ผ่านไปหนึ่งราตรี ถูเจียหนานก็ฝ่าพายุหิมะขับรถเข้าสู่เขตไร้รัฐบาลแล้ว
ตอนนี้ขอเพียงข้ามสะพานแขวนไป ก็จะถึงเขตหนึ่งของสหพันธ์บ็อกซ์
เขากดโทรศัพท์ดาวเทียมในรถหาซือถูหลาน แต่ไม่คิดว่าคนปลายสายกำลังหลับอยู่
ซือถูหลานสะลึมสะลือขดตัวอยู่ใต้ตอม่อสะพาน ร่างกายนอนบนแผ่นลังกระดาษ ปิดคลุมกายด้วยกระสอบทอสองผืนที่แปะด้วยเทปกาว
เธอคลำหาโทรศัพท์มารับ กรอกเสียงลงข้างหู: "who (ใคร)?"
"คุณหนูสี่"
"ไม่เห็นต้องเลย" ซือถูหลานพลิกตัว "ฉันถูกถอดชื่อออกจากตระกูลแล้ว เรียกฉันว่าอาหลานก็พอ"
"ครับ คุณอาหลาน"
"คุณคือ?"
"ผมเป็นคนที่เจ้านายส่งมาส่งทองคำแท่งให้คุณ ผมชื่อถูเจียหนาน"
เมื่อได้ยินคำว่าทองคำแท่ง ดวงตาของซือถูหลานก็สว่างวาบทันที ลุกพรวดขึ้นจากแผ่นลังกระดาษ
"ตอนนี้คุณอยู่ที่ไหน?"
"เขตหนึ่ง"
"เขตหนึ่งหรือ?" ซือถูหลานเกาหัวด้วยความหงุดหงิด "แต่ฉันไปเขตหนึ่งไม่ได้นะ ฉันถูกเขตสันติภาพขึ้นบัญชีดำ พวกเขาบอกว่าฉันเป็นผู้ก่อการร้าย"
"...ไม่เป็นไร" ถูเจียหนานเอ่ยอย่างจนใจเล็กน้อย มือหนึ่งจับพวงมาลัย "เจ้านายบอกว่าคุณอยู่ที่เขตเก้า เอ่อ ใต้ตอม่อสะพานสักแห่ง ผมไปหาคุณได้"
"เหรอ? คุณหาทางถูกหรือ?"
"หาเจอครับ รบกวนคุณเปิดสัญญาณดาวเทียมไว้ตลอด ทางผมจะได้ระบุตำแหน่งสะดวก"
"เขตเก้าอันตรายหน่อยๆ นะ" ซือถูหลานนึกถึงทองคำแท่งแสนน่ารักเหล่านั้น พลางเปิดสัญญาณดาวเทียม อดไม่ได้ที่จะเอ่ยเตือน "คุณต้องระวังหน่อย ระวังอย่าให้ใครปล้นรถเอาได้"