จี้ชิงโจว: “?”
ได้ยินคำทักทายแสนลึกซึ้งจากเผยลั่วเฟิง จี้ชิงโจวมีความคิดเดียว——
เห่าอะไรของนาย?
เมื่อนึกถึงตอนที่ตนถูกขังอยู่ในคุกเย็น เกือบแข็งตายเป็นศพ
หากเจ้าหนอนดำจอมขบถไม่ปรากฏตัว นางคงสิ้นใจไปแล้วจริง ๆ
แต่ตัวการกลับไม่เอ่ยขอโทษ ไม่รู้สึกผิดสักนิด พอเห็นนางก็ทำท่าทางราวกับตนเองซาบซึ้งกินใจ แล้วพูดว่า “เห็นเจ้าปลอดภัย ข้าก็วางใจแล้ว”
น่าโมโหจริง ๆ
จี้ชิงโจวคิดพลางพลันคว้ากระบี่หยกขาวเล่มน้อยที่ลอยวนอยู่ข้างกาย
ไม่พูดพร่ำทำเพลง นางฟันกระบี่ใส่เผยลั่วเฟิงทันที
“ศิษย์พี่?!”
เผยลั่วเฟิงรู้ดีถึงฝีมือของจี้ชิงโจว
นางไม่เพียงมีพรสวรรค์ในการบำเพ็ญสูงส่ง ยังมีจิตกระบี่โดยกำเนิดอีกด้วย
ผู้บำเพ็ญกระบี่มากมายใช้เวลาทั้งชีวิตก็ยังไม่อาจบ่มเพาะจิตกระบี่ขึ้นมาได้ ไม่อาจหลอมรวมเป็นหนึ่งเดียวกับกระบี่ในมืออย่างแท้จริง
แต่จี้ชิงโจวกลับมีจิตกระบี่มาตั้งแต่เกิด
นางเพิ่งจับกระบี่เป็นครั้งแรก ก็เข้าสู่สภาวะหลอมรวมเป็นหนึ่งกับกระบี่แล้ว
กระบี่ที่ฟันออกไปอย่างไม่ใส่ใจกลับงดงามตระการตา ทั้งยังทำให้ผู้อาวุโสผู้บำเพ็ญกระบี่คนหนึ่งของสำนักอู๋เลี่ยงตกตะลึง
ผู้อาวุโสท่านนั้นก็มีจิตกระบี่โดยกำเนิดเช่นกัน ได้รับการยกย่องว่าเป็นหนึ่งในสามผู้บำเพ็ญกระบี่ชั้นยอดแห่งโลกบำเพ็ญเซียนในปัจจุบัน แม้มีชื่อเสียงมานานเกือบร้อยปี ก็ไม่เคยรับศิษย์มาก่อน
ไม่มีเหตุผลอื่น นอกจากสายตาสูงส่งเกินไป เห็นว่าผู้ใดมีพรสวรรค์ด้อยกว่าตน การสอนก็ไม่ต่างจากการสอนหมูให้รู้หนังสือ ทั้งเหนื่อยและน่าเบื่อ
หลังได้พบจี้ชิงโจว ผู้อาวุโสท่านนั้นก็ทิ้งความหยิ่งผยองในอดีตไปจนสิ้น เอ่ยขอให้นักพรตไป๋เวยยกศิษย์คนนี้ให้ตนหลายครั้ง
เมื่อนักพรตไป๋เวยปฏิเสธ หลายปีมานี้เขาก็ยังลอบส่งของต่าง ๆ ให้จี้ชิงโจวอยู่ไม่น้อย หวังขโมยศิษย์ไปจากสำนัก