ไม่นานเขาก็มาถึงบ้านหม่าชุนหนี ด้านนอกตรงหน้าต่างข้างครัว
ไฟในครัวยังเปิดอยู่ ฟางเสี่ยวจวินหมอบราบลงใต้หน้าต่าง แนบหูเข้ากับผนังฟังเสียงข้างใน
“ชุนหนี ไอ้สารเลวฟางเสี่ยวจวินนั่นไม่ได้รังแกเธอนะ!”
ในครัว ฟางต้าเหอมองไปที่โต๊ะ เห็นขวดสุราเต่ากระเสริมพลังหยางเปล่าหนึ่งขวด
เอ็นวัวกับเอ็นกวางที่เขาซื้อมาก็ถูกกินเสียเกือบหมดแล้วเหมือนกัน
เขากังวลว่าไอ้เด็กเวรฟางเสี่ยวจวินจะถือโอกาสตอนเมาได้กับหม่าชุนหนี เมียของเขา ถ้าเป็นอย่างนั้นก็จะกลายเป็นขโมยไก่ไม่สำเร็จแถมเสียข้าวสาร
หากเป็นเช่นนั้นจริง เขาก็เท่ากับสวมเขาให้ตัวเอง เขียวซะจนกลายเป็นทุ่งหญ้าเขียวขจีกว้างไกลได้เลย
หม่าชุนหนีมองฟางต้าเหอ ในใจก็แอบกังวล
สีหน้าไอ้สารเลวนี่แสดงออกชัดเจนว่าสงสัย ถ้าเธอพูดความจริงตามตรง เขาต้องอาละวาดใส่เธอแน่
แย่หน่อยก็อาจลงไม้ลงมือกับเธอด้วย
อีกอย่างเรื่องที่เธอยั่วยวนฟางเสี่ยวจวินในคืนนี้ แต่กลับถูกเขาสั่งสอนเสียเอง
ถ้าเรื่องนี้แพร่งพรายออกไปก็น่าอับอายมาก
ดังนั้น หม่าชุนหนีจึงคิดอยู่ครู่หนึ่งแล้วพูดว่า “ต้าเหอ ไอ้หมอนี่มันผีอดโซกลับมาเกิด ตั้งแต่หัวค่ำฉันชวนมันมากินข้าวที่บ้านเรา”