กระบี่ของจี้ชิงโจวไม่ได้มีเพียงความรวดเร็ว
ทุกกระบี่ของนางแฝงเจตจำนงกระบี่เยียบเย็นดุจน้ำค้างแข็งและหิมะ
ผู้บำเพ็ญกระบี่ทั่วไป หากสามารถฟาดฟันเจตจำนงกระบี่ที่เป็นเอกลักษณ์ของตนออกมาได้ พลังย่อมเหนือกว่าปกติถึงสามถึงห้าเท่า
มีเพียงผู้ครอบครองจิตกระบี่เท่านั้น จึงจะสามารถแฝงเจตจำนงกระบี่ไว้ในทุกกระบวนท่า
บัดนี้จี้ชิงโจวอยู่ในขั้นสร้างฐานสมบูรณ์แล้ว เมื่อได้รับความช่วยเหลือจากไข่มุกวิญญาณระดับสวรรค์ พลังของนางยิ่งก้าวหน้าอย่างก้าวกระโดด ทุกกระบี่ที่ฟาดฟันออกมาล้วนมีพลังเทียบเท่าการโจมตีของผู้บำเพ็ญขั้นแก่นทอง
ทั้งสองประมือกันเพียงสิบกว่ากระบวนท่า เผยลั่วเฟิงก็สัมผัสได้ถึงความแตกต่างอันมหาศาลระหว่างทั้งคู่
เดิมทีเขาคิดว่าหลังจากกลืนกินร่างของผู้บำเพ็ญขั้นแปรเทพ พลังของตนคงเพิ่มพูนขึ้นอย่างมาก
ยิ่งมีสัตว์มารคอยช่วยเหลือ ต่อให้ปะทะกับผู้บำเพ็ญขั้นแก่นทองระยะแรกโดยตรง บัดนี้เขาก็ยังมีพลังต่อกรได้
ใครจะคิดว่าไม่ได้พบกันเพียงช่วงหนึ่ง ความก้าวหน้าของศิษย์พี่กลับรวดเร็วยิ่งกว่าเขาเสียอีก!
นางทำได้อย่างไรกันแน่?
ผู้บำเพ็ญฝ่ายธรรมะต่างจากผู้บำเพ็ญมาร หากต้องการทะลวงขั้น เว้นแต่จะพบวาสนาอันยิ่งใหญ่ มิฉะนั้นก็ทำได้เพียงก้าวไปทีละขั้น
ส่วนผู้บำเพ็ญมารสามารถเพิ่มพูนพลังของตนด้วยวิธีอื่นได้
ตามหลักแล้ว ในช่วงแรกของการบำเพ็ญ ผู้บำเพ็ญมารควรก้าวหน้าเร็วกว่าผู้บำเพ็ญฝ่ายธรรมะ
นี่จึงเป็นเหตุผลที่แม้แดนมนุษย์และแดนปีศาจร่วมมือกัน ก็ยังไม่อาจขับไล่เผ่ามารได้อย่างสิ้นเชิง
เขานึกว่ายามนี้จี้ชิงโจวคงถูกทรมานจนทุกข์ระทม แต่ใครจะคิดว่านางกลับได้รับวาสนาอันยิ่งใหญ่
เผยลั่วเฟิงรู้สึกว่าตนช่างโง่งมจริง ๆ อุตส่าห์เป็นห่วงนางมาตั้งนานโดยเปล่าประโยชน์