ดังนั้น ฟางเสี่ยวจวินจึงหยิบโทรศัพท์มือถือออกมาส่งข้อความถึงเหมาเสี่ยวเหม่ย
"พี่เสี่ยวเหม่ย นอนหรือยัง"
เขาส่งข้อความไปได้ไม่นาน เหมาเสี่ยวเหม่ยก็ตอบกลับมา
"เสี่ยวจวิน ฉันยังไม่ได้พักผ่อนเลย นายบอกไว้ตอนบ่ายว่าจะไปด้วยกันที่เขาลูกท้อ ฉันรอตั้งนานนายก็ไม่ติดต่อมาสักที"
"พี่เสี่ยวเหม่ย งั้นเดี๋ยวตอนนี้ฉันไปหาพี่เอง"
"ได้ นายมารอที่หน้าบ้านฉันได้เลย เดี๋ยวฉันออกไปเดี๋ยวนี้"
"ได้เลย"
พอคุยกับเหมาเสี่ยวเหม่ยจบ ฟางเสี่ยวจวินก็เบาเท้าเดินออกจากบ้านไป
ไม่นานเขาก็มาถึงหน้าบ้านของเหมากุ้ย
รอไม่ถึงสองนาที ประตูบ้านเหมากุ้ยก็เปิดออก
เหมาเสี่ยวเหม่ยสวมชุดนอนสีม่วงอ่อนเดินออกมา
ชุดนอนตัวนี้รัดรูปมาก เน้นสัดส่วนที่เย้ายวนบนเรือนร่างของเธอจนเห็นได้ชัด
ทำให้ฟางเสี่ยวจวินอดคิดอะไรเรื่อยเปื่อยไม่ได้ ทั้งตัวร้อนผ่าวขึ้นมา
เหมาเสี่ยวเหม่ยมองเห็นฟางเสี่ยวจวินแล้ว ก็รีบออกจากบ้าน เดินไปที่สนามหน้าบ้านเพื่อเปิดประตูรั้ว
"เสี่ยวจวิน พ่อฉันหลับแล้ว น้องสาวฉันไปโรงเรียน งั้นเราเข้าบ้านไปข้างในกันเถอะ"
"ได้"
ฟางเสี่ยวจวินตามเหมาเสี่ยวเหม่ยเข้าไปในบ้าน
จากนั้น ทั้งสองคนก็มาที่ห้องของเหมาเสี่ยวเหม่ย
เหมาเสี่ยวเหม่ยรีบปิดประตูห้องทันที
แล้วเดินมาหาฟางเสี่ยวจวิน โผเข้ากอดเขาไว้แน่น
"ไอ้หนู ความคิดถึงฉันบ้างไหม ตอนนี้หัวใจฉันอยู่กับนายหมดแล้ว"
"พี่เสี่ยวเหม่ย ฉันก็คิดถึงพี่เหมือนกัน ไม่งั้นฉันคงไม่มาหาพี่ดึกดื่นขนาดนี้"
"แล้วทำไมตอนบ่ายนายไม่มาหาฉันล่ะ"
"ตอนบ่ายฉันมีธุระน่ะ ตอนนี้ฉันชดเชยให้พี่ก็แล้วกัน"