“ไหนบอกว่า...เศร้าแทบขาดใจ...ไม่อยากพบเปลือกหอยไข่มุกคลื่นสมุทรอีกแล้ว...”
หลิ่วฝูรั่วพึมพำ สีหน้าราวกับจิตใจล่องลอยไปไกล
จี้ชิงโจว “...”
บางทีนี่คงเป็นนางเอกนิยายรักโศกแสนบริสุทธิ์สินะ
เมื่อนึกถึงเหตุการณ์ในต้นฉบับที่หลิ่วฝูรั่วแขวนคอตายเพราะยึดติดอยู่กับเผยลั่วเฟิงเพียงผู้เดียว จี้ชิงโจวก็คิดว่าความคิดของหลิ่วฝูรั่วจำเป็นต้องได้รับการแก้ไข จะได้ไม่เดินซ้ำรอยเดิม
ไม่มีใครรู้ว่าพลังของต้นฉบับนั้นยิ่งใหญ่เพียงใด และในภายหน้ามันจะดึงทั้งสองกลับมาอยู่ด้วยกันอีกหรือไม่
ยังเหลือเวลาอีกห้าปีกว่าต้นฉบับจะเริ่มต้น
จี้ชิงโจวคิดว่า หากเริ่มแก้ไขเสียตั้งแต่ตอนนี้ บางทีเด็กคนนี้อาจยังพอช่วยได้
นางกล่าวว่า “ที่จริงแล้วเรื่องนี้ก็จบลงอย่างมีความสุขเหมือนกันนะ”
หลิ่วฝูรั่วมองนางอย่างงุนงง “ตรงไหนกันที่มีความสุข?”
ชายบำเรอตัวน้อยตายไปตั้งห้าสิบปีแล้ว อดีตประมุขผู้นั้นยังจำทางไปไหว้หลุมศพได้อยู่หรือไม่ก็ไม่รู้
จี้ชิงโจวกล่าวว่า “อย่างน้อยอดีตประมุขผู้นั้นก็ไม่ต้องเศร้าอีก ตอนนี้กำลังคลุกคลีอยู่กับชายบำเรอคนใหม่ ๆ อย่างมีความสุขทุกวันนี่นา”
นางเว้นจังหวะ ก่อนเสริมว่า “แค่เปลี่ยนผู้ชายให้ไว นางก็ไม่ต้องเจ็บปวด”
นี่ไม่ใช่ตอนจบที่ดี แล้วอะไรถึงจะเรียกว่าดีอีกล่ะ?
หลิ่วฝูรั่ว “...” เหตุใดถึงคล้องจองกันเสียได้?
“ข้าขอทำใจสักครู่”
หลิ่วฝูรั่วกุมอก งานอดิเรกที่นางโปรดปรานที่สุดยามว่างจากการบำเพ็ญอย่างหนัก ก็คืออ่านหนังสือสารพัดชนิด
อย่างเช่น 《ประมุขผู้เผด็จการกับชายบำเรอแสนงาม》 《สามีตัวน้อยราคาล้ำค่า: ประมุขกับรักเร่าร้อน 99 วัน》 《วิวาห์พันธนาการ: ประมุขผู้เย็นชา สามีของท่านหนีไปอีกแล้ว》...
กระทั่งบทพูดคลาสสิกบางประโยคก็ยังท่องกลับหลังได้