ถ้ารู้มาก่อนว่าเจียงเยาเยาที่ทำให้ยานเล่อเยาไม่พอใจนั้นหน้าตาเป็นแบบนี้ เขาไม่มีทางยอมจัดงานเลี้ยงวันนี้เด็ดขาด
ผู้ชายรอบโต๊ะไม่มีใครเป็นคนดีสักคน แต่ละคนเล่นสนุกกันสุดโต่ง
สาวสวยแสนน่ารักและบริสุทธิ์แบบนี้ตกไปอยู่ในมือพวกเขา ไม่รู้จะถูกย่ำยีจนกลายเป็นสภาพไหน!
เห็นเจียงเยาเยาไม่ขยับ กู้จางก็เอ่ยขึ้นอีกครั้ง คราวนี้น้ำเสียงหนักแน่นขึ้นมาก เต็มไปด้วยความไม่พอใจ
“เยาเยา คนที่อยู่ในห้องนี้ล้วนเป็นเส้นสายที่เธอต่อให้ดิ้นรนในวงการบันเทิงสิบปีก็ไม่มีวันเอื้อมถึง อย่าได้ไม่รู้จักบุญคุณ!”
“นี่คือเฉินประธาน เธอไปนั่งข้างเขา แล้วยกแก้วคารวะเฉินประธานสักแก้ว!”
ชายที่กู้จางชี้ดูอายุราวสามสิบกว่า แต่เห็นชัดว่าถูกสุราและกามตัณหาผลาญร่างจนโทรม แค่มองด้วยตาเปล่าก็รู้ว่าอ่อนแอ
เขามองเจียงเยาเยาด้วยสายตาหื่นกระหาย ใบหน้าเต็มไปด้วยรอยยิ้มชั่วร้าย
“เยาเยา ฉันได้ยินผู้กำกับของพวกเธอพูดถึงเธอมานานแล้ว ไม่คิดเลยว่าจะสวยขนาดนี้! ม้าพันลี้อย่างเธอ ต้องมีคนขุดหล่นอย่างฉันคอยค้นพบสิ...”
สาวงามที่ยืนอยู่ตรงประตูเม้มปาก ริมฝีปากถูกกดจนแดงฉ่ำ ดวงตาคู่สวยใสกระจ่างเผยความดื้อรั้นออกมา
“ฉันดื่มเหล้าไม่เป็น พวกคุณไปหาคนอื่นเถอะ”
เธอหันกลับไปเปิดประตู แต่ไม่ว่าจะหมุนลูกบิดไปทางซ้ายหรือขวา ประตูก็เปิดไม่ออก
ด้านหลังมีเสียงฝีเท้าดังขึ้น มือชวนขยะแขยงข้างหนึ่งวางลงบนเอวเธอ แค่ถูกสัมผัสก็ทำให้รู้สึกคลื่นไส้แล้ว
เจียงเยาเยารีบผลักมือนั้นออก แต่อีกฝ่ายสูงกว่าเธอมาก แรงก็เยอะกว่าเธอไม่น้อย จึงจับข้อมือเธอไว้ได้อย่างง่ายดาย
ลมหายใจที่มีกลิ่นบุหรี่และเหล้าพ่นใส่หน้าเธอ สาวงามเม้มริมฝีปากแดงระเรื่อ พยายามดึงข้อมือที่ถูกบีบจนแดงออกมา
“ไปให้พ้น! ฉันบอกว่าดื่มเหล้าไม่เป็น อย่ามาแตะตัวฉัน!”
เสียงหัวเราะครืนดังขึ้นทั่วห้อง ราวกับทุกคนได้ยินเรื่องตลกขบขัน ต่างหัวเราะกันจนตัวงอ
“ดื่มเหล้าไม่เป็นเหรอ ยังเป็นสาวบริสุทธิ์อยู่สินะ?”
“สาวบริสุทธิ์แบบนี้แหละเล่นสนุกกว่า!”
“ลูจินนี่โชคดีจริง ๆ ยังได้เล่นบทพี่เลี้ยง ค่อย ๆ สอนงานด้วย!”
เสียงในห้องอื้ออึงจนฟังไม่ได้ศัพท์
มือที่โอบเอวเธอเริ่มล่วงเกิน นิ้วโป้งกับนิ้วชี้กางออก วัดขนาดเอวของเธอ