"ไปไกล ๆ เลย"
หลังถูกตวาดใส่สำเร็จ สวีเล่อจือก็เดินไปส่งซือถูจื่อขึ้นรถ
ซือถูจื่อนั่งลงที่เบาะหลัง แล้วหันมามองเขาอีกครั้ง
"แล้วนายจะไปยังไง"
วันนี้ทั้งสองคนมาที่โรงพยาบาลด้วยกัน สวีเล่อจือกลับมาจินซานกะทันหัน ยังไม่ทันได้กลับบ้านไปขับรถ เลยต้องอาศัยรถของซือถูจื่อ
เขายิ้ม "ไม่เป็นไร ผมเรียกแท็กซี่ไปได้ แล้วค่อยให้คนขับที่บ้านไปส่งที่สนามบินทีหลัง"
"ได้ งั้นฉันไม่เกรงใจแล้ว"
พูดจบประโยค ซือถูจื่อก็ขับรถออกไปทันที สวีเล่อจือมองไฟท้ายรถแล้วยิ้ม กลับรู้สึกชอบท่าทีตรงไปตรงมาไม่เสแสร้งของเธอมาก
เขาหันหลังกลับ ตั้งใจจะเดินไปหลบใต้ร่มไม้หน้าโรงพยาบาล คิดหาวิธีเรียกแท็กซี่ในมือถือ แต่ยังไม่ทันก้าวไป ก็มีคนโผล่ออกมาจากหลังต้นไม้
มู่ไหลถือเบอร์เกอร์บิ๊กแม็คชิ้นโตในมือหนึ่ง และถือโค้กแก้วใหญ่ไซส์จัมโบ้อีกมือหนึ่ง เดินออกมาจากหลังต้นไม้แบบไม่อายใคร
สวีเล่อจือตกใจเล็กน้อย เงยหน้ามอง "หมอมู่?"
"ใช่ผม ขอโทษนะครับ ผมเพิ่งออกไปซื้อข้าวมา กลับมาเจอคุณคุยกับคุณหนูรองเข้าพอดี กลัวไม่สะดวก เลยหลบไปอยู่หลังต้นไม้"