ก่อนที่เถาฉีจะรู้สึกว่าตนกำลังจะหมดสติ ผู้ดูแลก็คล้ายจะสังเกตเห็นความผิดปกติของเขา จึงทุบชั้นน้ำแข็งจนแตก
เถาฉีร่วงลงมากลิ้งกับพื้นอย่างทุลักทุเล หอบหายใจเฮือกใหญ่ ใบหน้ายังคงซีดเขียวอยู่บ้าง
“นี่คือสิ่งใด?”
เถาฉียังไม่ทันได้ตั้งสติ ผู้ดูแลก็เก็บห่อยาที่ร่วงออกมาจากชั้นน้ำแข็งพร้อมกับเขาขึ้นมา พอเปิดออกก็ขมวดคิ้วทันที
ผู้ดูแลมาจากหอวินัย ย่อมพบเห็นกลอุบายลับ ๆ มามาก เพียงปรายตามองก็รู้ว่านี่คือยาพิษที่ทำให้พลังวิญญาณไหลย้อน จนธาตุไฟเข้าแทรกและธาตุแตกซ่านได้
ตามหลักแล้ว ศิษย์ในสำนักฝ่ายธรรมะอย่างสำนักอู๋เลี่ยงไม่ควรพกของเช่นนี้
ผู้ดูแลจ้องเถาฉี ส่งสายตาเป็นเชิงให้เขาอธิบาย
เถาฉีรีบกล่าวว่า “ผู้ดูแลหวัง ท่านก็ทราบว่าเมื่อไม่กี่วันก่อน สำนักมีผู้ฝึกมารทรยศ จนผู้คนหวาดหวั่นกันไปทั่ว ข้ากังวลว่าจะยังมีสายลับซ่อนอยู่ใกล้ตัว จึงเตรียมของบางอย่างไว้ป้องกันเหตุไม่คาดฝัน ตั้งใจจะเอาไว้จัดการผู้ฝึกมาร”
ผู้ดูแลหวังฝืนเชื่อคำพูดของเขา แล้วถามต่อว่า “เล่าเหตุการณ์ที่เจ้าพบเมื่อครู่มาให้ฟัง”
เถาฉีไม่กล้าโกหก หอวินัยมีวิธีมากมายที่จะทำให้คนยอมปริปาก
แต่เขาก็ไม่มีทางบอกเรื่องที่ตนตั้งใจจะไปลอบทำร้ายจี้ชิงโจว จึงได้แต่เล่าความจริงปนเท็จว่า “ข้ามาตรวจตราที่นี่ ได้ยินเสียงน้ำดังมาจากด้านบน ตอนแรกนึกว่าหูแว่ว พอเงยหน้าขึ้นก็เห็นกระแสน้ำไหลทะลักลงมาราวกับน้ำป่า ข้ายังไม่ทันตั้งตัวก็ถูกน้ำท่วมจนแข็งเป็นน้ำแข็ง ขยับไม่ได้ ส่วนเรื่องอื่น...ศิษย์ไม่ทราบขอรับ”
ผู้ดูแลหวังขมวดคิ้ว “เจ้าไม่เห็นหรือว่าคนลงมือเป็นใคร?”
เถาฉีส่ายหน้า “ไม่เห็นขอรับ”
ผู้ดูแลหวังสงสัย “เช่นนั้นก็แปลก อีกฝ่ายจับเจ้าไว้แต่ไม่ฆ่า หรือว่ากำลังรีบ...แย่แล้ว!”