พี่ฉินหยาง?
คนนี้เป็นใคร? โผล่มาจากไหนกัน?
เยาเยาที่รักของเขา จะคิดอยากตั้งท้องลูกของผู้ชายเถื่อน ๆ ข้างนอกแบบนั้นได้ยังไง?!
ใบหน้าหล่อเหลาของเผยเหิงเคร่งขรึม คงเพราะโกรธจัด เขาถึงกับโมโหจนสะดุ้งตื่นขึ้นมาจากฝัน
ม่านหน้าต่างหนาทึบบดบังแสงจันทร์ ห้องนอนมืดสนิท แต่ดวงตาของชายหนุ่มที่ลุกขึ้นนั่งบนเตียงพลางนวดขมับกลับสว่างวาบ
ทั้งสว่างทั้งดุดัน ราวกับราชาหมาป่าที่ออกล้างแค้นในดินแดนหิมะยามค่ำคืน
ดูท่าเขาคงอยากจับผู้ชายที่แปดเปื้อนนางฟ้าตัวน้อยของบ้านเขามากินทั้งเป็น
ฉินหยาง
ฉิน... หยาง
เผยเหิงพึมพำสองคำนี้ นิ้วมือเรียวยาวข้อกระดูกชัดคลำหาโทรศัพท์ หน้าจอสะท้อนดวงตาลุ่มลึกและเย็นเยียบของเขา
ไม่นานนัก เขาก็กดโทรออกไปยังหมายเลขหนึ่ง
เสียงทุ้มต่ำลุ่มลึกของเผยเหิงดังขึ้น ฟังราวกับเค้นออกมาจากลำคอ
“ไปสืบมาว่าในวงการบันเทิงกับเมืองหลวง มีใครชื่อฉินหยางบ้าง”
เขาอยากเห็นนักว่าคนแซ่ฉินนั่นมันเป็นตัวอะไรกันแน่!
ถึงได้ทำให้เยาเยาของเขาคิดถึงไม่รู้จักจบจักสิ้น!
-
เช้าวันรุ่งขึ้น เจียงเยาเยาเรียกรถไปกองถ่ายคนเดียว
ด้วยฝีมือการทำงานของเจ้าของร่างเดิม บริษัทไม่มีทางจัดผู้ช่วยให้เธอ แม้แต่ผู้จัดการอย่างสวี่ลู่ก็อยากเขี่ยเธอทิ้งมานานแล้วเพราะพฤติกรรมสารพัดอย่างของเจ้าของร่างเดิม
สวี่ลู่มีสถานะสูงในบริษัท หากจงใจเมินเธอขึ้นมา เธอคงถูกเก็บเข้ากรุจริง ๆ
ดูท่าคงต้องตั้งใจทำละครเรื่องนี้ให้ดีแล้ว
ละครเรื่องนี้เป็นแนวรักในเมือง แต่งหน้าแบบบาง ๆ ช่างแต่งหน้าใช้แปรงเล็กปัดไปมาบนใบหน้า ไม่นานก็เสร็จเรียบร้อย
เจียงเยาเยาลืมตาขึ้น แล้วเห็นสายตาร้อนแรงของช่างแต่งหน้าสาวจ้องเธออยู่ ราวกับไฟสปอตไลต์ที่ส่องตรงมาบนใบหน้า
เธอเอียงศีรษะเล็กน้อย สาวงามตัวน้อยในกระจกก็เอียงศีรษะตาม
เส้นผมนุ่มฟูดัดเป็นลอนใหญ่ ปล่อยสยายอย่างสบาย ๆ ลงมาคลอหน้าอกและแผ่นหลัง หางตาที่เชิดขึ้นเล็กน้อยถูกกรีดด้วยอายไลเนอร์สีน้ำตาลบางเรียวยาว ริมฝีปากกลีบดอกไม้เคลือบลิปกลอสสีชมพูอบเชยอ่อน ๆ มองจากมุมไหนก็ดูอ่อนหวานและเย้ายวน
งดงามสะกดตา
งามมีชีวิตชีวาจนชวนหลงใหล
ยากจะเชื่อว่านี่คือเจียงเยาเยา นักแสดงสมทบหญิงที่มีข่าวฉาวไปทั่ววงการ ทั้งชอบเกาะกระแสและหน้าไม่อายจนขึ้นชื่อ
น่าเสียดายใบหน้านี้จริง ๆ
เห็นได้ชัดว่าเจียงเยาเยาพอใจกับลุคของตัวเองมาก ท่ามกลางสายตาของช่างแต่งหน้าที่มองเธอราวกับเห็นผี เธอกล่าวขอบคุณอีกฝ่ายด้วยน้ำเสียงนุ่มหวาน ก่อนจะผลักประตูออกไป
“ตาบอดหรือไง? เกือบชนกาแฟของคุณยานเราแล้วนะ—”
เสียงด่าทอด้วยความโมโหพลันหยุดชะงัก เมื่อสายตาไปตกบนใบหน้าของเจียงเยาเยา
ผู้ช่วยของยานเล่อเยา นางเอกของละครเรื่องนี้ จ้องเจียงเยาเยาเขม็งอยู่สองสามวินาที ก่อนจะกัดฟันเดินจากไป
ไม่นาน ยานเล่อเยาที่แต่งหน้าและทำผมเสร็จเรียบร้อยก็ถือกาแฟหนึ่งแก้วมาปรากฏตัวตรงหน้าเจียงเยาเยา
ยานเล่อเยาเป็นดาราที่ขึ้นชื่อเรื่องใบหน้าสไตล์สาวน้อยบริสุทธิ์ จุดขายคือความไร้เดียงสาไร้พิษภัย มีคนหนุนหลัง แถมยังเก่งเรื่องสร้างกระแส ปีนี้เพิ่งโด่งดังจากละครวัยรุ่นเรื่องหนึ่ง เรียกได้ว่าเป็นดาราสาวหน้าใหม่ที่กำลังมาแรงในวงการ
น่าเสียดาย ตอนนี้สีหน้าของดาราสาวดาวรุ่งคนนี้ดูไม่ค่อยดีนัก
ใบหน้าของเธอค่อนข้างจืด แม้จะจ้างช่างแต่งหน้าฝีมือระดับแนวหน้ามาแต่งให้จนขับความงามออกมาได้ถึงขีดสุด แต่เมื่อเทียบกับเจียงเยาเยา ใบหน้านั้นก็ถูกข่มจนดูเป็นแค่คนธรรมดาไปทันที
เธอยังฝากความหวังไว้ว่าละครเรื่องนี้จะดังเปรี้ยงปร้าง จะยอมเป็นฉากหน้าให้เจียงเยาเยาเหยียบย่ำตัวเองได้ยังไง?
สีหน้าของยานเล่อเยาเปลี่ยนไปมา สายตากวาดมองเจียงเยาเยาตั้งแต่หัวจรดเท้า ก่อนจะหยุดที่ใบหน้านั้น เธอกัดฟันด้วยความแค้น
เจียงเยาเยาก็เป็นคนเดิมแท้ ๆ ทำไมจู่ ๆ ถึงสวยขึ้นขนาดนี้ได้?
ยานเล่อเยาซ่อนแววตาอิจฉาไว้ลึก ๆ ก่อนจะยกมุมปากขึ้นอย่างกะทันหัน น้ำเสียงสนิทสนม
“เยาเยา ดื่มกาแฟหน่อยไหม? ตอนเช้าดื่มกาแฟดำช่วยลดอาการบวมนะ”
เธอฉวยจังหวะยื่นมือสาดกาแฟออกไป—
ใครจะคิดว่าแทบจะในวินาทีเดียวกัน เจียงเยาเยาจะตาเป็นประกายแล้วโค้งคำนับเธอ
“สวัสดีค่ะคุณยาน!”
กาแฟสาดโค้งเป็นสายกลางอากาศ ก่อนจะซู่ลงบนศีรษะล้านของผู้กำกับ!
กองถ่ายเงียบกริบ ไม่มีเสียงใด ๆ เลย
ทุกคนเหมือนถูกสาปให้หยุดนิ่ง
เจียงเยาเยาที่ยังตื่นเต้นไม่หายจากการได้เจอนางเอกเงยหน้าขึ้น แล้วสบเข้ากับยานเล่อเยาที่ทำหน้าอึดอัด
เจียงเยาเยามองตามสายตาของยานเล่อเยา ก่อนจะหันกลับไปเห็นผู้กำกับกู้จางที่มีคราบกาแฟดำเปรอะเปื้อนเต็มหน้าและศีรษะ
เจียงเยาเยา “...”
หลังความเงียบงันผ่านไปสามถึงห้าวินาที กองถ่ายก็กลับมาวุ่นวายอีกครั้ง
“ผู้กำกับ!”
“เอาผ้าขนหนูมาให้ผู้กำกับ!”
“ถูพื้นหน่อย เก็บอุปกรณ์ประกอบฉากด้วย—”
ยานเล่อเยาถูกคนดันออกไปด้านข้างจนเซถลาไปชนผู้ช่วยของตัวเอง เธอมองไปข้างหน้าด้วยสีหน้ากระอักกระอ่วน สายตาทะลุผ่านฝูงชนไปยังผู้กำกับกู้จางที่ถูกคนล้อมหน้าล้อมหลังคอยดูแล
เจียงเยาเยาเข้าไปไม่ถึง และเธอก็ไม่ได้คิดจะประจบใครด้วย
เธอยืนอยู่ในจุดที่ไม่เกะกะ มองยานเล่อเยาที่สีหน้าเปลี่ยนเป็นสีสันหลากหลาย ก่อนจะหันไปมองกู้จางที่กำลังใช้ผ้าเช็ดหน้า
ช่างนึกไม่ถึงจริง ๆ—
นางเอกยานเล่อเยาผู้บริสุทธิ์ ใจดี อ่อนโยน และเอาใจใส่ในนิยายต้นฉบับ จะทำพลาดแบบพื้น ๆ ขนาดนี้
ตอนที่เธออ่านนิยายเรื่อง “สายลมยามเย็นแห่งฤดูร้อน” เธอเคยมองยานเล่อเยา นางเอกในเรื่อง เป็นลูกสาวสุดที่รักของตัวเองอยู่พักใหญ่ ตอนที่เธอถูกบังคับให้รักและหนีไปไหนไม่พ้น เธอก็เป็นห่วง ตอนที่เธอใช้ความพยายามของตัวเองก้าวขึ้นเป็นนักแสดงหญิงเจ้าของรางวัลใหญ่ครบทุกสาขาที่อายุน้อยที่สุด เธอก็ภูมิใจ แม้แต่ตอนท้ายเรื่องที่นิยายจบอย่างลวก ๆ เธอก็ยังภาวนาให้ลูกสาวสุดที่รักของเธออย่าลงเอยกับเว่ย์ฉางเจ๋อผู้ชายสารเลวเด็ดขาด
ความตื่นเต้นของเจียงเยาเยาค่อย ๆ สงบลง เธอมองยานเล่อเยาที่จ้องเธอเขม็งอย่างดุร้าย แล้วกะพริบตาช้า ๆ
ตัวละครในนิยายที่เธอชอบเหมือนจะพังทลายไปแล้ว
ยานเล่อเยาไม่ควรเป็นแบบนี้สิ
ยานเล่อเยาก็กำลังจ้องเธออยู่เช่นกัน
ตอนนี้คนในกองถ่ายกำลังยุ่งกับเรื่องอื่น ไม่มีใครสนใจพวกเธอ ความประสงค์ร้ายบนใบหน้าของยานเล่อเยาจึงไม่คิดปกปิด
เธอเดินเข้ามาทีละก้าว เชิดคาง มองเจียงเยาเยาจากที่สูง แล้วพูดเน้นทีละคำ
“อย่าคิดว่าฉันไม่รู้ว่าทำไมจู่ ๆ เธอถึงสวยขึ้นขนาดนี้”
“คอยดูเถอะ ยัยหน้าพลาสติก!”
-
วันนี้ผู้กำกับอารมณ์ขุ่นมัวมาก นักแสดงทุกคนในกองถ่ายต่างพากันเกร็ง
แม้แต่ยานเล่อเยาที่เมื่อเช้ายังขู่เอาไว้ ก็เงียบลง เธอคอยเอาอกเอาใจผู้กำกับอย่างนอบน้อม พูดจาดี ๆ อยู่รอบตัวเขาไม่หยุด
แต่กู้จางยิ้มราวกับไม่ใส่ใจ พอถึงฉากของยานเล่อเยาก็เริ่มด่าอย่างหนัก จนหน้าเธอซีดเผือด
ตอนพักเที่ยง ยังมีคนเห็นยานเล่อเยาแอบเช็ดน้ำตาอยู่ ไม่นานก็มีรถตู้สำหรับนักแสดงคันหนึ่งมาจอดใกล้กองถ่าย
ยานเล่อเยาที่ร้องไห้มาตลอดทางขึ้นรถตู้ไป พอลงมาอีกครั้ง ดวงตากลับเย้ายวนชุ่มฉ่ำ ท่วงท่าเดินยังส่ายไหว
ชายสวมแว่นกันแดดคนหนึ่งลงมาพร้อมกับเธอด้วย
ชายคนนั้นพายานเล่อเยาไปคุยกับผู้กำกับโดยไม่รู้ว่าคุยอะไรกัน พอถึงช่วงบ่าย อารมณ์ของกู้จางก็กลับมาดีในที่สุด ถึงขั้นฮัมเพลงอย่างอารมณ์ดี
หนึ่งทุ่ม หลังเลิกกอง กู้จางอารมณ์ดีมากจนตบมือเรียกทุกคน
“วันนี้ทุกคนทำได้ดีมาก ฉันจะเลี้ยงข้าวทุกคนแถวนี้เอง ถือเป็นรางวัลให้ทุกคน ห้ามเกรงใจเด็ดขาด!”
เขาถือโทรโข่งไว้ในมือ เสียงดังลั่นจนเสียงจักจั่นบนต้นไม้ริมทางหยุดลงทันที เหลือเพียงเสียงนกกระพือปีกบินผ่านไป
พร้อมกับดวงอาทิตย์ครึ่งดวงที่กำลังลับขอบฟ้า
-
อีกด้านหนึ่ง ป้ายโฆษณาบนอาคารสำนักงานที่สูงที่สุดใจกลางเมืองส่องแสงสว่างไสว อาคารนี้สูงทั้งหมด 132 ชั้น ชั้นบนสุดเปิดโล่งเชื่อมถึงกันทั้งชั้น เป็นสำนักงานประธานบริษัทของเผยเหิง
ในมือเขาถือบทละครที่ยังมีกลิ่นหมึกสด หน้าบทละครเปิดค้างไว้ ตรงคำว่า “ฉินหยาง” มีวงกลมล้อมเอาไว้
แสงไฟในห้องสว่างจ้าเป็นพิเศษ สาดลงบนใบหน้าคมคายของเขา ยิ่งขับเน้นความคมกริบราวกับพร้อมจู่โจม
นิ้วมือเรียวยาวข้อกระดูกชัดพลิกหน้ากระดาษลงอีกหน้า คิ้วเข้มดุจกระบี่ขมวดเข้าหากัน ดวงตาหงส์เรียวยาวมีคลื่นอารมณ์ไม่พอใจอย่างยิ่งปั่นป่วนอยู่ภายใน
บทของเยาเยาในละครเรื่องนี้มีไม่มาก ตามหลักแล้วน่าจะถ่ายทำได้สบาย แต่ความจริงกลับไม่ใช่เช่นนั้น
บทนี้ไม่น่ารักเอาเสียเลย ช่วงแรกเอาแต่ก่อเรื่อง แล้วก็ถูกสามีตบหน้า ถูกแม่สามีลงโทษให้คุกเข่า แม้แต่นางเอกกับพระรองก็ยังพูดจาดูถูกเธอ ก่อนจะเทไวน์แดงราดหัวเธอ
ถึงขั้นที่ตอนหลิวเวย์ซึ่งกำลังตั้งครรภ์ถูกชนกระเด็นด้วยรถยนต์ เนื้อหาในบทกลับไม่มีความเห็นใจแม้แต่น้อย ทั้งยังกล่าวโทษว่าเป็นผลกรรมที่ตามสนองอย่างสาสม
เผยเหิงขมวดคิ้วแน่น ยิ่งอ่านก็ยิ่งสงสาร
ในที่สุดเขาก็ได้พบสมบัติล้ำค่าที่เก็บไว้ในใจมานานกว่าสิบปี เขาไม่กล้าแม้แต่จะสารภาพรัก เพราะกลัวอีกฝ่ายจะตกใจ
เขาอยากประคองเธอไว้บนฝ่ามือ คอยปลอบโยนอย่างทะนุถนอม และยกทั้งโลกให้เธอ
นางฟ้าตัวน้อยของเขาจะถูกคนย่ำยีแบบนี้ได้ยังไง?
ชายหนุ่มหน้าตาหล่อเหลาขบกรามแน่น เขาเก็บบทละครแล้วโยนลงถังขยะ ก่อนจะกดโทรออกไปยังหมายเลขหนึ่ง
“เธออยู่ที่ไหน?”
หลังได้รับคำตอบเป็นชื่อสถานที่ ชายหนุ่มที่หลุบเปลือกตาลงครึ่งหนึ่งก็เงยหน้าขึ้นฉับพลัน คว้าเสื้อคลุมแล้วก้าวยาว ๆ ออกไป
-
คนในกองถ่ายมีทั้งมากมายและหลากหลาย เจียงเยาเยานั่งรออาหารอยู่ในห้องส่วนตัวของนักแสดงสมทบกับเพื่อนนักแสดงที่เพิ่งรู้จักกัน
มีคนเคาะประตู ผู้ช่วยผู้กำกับกวาดตามองคนในห้อง พอเห็นเจียงเยาเยาก็รีบกวักมือเรียก
“เยาเยา มาทางนี้ ผู้กำกับมีงานจะมอบหมายให้!”
เจียงเยาเยาเดินตามอีกฝ่ายเข้าไปในห้องส่วนตัวฝั่งตรงข้าม แล้วถึงได้พบว่า นอกจากผู้กำกับกับยานเล่อเยาที่เธอรู้จักแล้ว คนอื่น ๆ ล้วนเป็นชายแปลกหน้าทั้งหมด
ผู้ช่วยผู้กำกับที่พาเธอมาก้มหัวให้เล็กน้อย ก่อนจะปิดประตูตามหลัง
ผู้กำกับพยักหน้าให้เธอ “เยาเยา มานั่งนี่สิ นั่งข้างเฉินประธานของพวกเรา แล้วดื่มกับเฉินประธานสักสองสามแก้ว”
โคมระย้าคริสตัลแสนหรูหราส่องประกายระยิบระยับ ใต้แสงไฟ ใบหน้าของสาวงามตัวน้อยดูสวยจนเหมือนเปล่งประกาย ดวงตาฉ่ำน้ำเป็นประกายใส ราวกับกวางน้อยที่หลงทางอยู่ในป่า
เธอสวมเสื้อยืดสีขาวเรียบ ๆ กับกางเกงยีนส์เอวสูงสีอ่อน ทว่าต่อให้แต่งตัวธรรมดาขนาดนี้ ก็ยังขับให้เห็นรูปร่างเพรียวบางมีส่วนเว้าส่วนโค้งอย่างชัดเจน
สายตาร้อนผ่าวและวาวมันหลายคู่จับจ้องลงบนใบหน้าและเรือนร่างของเธอ สายตาเหล่านั้นทั้งไร้มารยาทและจาบจ้วง
ชายที่นั่งอยู่ข้างยานเล่อเยาจ้องเธอตาค้าง พอนึกถึงสิ่งที่ยานเล่อเยาพูดกรอกหูเขาไว้ตลอดทั้งวัน ชายคนนั้นก็ลดเสียงลง กัดฟันพูด
“ยานเล่อเยา เธอไม่ได้บอกฉันนี่ว่าเธอสวยขนาดนี้!”