จี้ชิงโจวรู้สึกว่าตนถูกแสงสีขาวห่อหุ้ม พุ่งทะยานไปข้างหน้า
นางพอมองเห็นเลือนรางว่าทิวทัศน์รอบกายเปลี่ยนแปลงอย่างรวดเร็ว
คล้ายเพียงชั่วพริบตา แต่ก็คล้ายผ่านไปนับพันนับหมื่นปี
นางไม่ใช่นางอีกต่อไป
“นาง” ทะลุผ่านเกลียวคลื่นของสายน้ำและมหาสมุทร ข้ามขุนเขาสูงตระหง่าน ม้วนเมฆาซ้อนชั้น พุ่งตรงขึ้นสู่ฟากฟ้าเก้าชั้น
เหนือฟ้าเก้าชั้น พื้นที่บิดเบี้ยวทับซ้อนกัน
“นาง” คุ้นเคยกับเส้นทางดีนัก จึงค้นหาทางกลับที่มีเพียงตนเท่านั้นซึ่งเข้าถึงได้จากช่องทางมิติอันซับซ้อน ก่อนพุ่งเข้าไปโดยไม่ลังเล
“ฟึ่บ!”
จี้ชิงโจวรู้สึกว่าตนกลายเป็นคนตัวจิ๋ว กระโดดเข้าไปในกล้องลานตา เบื้องหน้าพร่าไหวด้วยภาพหลากสีอันพร่างพราย หลังหมุนวนคดเคี้ยวอยู่ครู่หนึ่ง ในที่สุดก็ได้พบแสงสว่าง
เมื่อกระโดดออกจาก “กล้องลานตา” จี้ชิงโจวก็ได้ตัวตนของตนกลับคืนมาในที่สุด
ทว่าพบว่าตนกำลังร่วงหล่นจากฟากฟ้า
นางกลับไม่รู้สึกหวาดกลัว
มีไออุ่นสายหนึ่งโอบล้อมนางอยู่รางๆ ทำให้นางไม่หวั่นว่าตนจะตกลงไปจนแหลกเหลวหรือไม่
จี้ชิงโจวกะพริบตาเบาๆ ก่อนร่วงลงไปในก้อนเมฆสีขาวบริสุทธิ์
ราวกับตกลงไปในก้อนสายไหม
เมฆารองรับนางไว้ รอบข้างหมุนเวียนเปลี่ยนผัน ดวงดาราเคลื่อนคล้อย ขุนเขาสายน้ำแปรเปลี่ยน
ท้ายที่สุด เมฆาก็พานางลงไปยังผืนทะเลแห่งหนึ่ง
จี้ชิงโจวคิดว่าตนจะจมลงไปในน้ำทะเล
แต่ไม่คาดคิดว่าตนจะนั่งอยู่บนผิวน้ำอย่างมั่นคง
แม้กระทั่งอาภรณ์ก็ไม่เปียกน้ำทะเลแม้แต่น้อย
ผิวน้ำสีครามดุจเหลี่ยมเจียระไนของไพลิน ใสกระจ่างสว่างไสว ทว่าลึกจนมองไม่เห็นก้นทะเล ลึกลับยิ่งนัก
จี้ชิงโจวเงยหน้ามองอีกครั้ง ทะเลกว้างไกลไร้ขอบเขต ราวกับเชื่อมต่อกับท้องฟ้า
สุดสายตาเห็นเพียงเส้นแบ่งฟ้ากับวารี ทัศนียภาพราวความฝันนี้ทำให้จิตใจผู้คนปลอดโปร่งกว้างขวางขึ้น
จี้ชิงโจวเหม่อมองอย่างงุนงง ความเศร้าสายหนึ่งพลันเอ่อท้นขึ้นในใจโดยไร้สาเหตุ