สุดท้ายเจ้าเด็กน้อยก็สมใจอยาก ซ้ำร้ายก่อนถูกไล่ตะเพิดออกไป ยังขอจูบดูดดื่มได้อีกหนึ่งครั้ง
จูลี่นั่งบนโซฟารับแขก มองคนทั้งสองที่กอดจูบกันตรงประตูด้วยสายตาซุบซิบ พลางยิ้มร่าประคองแก้ม
พอต้วนวั่งไปแล้ว ซือถูอ้านก็ถอนใจพลางปิดประตู
จูลี่มองซือถูอ้านที่เดินเข้ามาใกล้ พูดแซวว่า “นายท่าน นี่นายกำลังคบหาดูใจหรือเลี้ยงเด็กอยู่น่ะ ดูออกจะเลี่ยนหวานไปหน่อยมั้ย”
“มันต่างกันตรงไหน”
ปากซือถูอ้านถามอย่างนั้น แต่ในใจรู้แก่ใจถึงความแตกต่าง
“ก่อนหน้านี้นายไม่เคยเลี่ยนหวานกับใครขนาดนี้เลย” จูลี่หันกลับไปดูทีวี “จบแล้วก็หลับเลย หลายรอบข้ายังต้องเป็นคนไปส่งอีกฝ่ายถึงประตู”
“งั้นก็ลำบากเจ้ามากเลยนะ” ซือถูอ้านทิ้งตัวบนโซฟา คว้าแอปเปิลมาผลหนึ่ง “อาหารมื้อค่ำวันส่งท้ายปีเก่าเมื่อคืนนี่แย่จะตาย เจ้าส่งข้อความหาเสี่ยวตง บอกให้เขาตอนกลับแถวนี้ซื้อกับข้าวมาด้วย”
“ได้เลย อยากกินอะไร”
“อยากกินปลา เมื่อวานปลานั่นแย่เกินไปแล้ว”
“ก็เหมาะพอดี ปลาตุ๋นทางเป่ยเจียงนี่อร่อยมาก ไม่แพ้ปลาเคี่ยวของจินหนานเลยนะ งั้นเรากินปลากันเถอะ”