ค่ำคืนนั้นพวกเขาทั้งเปิดใจและเปิดกายให้แก่กัน
พอฟ้าสาง ซือถูอ้านพิงหัวเตียงสูบบุหรี่ ในใจเสียใจแทบอยากตาย
พุทธศาสนากล่าวว่า เหตุเกิดและเหตุดับคือหนึ่งวัฏสงสาร
ซือถูอ้านถามตัวเองแล้ว เขาเป็นคนแก่แล้ว คงไม่ไหวจะเวียนว่ายอีกหน
ทว่าตอนนี้ ต้วนวั่งกำลังหลับอยู่ข้างหมอนของเขา ผมเกรียนสั้นทิ่มตำ ดวงตาขนตายาวหนา
เด็กหนุ่มซบศีรษะอยู่ใต้เอวของเขา มือข้างหนึ่งยังประคองสะโพกเขาไว้
ซือถูอ้านคาบบุหรี่ กุมขมับ “บาปแท้”
ก่อนหน้านี้เขาเองก็ไม่ใช่ว่าจะไม่เคยมีความรู้สึกจากคนที่เลี้ยงดู แต่ความรู้สึกพวกนั้นก็เป็นเพียงอารมณ์ชั่ววูบยามเร่าร้อน
พอรุ่งเช้า สะสางบัญชีกันให้จบ มันก็เลือนหายไปตามลำดับ
แต่กับต้วนวั่งนี่… ระยะห่างของพวกเขาตอนนี้มันใกล้เกินไปอย่างเห็นได้ชัด
ฟ้าสว่างแล้ว แต่ไอ้เด็กบัดซบนี่ก็ยังกุมสะโพกเขาไว้อยู่เลย
ซือถูอ้านไม่ชอบใกล้ชิดใครมากเกินไป