ตอนนี้นึกย้อนถึงเรื่องราวในครั้งนั้น ราวกับมันผ่านไปแล้วนับศตวรรษ
ปีนั้น ซือถูอ้านเพิ่งขึ้นมัธยมปลายปีหนึ่ง ส่วนซือถูจื่อ หรือลูกสาวคนรองของตระกูลซือถู กำลังเรียนอยู่ชั้นมัธยมปลายปีสาม
ทั้งสองคนอยู่โรงเรียนเดียวกัน เลิกเรียนก็กลับบ้านหลังเดียวกัน แต่ว่าไม่สนิทกัน ไม่สนิทกันอย่างร้ายกาจ
เพราะว่าซือถูอ้านเข้ามาอยู่ในตระกูลซือถูก่อนซือถูจื่อ แต่ซือถูจื่อก็อายุมากกว่าซือถูอ้าน
ดังนั้นในวันแรกที่เธอเข้ารับการอุปการะ ก็มีน้องชายที่โผล่มางง ๆ เพิ่มขึ้นมาคนหนึ่ง
ท่านพ่อบุญธรรมยังคอยพร่ำว่า “เจ้าเป็นพี่สาว ก็ยอม ๆ น้องชายไปบ้างสิ”
ซือถูจื่อไม่แยแสคำนี้เลย ทั้งยังไม่คิดจะยอมให้น้องชายตัวปลอมนี่โดยสิ้นเชิง แถมยังตั้งใจกึ่งไม่ตั้งใจมองเขาเขม่นอยู่เนือง ๆ
ซือถูอ้านไม่เก็บเรื่องพวกนี้มาใส่ใจ ตอนนั้นเขามั่นใจแล้วว่า ไม่ว่าท่านพ่อบุญธรรมจะเก็บเด็กอื่นมาเลี้ยงอีกสักกี่คน เขาก็จะเป็นคนที่พิเศษสุดอยู่วันยังค่ำ
เพราะเขาเป็นลูกคนแรกของท่านพ่อบุญธรรม แค่นี้ก็ถูกกำหนดแล้วว่า ไม่มีใครจะอยู่เคียงข้างท่านพ่อบุญธรรมได้นานไปกว่าเขา