห้านาทีก็เจอโสมป่าแล้วงั้นหรือ?
ต่อให้ขุดได้จริง ก็ไม่แน่ว่าจะขายได้ราคาสูงขนาดนั้น
"ได้ ๆ งั้นตอนนี้เราก็กลับไปกันเลย"
ฟางเสี่ยวจวินก็ไม่เถียงจางชุ่ยฮวาให้มากความ รู้ว่าหญิงผู้นี้ไม่เชื่อเขา
รอให้เขาเอาโสมไปขายได้เงินแล้วเอาเงินมาให้ดู นางก็เชื่อเอง
แต่ว่าตอนนี้ข้างนอกมืดมาก แล้วจางชุ่ยฮวาก็เดินช้าด้วย
ถ้าสองคนค่อย ๆ เดินลงเขาแล้วกลับหมู่บ้านไป คงใช้เวลาเป็นชั่วโมงได้
ตอนนี้พละกำลัง ความทนทาน และความเร็วของเขาเพิ่มขึ้นมาก อีกทั้งสายตาก็ดีเป็นพิเศษ ฟางเสี่ยวจวินจึงอุ้มจางชุ่ยฮวาขึ้นมาในทันที
"พี่ชุ่ยฮวา ผมอุ้มพี่กลับหมู่บ้านนะ เดี๋ยวเดียวก็ถึง ถ้าเราค่อย ๆ เดินลงเขากันช้า ๆ อย่างนี้ สักชั่วโมงก็ยังไม่ถึงบ้านหรอก"
"เจ้าหมอนี่ นี่เจ้าตั้งใจจะฉวยโอกาสกับข้าอีกแล้วใช่ไหม?"