เห็นจางชุ่ยฮวาไม่พูด ฟางเสี่ยวจวินก็เร่งว่า “พี่ชุ่ยฮวา อย่าลังเลเลย ดูสิ ตอนนี้บ่ายสองแล้ว รีบไปทำงานกันเถอะ เสร็จงานแล้วค่อยรีบกลับมา ผมยังมีเรื่องต้องทำอีกเยอะ”
จางชุ่ยฮวาตวาดกลับอย่างหมั่นไส้ “แกนี่รีบอะไรนักหนา เสี่ยวเถียนเถียนยังหลับอยู่เลย ถ้าเราไปเขาลูกท้อกันสักพัก แล้วเสี่ยวเถียนเถียนตื่นขึ้นมาจะทำยังไง”
“งั้นก็อุ้มเสี่ยวเถียนเถียนไปด้วยกันสิ”
“จะพาเด็กน้อยไปเขาลูกท้อน่ะเหรอ”
“ใช่ วางเด็กน้อยไว้ข้าง ๆ ตอนทำงาน ถ้าเด็กน้อยหิว พี่ก็ให้นมสะดวกดี”
“ไอ้หนุ่มเหม็น แกจะมาทำลามกอีกแล้วใช่ไหม”
“ผมพูดความจริงนะ ไม่ได้ทำลามกสักหน่อย อย่าลังเลอีกเลย รีบ ๆ เถอะ”
“สบายใจได้ เดี๋ยวฉันไปอุ้มเสี่ยวเถียนเถียนออกมาก่อน”
จางชุ่ยฮวาพูดจบก็เดินเข้าไปในห้อง อุ้มเสี่ยวเถียนเถียนจากเปลขึ้นมากอดไว้
แต่ตอนนี้ ในห้องยังมีน้ำนมผงขาว ๆ อยู่หนึ่งถ้วย เดิมทีก็เตรียมไว้ให้ฟางเสี่ยวจวินนั่นแหละ
คราวนี้ หล่อนก็เลยอุ้มเด็กน้อย แล้วยกถ้วยน้ำนมผงออกมาด้วย
“ไอ้หนุ่มเหม็น นี่นมผงชง รีบดื่มซะ”
จางชุ่ยฮวาพูดพลาง แก้มแดงขึ้นมาอีกครั้ง
เพียงแต่ในใจหล่อนรู้ดี ว่ามันใช่น้ำที่ผสมจากนมผงนำเข้าหรือไม่
“พี่ชุ่ยฮวา ทำไมพี่ไม่ดื่มล่ะ ถ้าพี่ดื่มน้ำนมผงก็ได้สารอาหารเหมือนกันนะ”
“ฉันดื่มรสนี้ไม่ชิน รีบดื่มไปเถอะ”
“ก็ได้”
ฟางเสี่ยวจวินไม่พูดมาก รับมาจากมือจางชุ่ยฮวา แล้วยกซดน้ำนมผงลงไปรวดเดียว
“รีบไปล้างถ้วยมา”
“ได้”
ฟางเสี่ยวจวินล้างถ้วยเสร็จก็วางไว้บนหลังเตา จากนั้นก็พากันออกไปกับจางชุ่ยฮวา
จางชุ่ยฮวาปิดประตูแล้ว ก็อุ้มเด็กน้อยขึ้นนั่งบนรถสามล้อ