แบบนี้ทำเอาฟางเสี่ยวจวินอึดอัดไปทั้งตัวเลย
จู่ ๆ เขาก็รู้สึกหน้าวาบร้อนราวกับมีเปลวไฟกำลังจะพวยพุ่งออกมาจากร่าง
หม่าชุนหนีผู้หญิงคนนี้ นี่มันยั่วยวนเกินไปแล้ว
“พี่ชุนหนี อย่าทำแบบนี้สิ”
“ไอ้หนุ่มจอมปลอม ยังจะมาเสแสร้งอีกนะ”
หม่าชุนหนีพูดพลางก็ยิ่งกล้าได้กล้าเสียมากขึ้น
ร่างของเธอเอนซบลงบนตักเขา แขนทั้งสองโอบกอดเอวเขาไว้แน่น
ฟางเสี่ยวจวินถูกเธอยั่วเสียจนทนไม่ไหวแล้ว
เขาอุ้มหม่าชุนหนีขึ้นมา แล้วเดินเข้าไปในห้องนอนด้านข้าง
ห้องนี้เป็นที่นอนของหม่าชุนหนี
“ไอ้หนุ่ม ไปห้องพี่ต้าเหอของนาย”
“พี่ชุนหนี ของพี่นี่ก็ดีเหมือนกันนะ”
“ไอ้เด็กเลว แก่นี่มันแสบจริง ๆ เมื่อกี้ยังทำเป็นใสซื่ออยู่เลย”
“ถึงจะใสซื่อแค่ไหน โดนคุณยั่วขนาดนี้ก็ทนไม่ไหวหรอก”
ทั้งคู่พูดคุยกันพลางก็เริ่มจูบคลอเคลียกันในห้องของหม่าชุนหนี
ไม่นานในห้องก็มีเสียงหายใจหนักหน่วงและเสียงที่เต็มไปด้วยกลิ่นอายของความต้องการดังออกมา
กว่าห้องจะเงียบสงบลงก็เป็นเวลาเกือบหนึ่งทุ่ม
ตอนนี้หม่าชุนหนีนอนอยู่บนเตียง ร่างกายไร้เรี่ยวแรงแม้แต่น้อย ทั้งยังรู้สึกปวดระบมไปจนถึงกระดูก
“เสี่ยวจวิน แกนี่มันชอบรังแกคนจริง ๆ เลยนะ ดูภายนอกเหมือนคนใสซื่อ สุภาพเรียบร้อย แต่พอลุยกันแล้วเล่นเอาจนไม่เลิกราเลยนะ”
“พี่ปวดเมื่อยไปทั้งตัวแล้วล่ะ เร็วเข้า มานวดให้พี่ทีนะ”
นางกับฟางเสี่ยวจวินไม่ใช่ครั้งเดียวสองครั้งแล้ว
สองครั้งก่อนก็ถูกเจ้าหมอนี่เอาเปรียบจนขาอ่อนมืออ่อนเหมือนกัน แต่หลังจากนวดให้ก็ดีขึ้นทันทีเลย
ตอนนี้เลยอยากให้ฟางเสี่ยวจวินช่วยนวดให้อีกสักพัก
“ได้ครับ พี่ชุนหนี ผมจะนวดให้เดี๋ยวนี้เลย”
ฟางเสี่ยวจวินมองดูฟ้าด้านนอกก็มืดสนิทแล้ว ถ้ายังไม่กลับบ้านจางชุ่ยฮวาอีก ผู้หญิงคนนั้นก็คงจะสงสัยเอาได้