ทันทีที่พ้นจากรอยแยก จี้ชิงโจวก็รู้สึกอึดอัดจนแทบหายใจไม่ออก
ด้านนอกเป็นใต้ดิน นางกับเฮ่าเหรินราวกับถูกฝังติดอยู่ในนั้น ขยับเขยื้อนไม่ได้
เคราะห์ดีที่จี้ชิงโจวเตรียมการไว้ก่อนแล้ว นางโคจรพลังวิญญาณ ใช้เคล็ดวิชาดินทะลวง พาเฮ่าเหรินกลับขึ้นสู่พื้นดิน
พอกลับขึ้นมาบนดิน เฮ่าเหรินก็ทรุดเข่าลงข้างหนึ่ง หอบหายใจแรง
ภายในดินแดนลับที่กำลังจะพังทลาย พายุซึ่งเกิดจากพลังวิญญาณปั่นป่วนพัดถล่มนางหลายครั้ง หมายจะบดขยี้จนแหลกเป็นผุยผง
หากไม่ได้รับการคุ้มครองจากจี้ชิงโจว นางคงตายอยู่ในพายุนั่นไปนานแล้ว
รอดพ้นจากหายนะมาได้ เฮ่าเหรินรู้สึกโล่งใจ แต่ก็เสียดายที่การเดินทางครั้งนี้แทบไม่ได้อะไรกลับมา แม้แต่บุปผากระดิ่งสะเทือนปฐพีที่นางอยากตามหาที่สุดก็ไม่พบ
“ที่นี่... ข้ารู้แล้ว พวกเราอยู่ห่างจากหมู่บ้านราวห้าหรือหกลี้”
เฮ่าเหรินกวาดตามองรอบด้าน เพราะออกมาจากรอยแยกที่ผู้บำเพ็ญมารเปิดไว้ พวกนางจึงอยู่ห่างจากทางเข้าเดิมพอสมควร
นางพยุงเข่าลุกขึ้นแล้วกล่าวว่า “เซียน ท่านประมุขน้อย ข้าจะพาพวกท่าน...”
ยังพูดไม่ทันจบ เฮ่าเหรินก็รู้สึกว่ามีบางอย่างผิดปกติ “ท่านประมุขน้อย?”
หลิ่วฝูรั่วซึ่งควรออกจากดินแดนลับมาพร้อมกับพวกนาง กลับหายไปอย่างไร้ร่องรอย
ข้างกาย จี้ชิงโจวมีสีหน้าเคร่งขรึม จ้องมองพื้นดิน
เฮ่าเหรินเกิดลางสังหรณ์ไม่ดีขึ้นในใจ นางเอ่ยเสียงสั่น “เซียน ท่านประมุขน้อยนาง...”
“นางผลักข้าออกไปหน้ารอยแยก แล้วกระโดดลงไปในวังวนใต้ทะเล”
จี้ชิงโจวไม่เข้าใจว่าหลิ่วฝูรั่วทำเช่นนั้นเพราะเหตุใด
แต่ลึก ๆ แล้วนางก็พอเข้าใจจุดประสงค์ของหลิ่วฝูรั่วอยู่บ้าง
ดังนั้นในยามนี้ จี้ชิงโจวจึงรู้สึกสับสนปนเปกันไปหมด
“อะไรนะ?!”
เฮ่าเหรินตื่นตระหนก “ท่านประมุขน้อยทำไมถึง...”
ดินแดนลับที่กำลังพังทลายนั้น อย่าว่าแต่หลิ่วฝูรั่วซึ่งอยู่เพียงขั้นสร้างฐานเลย ต่อให้เป็นขั้นแก่นทองหรือขั้นหยวนอิงก็ยังทนแรงกดดันจากการพังทลายของมิติไม่ไหว มีแต่จะถูกบีบจนแหลกเป็นเนื้อบดและสิ้นใจในท้ายที่สุด!