หลังจากจางชุ่ยฮวาเอาเสี่ยวเถียนเถียนเข้านอนจนหลับไปแล้ว
ฟางเสี่ยวจวินก็เดินเข้าไปกอดเธอจากด้านหลังทันที
“นี่แกจะทำอะไร เสี่ยวเถียนเถียนเพิ่งจะหลับไป”
“พี่ชุ่ยฮวา ผมอยากทำอะไร พี่น่าจะรู้ดี”
“ฉันไม่รู้”
“ผมอยากใช้ชีวิตคู่กับพี่ เราหลายวันไม่ได้อยู่ด้วยกันแล้ว”
ทำให้หน้าของจางชุ่ยฮวาแดงก่ำขึ้นมาทันที
ฟางเสี่ยวจวินตื่นเต้นมากจนแทบควบคุมตัวเองไม่อยู่
เขากอดจางชุ่ยฮวาไว้ จูบเธอไม่หยุด จากนั้นทั้งสองคนก็ล้มตัวลงบนเตียง
พร้อมกับเสียงเอี๊ยดอ๊าดที่ดังขึ้น ร่างกายของทั้งคู่ก็เริ่มเผาผลาญพลังงานภายใน
กว่าหนึ่งชั่วโมงต่อมา ทุกอย่างจึงสงบลง...
เช้าตรู่วันรุ่งขึ้น ฟางเสี่ยวจวินตื่นขึ้นก่อนฟ้าสาง
เขาไม่รบกวนจางชุ่ยฮวา ลุกขึ้นแล้วเดินออกไปเปิดประตูรั้ว
บนถนนในหมู่บ้านยังมีหมอกบางๆ ปกคลุม อากาศเย็นจนรู้สึกแสบจมูก ก้าวเท้าของเขาเหยียบลงบนถนนดิน เกิดเสียงดังกรอบแกรบเป็นจังหวะมั่นคง เขาเดินมุ่งหน้าไปยังปากหมู่บ้านทีละก้าว
ใต้ต้นหวยจื่อเก่าแก่ต้นนั้นว่างเปล่า
ไม่มีรถเก๋งสีขาว ไม่มีเงาร่างของใคร
บนพื้นมีเพียงรอยล้อสองรางที่ทิ้งไว้บนดิน ขอบรอยนั้นถูกลมเป่าแห้งไปแล้ว แสดงว่ารถออกไปนานแล้ว
ฟางเสี่ยวจวินยืนอยู่ใต้ต้นหวยจื่อเก่าแก่สักพัก ก้มลงมองพื้นดิน แล้วก็พบอะไรบางอย่างบนดินที่อยู่ข้างโคนต้นไม้
เป็นก้นบุหรี่ครึ่งมวน บนปากกรองมีอักษรสีทองพิมพ์ว่า “จงหัว” ยังมีเศษยาสูบที่ยังไม่ไหม้เหลืออยู่ครึ่งวง รอยขาดเรียบร้อย ดูเหมือนถูกใครบางคนจงใจทำให้ดับแล้วกดลงไปในดิน
เขาหยิบบุหรี่ขึ้นมาดู แล้ววางกลับที่เดิม ไม่ได้ไปยุ่งกับมัน
ถ้าอีกฝ่ายยังจะมาอีก บุหรี่มวนนี้จะบอกเขาได้ว่าคนที่มานั้นเป็นกลุ่มเดียวกันหรือไม่