ฟางเสี่ยวจวินตอนนี้ก็ดูเก้อเขินอยู่ไม่น้อย
เพราะเมื่อครู่ยังไงเขาก็ได้เปรียบ ชิงความบริสุทธิ์ครั้งแรกของอีกฝ่ายไป
ตอนนี้เขาเอ่ยกับมู่ชิงเหยียนว่า "คุณมู่ ไม่ต้องเกรงใจถึงเพียงนั้น สถานการณ์เมื่อครู่ผมก็จนปัญญา คุณถูกไอ้เวรนั่นวางยา"
คำพูดต่อมา เขาไม่ได้เอ่ยออกไป และก็ไม่กล้าพูด
"คุณอย่าไปใส่ใจ ฉันไม่โทษคุณหรอก แต่เรื่องนี้ คุณรู้ฉันรู้ก็พอแล้ว อย่าไปบอกใครทั้งนั้น"
"ครับ ครับ"
พูดจบ ทั้งคู่ก็เดินมุ่งหน้าไปยังชายป่า
เดินมาได้ไม่ถึงยี่สิบเมตร มู่ชิงเหยียนก็นึกขึ้นได้ว่ามือถือตกอยู่ในรถ
"มือถือฉันเหมือนจะลืมไว้ในรถ ต้องกลับไปเอา"
"ได้ เดี๋ยวผมไปเอากับคุณ"
ทั้งคู่พูดพลางก็ย้อนกลับมาที่เบาะหลังของรถทันที
มู่ชิงเหยียนหาเจออย่างรวดเร็ว มือถือที่หล่นอยู่ใต้เบาะของตัวเอง
ตอนนั้นฟางเสี่ยวจวินสังเกตเห็นว่า บนเบาะคนขับดันมีมือถือผูกติดไว้เครื่องหนึ่ง แถมยังเปิดฟังก์ชันอัดวิดีโอค้างไว้
"คุณมู่ ดูมือถือนี่สิ ทำไมยังเปิดค้างอยู่ แล้วก็หันตรงมาทางเบาะหลังเสียด้วย"
มู่ชิงเหยียนฟังแล้วมองไปทางด้านหลังเบาะคนขับ ตกใจจนเหงื่อเย็นผุดพราย
หล่อนรีบหยิบมือถือลงมา ปิดฟังก์ชันอัดวิดีโอ
แล้วเปิดดูคลิปที่เพิ่งอัดไว้เมื่อครู่
ดูจบแล้ว นางก็ตะลึงค้างอยู่กับที่
เพราะในมือถือ บันทึกเหตุการณ์ทั้งหมดที่เพิ่งเกิดขึ้นเมื่อครู่ไว้หมด
ซ่งเหวินปิน ไอ้เวรนี่ ไม่นึกเลยว่าจะต่ำช้าได้เพียงนี้
ทั้งยังวางยาเพื่อล่วงเกินนาง แถมยังคิดจะอัดทุกขั้นตอนเอาไว้
"คุณมู่ มือถือเครื่องนี้ให้ผมจัดการทำลายไหม"
"ดี คุณจัดการมือถือเครื่องนี้ แล้วก็ทำลายคลิปข้างในเสีย"