เมื่อมาถึงหน้าบ้านของจางชุ่ยฮวา เขาก็เคาะประตูแล้วตะโกนว่า "พี่ชุ่ยฮวา เปิดประตูเร็ว ผมเอง"
จางชุ่ยฮวาได้ยินเสียงก็รีบออกมาเปิดประตูให้
"เสี่ยวจวิน เมื่อกี้ฉันได้ยินเสียงดังในลานบ้านนาย มีขโมยเข้ามารึเปล่า?"
"อืม แต่ขโมยไปแล้ว เขาเป็นคนของตระกูลซ่งที่มาส่งสาร ให้ผมขายเขาลูกท้อ"
"อะไรนะ ไม่คิดว่าตระกูลซ่งจะอหังการ์ขนาดนี้"
"ใช่ แต่คืนนี้คงไม่มีอะไรเกิดขึ้นอีกแล้วล่ะ"
"แล้วคืนนี้นายจะนอนที่ไหนล่ะ?"
"ก็มานอนกับพี่ยังไงล่ะ"
"นายนี่มันหน้าด้านจริง ๆ"
"หน้าด้านน่ะ ผู้หญิงถึงชอบไง"
"นายมันก็แค่อันธพาลตัวน้อย"
"ว่าแต่ฉันเป็นอันธพาล งั้นฉันจะทำตัวเป็นอันธพาลให้ดู"
พูดจบ ฟางเสี่ยวจวินก็โอบกอดจางชุ่ยฮวา แล้วพาเดินเข้าบ้านไป
"นายนี่เบา ๆ หน่อย อย่าปลุกเสี่ยวเถียนเถียนล่ะ"
"ไม่เป็นไร วางใจได้"
เมื่อเข้าไปในห้องของจางชุ่ยฮวา ทั้งสองก็นอนลงบนเตียง แล้วใช้ชีวิตคู่กันอีกครั้ง
จางชุ่ยฮวาถูกเขาหรือที่ทำให้ร่างกายแทบจะแตกเป็นเสี่ยง ๆ แต่เมื่อฟางเสี่ยวจวินนวดให้ เธอก็รู้สึกดีขึ้นมาก
คืนนั้น จางชุ่ยฮวากอดฟางเสี่ยวจวินไว้ นอนหลับอย่างสงบสุขเป็นพิเศษ
เช้าวันต่อมา ฟางเสี่ยวจวินตื่นแต่เช้า
เขาออกไปข้างนอก
อากาศยามเช้าสดชื่นดี เขาเดินไปที่บ่อน้ำในลานบ้าน ตักน้ำเย็น ๆ ราดจากหัวลงมา ร่างกายสั่นสะท้านไปหมด แต่สมองก็ปลอดโปร่งขึ้นมาในทันที
เขาเดินไปจนถึงปากหมู่บ้าน
บนถนนในหมู่บ้านไม่มีผู้คน ใต้ต้นหวยจื่อเก่าแก่ก็ว่างเปล่า แต่เขาไม่หยุดเดิน ยังคงเดินต่อไปตามถนนในหมู่บ้านอีกสิบกว่านาที จนถึงหน้าโรงพักในเมือง
เมื่อเขาเปิดประตูเข้าไป เจียงหลานกำลังนั่งอยู่ที่โต๊ะทำงาน พลิกดูบันทึกการรับแจ้งเหตุเมื่อวาน พอเงยหน้าเห็นเขา ก็ชะงักมือที่ถือปากกาเล็กน้อย