ครั้งหนึ่ง ซือถูอ้านเคยกลัวความมืดมาก
ตอนเด็กๆ เขาเคยอาศัยอยู่กับครอบครัวหนึ่ง ซึ่งให้ห้องที่ไม่มีไฟไฟฟ้าแก่เขา
ไฟฟ้า เป็นคำที่ชวนให้คิดถึงยุคสมัยเหลือเกิน
ตอนนั้นเขาอยู่ในห้องเล็กๆ นั้น ถูกกระแสน้ำที่เรียกว่าความหวาดกลัวท่วมทับ ไม่นานก็กลายเป็นบ้า
ช่วยไม่ได้ ตอนนั้นเขายังเด็กเกินไปจริงๆ เด็กเสียจนแม้แต่ความมืดยังทำให้เขาพุ่งชนกำแพง ทำร้ายตัวเอง กรีดร้อง
ถึงขั้นที่ต่อมาครอบครัวนั้นส่งเขาคืน โดยบอกเพียงว่าเด็กคนนี้มีปัญหาทางจิต
ซือถูอ้านเงยหน้าขึ้น มองไปยังกระจกในความมืด
ในกระจกมองเห็นโครงร่างของเขาได้รางๆ แต่ไม่ชัดเจน ส่วนใหญ่ยังเป็นสีดำเหนียวหนืด ใกล้จะกลืนรูปร่างคนของเขาให้เลือนหาย
แต่ตอนนี้ เขาไม่กลัวความมืดอีกแล้ว กระทั่งเขาจะจงใจปิดไฟ ซ่อนตัวเข้าไปในความมืดด้วยตัวเอง ลับมีดพลางตรวจตราโลกนี้อย่างพินิจพิเคราะห์
เพื่อที่จะเติบโตขึ้นอย่างดี เขาเรียนรู้ที่จะใช้ความมืด กลายเป็นส่วนหนึ่งของความมืดไปแล้ว
......
เนิ่นนานต่อมา ซือถูอ้านเดินออกจากห้องน้ำ
ต้วนวั่งนั่งพิงกำแพงอยู่บนพื้น หลับไปอีกแล้ว ทว่าเมื่อได้ยินเสียงฝีเท้าของซือถูอ้าน เขาก็กลับลุกขึ้นทันที
"คุณซือถู"
"อืม"
"เรากลับไปนอนกันเถอะครับ"
ซือถูอ้านส่ายหน้า ยืนอยู่ในความมืดกับเขา แล้วโน้มตัวกอดเขาอีกครั้ง
"ข้าจะไม่ทอดทิ้งเจ้า"
บนโลกนี้บางทีอาจเคยมีคนที่อ่อนโยนต่อข้า แต่เจ้าเป็นคนแรกที่เข้าใจเด็กน้อยที่กลัวความมืดอย่างข้า
ใบหน้าของซือถูอ้านแนบกับอกที่ร้อนผ่าวของชายหนุ่ม
เขาไม่ได้ตั้งใจจะให้คำมั่นสัญญา หรือคิดจะรักเขา
เขาเพียงรู้สึกขอบคุณ ขอบคุณอย่างยิ่งสำหรับความรู้ใจในชั่วขณะนี้
ความรู้ใจนี้ทำให้เขารู้ว่า การกลัวความมืดไม่ใช่เรื่องน่าตำหนิ และตัวเขาเองก็ไม่ได้อ่อนแอจริง
เป็นครั้งแรกในชีวิตที่หลุมขนาดมหึมาในใจ ซึ่งคอยแต่จะกลัวถูกผู้คนรังเกียจ ถูกเติมเต็มขึ้นมาเล็กน้อยแบบนี้
ต้วนวั่งนิ่งงันไปชั่วครู่ แล้วก็พลันตื่นตัวเต็มที่ นึกว่าคำพูดนั้นคือคำสารภาพจากท่านอา
"ท่านอา ท่าน..."
"ไม่ได้หมายความอย่างอื่น ที่ว่าไม่ทอดทิ้งหมายถึงตอนตรุษจีนจะให้ซองแดงใหญ่กับเจ้า"