ฟางเสี่ยวจวินเห็นหม่าชุนหนีมาก็คิดว่าได้จังหวะพอดีที่จะเอาของที่ซื้อจากในเมืองไปให้เธอ
ดังนั้น เขาจึงตอบตกลงทันที
“ไม่มีปัญหา พี่ชุนหนี วันนี้ผมซื้อของจากในเมืองติดไม้ติดมือมาด้วย เดี๋ยวผมเอาไปให้นะครับ”
“ดี งั้นเราตกลงกันตามนี้ พี่ชุนหนีกลับก่อน เธอมาไวๆ ล่ะ”
“ได้เลย ผมเก็บข้าวของแป๊บเดียว แล้วจะไปทันที”
หม่าชุนหนีมองฟางเสี่ยวจวินอีกเล็กน้อย จากนั้นก็หมุนตัวกลับบ้าน
ทันทีที่หญิงมักมากคนนั้นเดินจากไป จางชุ่ยฮวาก็เดินออกมาจากเรือน
เธอวางเด็กน้อยลงบนเปลเรียบร้อยแล้ว ตอนนี้เด็กน้อยกำลังหลับสนิท
“เสี่ยวจวิน เมื่อกี้หม่าชุนหนีมาหาเธอใช่ไหม”
ตอนอยู่ในเรือน เธอได้ยินเสียงหม่าชุนหนีจากข้างนอก
ฟางเสี่ยวจวินผงกศีรษะ “ใช่ พี่ชุ่ยฮวา พี่ชุนหนีเรียกให้ผมไปซ่อมเก้าอี้ที่บ้าน แล้วก็ให้ผมไปกินข้าวค่ำที่นั่นด้วยครับ”
“หา ไอ้หนูนี่ เธอตกลงไปแล้วรึ”
“ผมตอบตกลงไปแล้วครับ เก้าอี้ที่บ้านพี่เขายังซ่อมไม่เสร็จ ต่อไปคงเรียกใช้ให้ช่วยซ่อมเก้าอี้อยู่นั่นแหละครับ”
“ไอ้หนู เธอรู้ไหมว่าหญิงคนนั้นมีแผนอะไรในใจ ต้าเหอของนางไปในเมือง ที่เรือนนั้นก็เหลือแต่นางคนเดียว”
“ผมรู้ดีครับ ผมจะระวังตัวให้มากที่สุด อีกอย่าง ผมก็ซื้อของจากในเมืองมาติดไม้ติดมือให้พี่ชุนหนีด้วย สักพักจะเอาไปส่ง”
“ไอ้หนู เธอไปดูๆ นางเข้าล่ะสิ”
“ไม่ถึงขนาดนั้นหรอกครับ ก็แค่ผมไปกินข้าวค่ำที่บ้านเขามั้งสองครั้ง มีอาหารดีสุราดีต้อนรับกัน ก็ต้องตอบแทนบ้างสิครับ”
“เอาสิ เธออยากทำอะไรก็ทำ ไปเก็บข้าวของแล้วไปให้ไวๆ เลย กินเสร็จก็กลับมาเร็วๆ ด้วย”