สิ่งมีชีวิตขนาดมหึมาที่ก่อกวนชั้นเมฆาโผล่หัวออกมาจากม่านหมอก เผยโฉมที่แท้จริง
หนวดเครายาวสีขาวราวหิมะพลิ้วไหวตามสายลม ดวงตาสีเหลืองเข้มประหนึ่งโคมไฟยักษ์เปล่งประกายเรืองรอง แม้อยู่ห่างออกไปหลายร้อยเมตร ก็ยังสัมผัสได้ถึงแรงกดดันที่แผ่ออกมา
ชั่วขณะที่สบตากัน จี้ชิงโจวรู้สึกเย็นวาบที่แผ่นหลัง ทว่ากลับรู้สึกว่ามีบางอย่างไม่ถูกต้อง
ดวงตามังกรดูน่าเกรงขาม ทว่าไร้ชีวิต อีกทั้งยังจ้องไปยังทิศทางเดิมไม่วอกแวก
หากเพ่งพินิจหัวมังกรสีดำอย่างละเอียด ก็จะพบร่องรอยการประกอบชิ้นส่วนที่ซ่อนอยู่อย่างแนบเนียน
มันไม่ใช่มังกรแท้จริง แต่เป็นมังกรจักรกล
เสียงกลไกทำงานดังขึ้น หัวมังกรก้มลงสู่พื้น ก่อนว่ายออกมาจากหมู่เมฆ เผยให้เห็นลำตัวที่แบ่งออกเป็นท่อน ๆ
ลำตัวแต่ละท่อนเป็นหอเรือนแยกจากกัน แสงไฟสีเหลืองนวลส่องลอดออกมาจากหลังหน้าต่างไม้ฉลุลาย
“เซียนอาวุโส นี่คืออาวุธเหินเวหาของสำนักเชียนจีเรา มีนามว่า ‘โหยวเทียน’ สร้างเลียนแบบมังกรแท้จริงจากยุคบรรพกาลขอรับ”
เฮ่าเหรินรับหน้าที่อธิบายอยู่ข้าง ๆ “เพื่อสร้างโหยวเทียน สำนักได้รวบรวมช่างฝีมือยอดเยี่ยมกว่าร้อยคนจากทั่วหล้าให้มารวมตัวกัน ออกแบบอยู่สิบปี หลอมสร้างอีกยี่สิบปี กว่าจะสร้างผลงานชิ้นนี้สำเร็จขอรับ”
“เดิมทีโหยวเทียนเป็นมังกรแดง แต่ในวันที่สร้างเสร็จ วิถีแห่งสวรรค์รวบรวมเมฆาอัสนีและประทานทัณฑ์อัสนีลงมา หลังโหยวเทียนฝ่าทัณฑ์อัสนีมาได้ ร่างก็ถูกฉาบด้วยสีดำ กลายเป็นรูปลักษณ์เช่นทุกวันนี้”
เฮ่าเหรินทอดถอนใจ “เรื่องนั้นเกิดขึ้นเมื่อร้อยปีก่อนแล้ว ประมุขสำนักคนปัจจุบัน ตอนนั้นยังเป็นเพียงศิษย์คนหนึ่งอยู่เลยขอรับ”
จี้ชิงโจวมองมังกรจักรกลที่ค่อย ๆ เคลื่อนเข้ามาใกล้ แล้วอดถามไม่ได้ว่า “ทุกวันนี้ยังมีมังกรแท้จริงอยู่หรือไม่?”