ไอ้หนู แกจะทำอะไรอีก
จางชุ่ยฮวาถูกฟางเสี่ยวจวินโอบจากด้านหลัง ทั้งร่างเกร็งแน่น รีบดิ้นทันที
"พี่ชุ่ยฮวา ผมแค่กอดพี่เฉยๆ"
ฟางเสี่ยวจวินพูดพลางยิ้มเจ้าเล่ห์ แต่มือกลับลูบไล้เบาๆ ตรงบั้นเอวของนาง
ที่จริงเขาไม่ได้คิดจะรบกวนนางอีก เพียงแต่เมื่อครู่ระหว่างทางกลับ มีความรู้สึกไม่สบายใจอย่างบอกไม่ถูกอยู่ในใจ
จางชุ่ยฮวาหันกลับมา ถลึงตาใส่ "นายอย่ามาทำเป็นเล่นไป เอาเงินที่ได้ไปเก็บให้ดี แล้วคืนนี้รีบพักผ่อนซะ"
ฟางเสี่ยวจวินคลายมือ แล้วยกถุงสีแดงขึ้นวางบนโต๊ะ ล้วงออกมาห้าปึกเป็นธนบัตรร้อยหยวนส่งให้จางชุ่ยฮวา "พี่ชุ่ยฮวา นี่ห้าหมื่นหยวน พี่เก็บไว้ก่อน ส่วนที่เหลืออีกสี่พันผมจะเก็บไว้ใช้ยิบย่อย"
"อ้อ ยังมีเงินสามหมื่นเมื่อเช้านี้ด้วย เอาให้พี่พร้อมกันเลย"
ฟางเสี่ยวจวินหยิบถุงที่วางอยู่ข้างๆ มายื่นให้จางชุ่ยฮวา
จางชุ่ยฮวามองเงินแปดปึกนั้น มือเริ่มสั่นอีกครั้ง
นางกัดริมฝีปาก อยู่นานกว่าจะพูดว่า "นายนี่มัน... เพิ่งกี่วันเอง หาเงินได้เป็นแสนแล้ว ฉันดูแลเงินให้แทบใจจะวาย"
"กลัวอะไร ต่อไปพวกเรายังต้องหาได้มากกว่านี้อีก"
ฟางเสี่ยวจวินยัดเงินใส่มือนาง แล้วหาวหวอด "พี่ชุ่ยฮวา ผมเหนื่อยจริงๆ คืนนี้ผมนอนที่โซฟาของพี่ได้ไหม"
"เตียงไม้ฝั่งผมมันแข็งเกินไป หลังแทบพับ"
จางชุ่ยฮวาตั้งใจจะปฏิเสธ แต่พอเห็นสีหน้าเขาเหนื่อยล้า ใต้ขอบตายังคล้ำเขียว ใจก็อ่อนยวบ
นางถอนหายใจ "ก็ได้ นายนอนบนโซฟา กลางดึกห้ามปีนขึ้นมาบนเตียงฉันเชียว ฉันจะไปเอาผ้าห่มให้"