หลังจากตกตะลึงอยู่ครู่หนึ่ง จี้ชิงโจวก็เข้าใจเรื่องหนึ่งขึ้นมา
หากนางคิดจะตอบใครสักคนในกลุ่มสนทนา คำพูดที่เอ่ยกับคนผู้นั้นในใจจะปรากฏขึ้นในกลุ่มสนทนา
ในเมื่อเผยเรื่องที่ตนกำลังอ่านข้อความในกลุ่มไปแล้ว จี้ชิงโจวจึงไม่คิดปิดบังอีกต่อไป “สหายเต๋าท่านนี้ เอ่อ...สหายเต๋าเฉ่า?”
คำเรียกนี้ช่างประหลาดนัก จี้ชิงโจวต้องฝืนใจอยู่เล็กน้อยกว่าจะยอมรับได้
นางถามอีกฝ่ายผ่านเสียงในใจ “เมื่อครู่ท่านบอกว่าข้าอยู่ในบุปผาในกระจก จันทราในสายน้ำ ทุกสิ่งรอบกายล้วนเป็นของปลอม ทว่าบุปผาในกระจก จันทราในสายน้ำมีช่องโหว่ร้ายแรง ข้ายินดีรับฟัง”
เฉ่า: “เป็นอย่างที่คิด เจ้าไม่จำพวกเราแล้วจริง ๆ” หากจี้ชิงโจวยังจำเขาได้ นางคงเรียกเขาว่าอาซื่อ
จี้ชิงโจวตอบอย่างตรงไปตรงมาเช่นกัน “ใช่ ข้าไม่รู้จักพวกท่าน และไม่รู้ว่ากลุ่มสนทนานี้มาจากที่ใด”
นางหรี่ตาลง จงใจกล่าวว่า “รู้หรือไม่? การมีอยู่ของพวกท่านช่างคล้ายมารจิตที่ข้าเคยพบเหลือเกิน”
เฉ่า: “มารจิต? เจ้าคิดว่าพวกเราเป็นมารจิตของเจ้าหรือ? เจ้าไม่รู้สึกหรือว่ากลุ่มสนทนานี้ไม่ได้มีกลิ่นอายปีศาจอันประหลาดของมารจิตเลย?”
สิ่งที่แปลงมาจากมารจิต ต่อให้ปกปิดได้แนบเนียนเพียงใด ก็ไม่อาจซ่อนกลิ่นอายมารและกลิ่นอายปีศาจอันผิดธรรมชาติที่แผ่ออกมาจากแก่นแท้ได้
ทว่ากลุ่มสนทนากลับไม่มีกลิ่นอายผิดปกติแม้แต่น้อย
“นางผ่านด่านมารจิตมาเป็นประจำ จะไม่รู้ได้อย่างไร? นางจงใจหยั่งเชิงพวกเราอยู่ชัด ๆ”
ลูกเจี๊ยบหัวล้านเปิดโปงความคิดของจี้ชิงโจว พลางกุมขมับกล่าวว่า “นี่มันช่วงต่อต้านวัยใช่หรือไม่?”
ในเมื่อบุปผาในกระจก จันทราในสายน้ำส่งคนไปยังอดีต แสงจันทร์แดงในเวลานี้ย่อมอายุน้อยกว่าเมื่อก่อนมาก หรืออาจถึงขั้นยังเยาว์วัย
เด็กหนุ่มสาวย่อมแสดงความคมกล้าออกมาอย่างเปิดเผยกว่าเดิม เรื่องเช่นนี้ไม่ใช่เรื่องแปลก