พื้นที่แนวหน้าผันผวนไม่มั่นคง ตราหยกสื่อสารใช้การที่นี่ไม่ได้ หากต้องการส่งข่าว ก็ทำได้เพียงใช้วิธีสื่อสารแบบเก่า
จดหมายด่วนบางฉบับ ค่ายจะส่งตรงไปยังทางออก ให้ทหารยามช่วยนำไปส่งต่อ วิธีนี้รับประกันได้ว่าผู้บำเพ็ญที่เป็นผู้รับจะไม่พลาดข่าวสาร ทั้งยังรับรู้ได้เป็นคนแรก
เมื่อได้ยินชายหนุ่มเอ่ยถาม ทหารยามก็ยื่นกระเรียนบินตัวหนึ่งให้ทันที พลางกล่าวว่า “สหายจงหลี นี่คือกระเรียนบินส่งข่าวที่สำนักอู๋เลี่ยงส่งมา บนจดหมายระบุไว้ว่า ท่านหรือเซียนจวินไป๋เวย หรือปรมาจารย์หยุนคนใดคนหนึ่งก็ลงชื่อรับได้ขอรับ”
“อาจารย์ของข้ากับศิษย์พี่หญิงใหญ่ไปสำรวจมิติเร้นลับแห่งใหม่ คงกลับมาไม่ได้ในระยะสั้น ให้ข้ารับจดหมายเองเถิด”
จงหลีโหยวรับกระเรียนบินสีดำมา มองปราดเดียวก็จำได้ว่าเป็นของศิษย์น้องสาม เขาหยิบจดหมายจากในท้องกระเรียนออกมา พลางอ่านไปเดินไป
ทว่าเพียงกวาดตามอง จงหลีโหยวก็เลิกทำหน้าสบายๆ เขาหยุดฝีเท้า จ้องข้อความในจดหมายอย่างไร้อารมณ์ กลิ่นคาวเลือดรอบกายพลุ่งพล่าน
ไอสังหารพุ่งเสียดฟ้าทำให้เหล่าผู้บำเพ็ญที่ผ่านไปมาแตกตื่น ต่างคิดว่ามีใครธาตุไฟเข้าแทรก จึงพากันหันมามองทางเขา
“...หึ!”
หลังอ่านจดหมายจบ รอยยิ้มเหี้ยมเกรียมก็ผุดขึ้นบนใบหน้าจงหลีโหยว เพิ่มกลิ่นอายดิบเถื่อนให้เขาอีกหลายส่วน “หอวินัย... ดีมาก หอวินัย!”
ดวงตาสีทองแดงของเขาเปลี่ยนเป็นรูม่านตาแนวตั้งในบัดดล แฝงความพิกลอยู่หลายส่วน
ราวกับผู้ที่ยืนอยู่ตรงนี้มิใช่มนุษย์ หากเป็นสัตว์ร้ายที่พร้อมขย้ำคนกิน!
ก่อนที่เหล่าผู้บำเพ็ญรอบข้างจะทันตั้งตัว เขาก็แตะปลายเท้าลงกับพื้น แผ่นดินโดยรอบหลายเมตรแตกร้าว จากนั้นทะยานขึ้นสู่ฟากฟ้า กลายเป็นลำแสงสายหนึ่งพุ่งหายลับไปบนขอบฟ้า