ฟางเสี่ยวจวินมาถึงห้องพักฟื้นของเหมาโย่วเกินแล้ว
เหมาหยวนหยวนมาจากที่บ้านแล้ว
สีหน้าของเหมาโย่วเกินดูดีขึ้นกว่าเมื่อวานอีกมาก ป้าเหมาก็นั่งอยู่ข้างเตียง ทำหน้าบึ้ง
พอเห็นฟางเสี่ยวจวิน เหมาหยวนหยวนก็รีบเดินเข้ามา
“พี่เสี่ยวจวิน ในที่สุดก็มาแล้ว เช้านี้ฉันไปหาพี่ที่บ้าน แต่ไม่เจอ”
“พี่ชุ่ยฮวาบอกว่า พี่ขี่รถสามล้อไปส่งของที่โรงแรม”
“แล้วก็ เมื่อวานพี่ให้เงินฉันห้าร้อยเถ้าแก่ซิ่วซิ่วเอามาให้แล้ว”
“พี่ก็แค่ขุดต้นกล้าแตงกวาที่บ้านฉันไปห้าต้น แค่ไม่กี่หยวนเอง ทำไมพี่ให้ฉันมาตั้งมากมายขนาดนี้”
พอเจอฟางเสี่ยวจวินแล้ว เหมาหยวนหยวนก็ซึ้งใจมาก
ฟางเสี่ยวจวินยิ้มแล้วบอกว่า “อาการของลุงโหย่วเกินดีขึ้นแล้วนะ รอให้สารพิษที่ขาเคลียร์หมดก่อน ต้องเติมสารอาหารเข้าไป”
“ตอนนั้นพวกเธอก็ต้องใช้เงินซื้อของดีๆ ให้ลุงโหย่วเกินกิน หรือไม่ก็ซื้อไก่กระดูกดำอะไรพวกนั้นมาบำรุง”
“เงินนี่เธอเก็บไว้ก่อน ถ้าวันหลังไม่พอ ค่อยมาขอฉันอีก”
เหมาหยวนหยวนฟังแล้วซาบซึ้งจนน้ำตาไหล
“พี่เสี่ยวจวิน พี่ดีกับพวกเราจริงๆ ฉันไม่รู้จะตอบแทนยังไงเลย”
“เด็กโง่เอ๊ย พูดอะไรเรื่องตอบแทนไม่ตอบแทน พวกเราก็ลูกบ้านใกล้เรือนเคียงทั้งนั้น ควรช่วยเหลือกันสิ ฉันรักษาให้ลุงโหย่วเกินก่อนนะ อีกเดี๋ยวต้องไปซื้อของในเมือง”
“ได้เลยๆ”
ฟางเสี่ยวจวินใช้เข็มเงินที่ยืมมาจากหวังซินอี๋รักษาเหมาโย่วเกิน