"ช่วยด้วย ช่วยด้วย! แกมันไอ้สัตว์ ปล่อยฉันนะ"
จางชุ่ยฮวาถูกเขากดทับไว้ใต้ร่าง เพราะแรงสู้ไม่ได้ ทำได้แค่ดิ้นขัดขืนไม่หยุด พร้อมร้องขอความช่วยเหลือไม่ขาดปาก
พานฉี่เหวินได้ยินแล้วยิ่งเร้าใจขึ้นไปอีก
"อีนังตัวเหม็น ร้องไปเถอะ ต่อให้ร้องจนคอแทบแตก ก็ไม่มีใครได้ยินหรอก"
"ไอ้เวรฟางเสี่ยวจวินมันไปในเมืองตั้งแต่เช้าแล้ว บ่ายนี้ยังไม่รู้จะกลับมามั้ย กว่ามันจะกลับมา แกก็เป็นเมียข้าแล้ว"
หมอนั่นพูดพลางออกแรงกระชาก เสื้อของจางชุ่ยฮวาก็ถูกเปิดออกทันที
แล้วเขาก็กระชากต่อไม่หยุด
จากนั้นก็ดึงเสื้อยืดบนตัวจางชุ่ยฮวาออกมาจนหลุด
ผิวที่เนียนละเอียดลื่นมือและยืดหยุ่นของจางชุ่ยฮวาเผยออกมาให้เห็น ทำให้พานฉี่เหวินตาแดงก่ำ
เขายังถกกางเกงของจางชุ่ยฮวาลงมาอีก
"อีนี่ คราวนี้ข้าจะสั่งสอนแกให้เข็ด ให้แกกล้าสวมเขาให้พี่ชายข้า"
หมอนั่นพูดพลางออกแรง ถกกางเกงในตัวสุดท้ายของจางชุ่ยฮวาลงมาจนหลุด
จากนั้นเขาเริ่มถอดกางเกงตัวเอง
ตอนนี้ใจเขาเต้นแรงไม่หยุด อีกเดี๋ยวจะกระทืบอีนังตัวเหม็นนี่ให้ร้องระงม
ทันใดนั้นเอง เขาก็ได้ยินเสียงหมาเห่าอยู่ในบ้าน
แล้วก็มีเสียงด่าของยายเฒ่าพานตามมา
"ไอ้สัตว์ แกกล้ากัดแม่หรอ ดูแม่ตีแกตาย"
ยายเฒ่าใจดำโยนเด็กน้อยที่อุ้มอยู่ทิ้งลงพื้น แล้วไปคว้าไม้คานมาจากในบ้าน จะตีหมาตัวเหลือง
เมื่อครู่หมาตัวเหลืองได้ยินเสียงเด็กน้อยร้องไห้ เลยวิ่งเข้ามา
มันยังได้ยินเสียงในห้องที่พานฉี่เหวินจะข่มขืนจางชุ่ยฮวา
คราวนี้มันก็พุ่งชนประตูห้องพรวดเข้าไปทันที
แล้วกระโดนขึ้นบนตัวพานฉี่เหวิน งับเข้าใส่ตรงนั้นของเขาอย่างจัง
น้องชายของพานฉี่เหวินถูกกัดขาด เลือดพุ่งไม่หยุด เขาเจ็บจนขดตัวงอกับพื้น