เซียวเร่ออี้กล่าวจบ ทุกคนก็เงียบงัน
หลิ่วฝูรั่วเองก็คาดไม่ถึงว่าเฟิงจื่อซิงซึ่งเป็นชาย แต่กลับมองตนเองเป็นหญิง จะมีประสบการณ์อันเจ็บปวดถึงเพียงนี้
นางใจอ่อนมาแต่ไหนแต่ไร จึงกล่าวว่า “หากเขาไม่เคยฉวยโอกาสจากการคิดว่าตนเป็นหญิง ไปเอาเปรียบผู้ใด ข้าจะเก็บเรื่องนี้เป็นความลับให้เขาเอง”
เซียวเร่ออี้กล่าวว่า “สหายเต๋าหลิ่วโปรดวางใจ ศิษย์น้องของข้าประพฤติตัวอยู่ในกรอบมาโดยตลอด”
“...พอแล้ว”
เวลานี้จี้ชิงโจวหยุดร่ายอาคม
ลมหายใจของเฟิงจื่อซิงในอ้อมแขนเซียวเร่ออี้ยังคงอ่อนแรง ทว่าเริ่มดีขึ้นแล้ว บาดแผลทั่วร่างก็สมานกลับเป็นปกติ
จี้ชิงโจวสบตาเซียวเร่ออี้ ก่อนเอ่ยเสียงเรียบว่า “หากเขาไม่ทำร้ายผู้ใด ข้าก็ไม่พูดมาก”
“ขอบคุณ”
เซียวเร่ออี้เผยสีซาบซึ้งใจ
นางรู้สึกละอายอยู่บ้าง ที่ตนมาหาจี้ชิงโจวก็เพราะเรื่องแดนลับสามสุ่ย
ทว่าจี้ชิงโจวกลับไม่ถือสาจุดยืนที่แตกต่างกัน ทั้งยังยื่นมือช่วยเหลือ ความมีคุณธรรมเช่นนี้ทำให้นางละอายใจยิ่งนัก
ด้านข้าง จี้โฉวอวี่เบ้ปากกล่าวว่า “เรื่องของผู้อื่นเกี่ยวอะไรกับข้า”
เขาเองก็ไม่มีอารมณ์นินทาใคร มีเวลาว่างเช่นนี้ ไม่สู้พูดคุยกับงูของตนให้มากหน่อย
เมื่อเห็นจี้ชิงโจวรักษาเฟิงจื่อซิงจนหายดี จี้โฉวอวี่ก็เลิกคิ้ว “คราวนี้ถึงตาข้าแล้วหรือ?”
จี้ชิงโจวเหลือบมองเขา “ถึงตางูของเจ้าแล้ว”
จี้โฉวอวี่ “...” ไม่เห็นจะต่างกันสักหน่อย!
ในเมื่อเป็นงูของตนที่ได้รักษาก่อน จี้โฉวอวี่จึงไม่มีข้อโต้แย้ง
ทันทีที่จี้ชิงโจวขยับเข้าใกล้ เขาก็หยิบถุงศิลาวิญญาณยื่นให้อย่างรู้หน้าที่ พลางกล่าวเสียงแข็งว่า “ค่ารักษา”