“คิดถึงท่านพี่ ก็เลยมา!”
หลี่เฉินอันพูดพลางยิ้ม
“ปากหวานไปได้ ฉันไม่เชื่อหรอก!”
มู่ชิงเกอกลอกตาใส่
“ถ้าผมไม่มา ท่านพี่คงจะเผชิญการแก้แค้นของตระกูลเย่เพียงลำพังสินะ!” หลี่เฉินอันจ้องมองมู่ชิงเกอด้วยดวงตาดุจดวงดาว
“ปะ…เปล่าซะหน่อย”
มู่ชิงเกอหลบสายตา
“ท่านพี่ หรือท่านไม่เห็นว่าผมเป็นศิษย์น้องอีกแล้ว?” หลี่เฉินอันกล่าว
“ไม่…ไม่ใช่แบบนั้น” มู่ชิงเกอรีบพูด “เจ้าเป็นศิษย์น้องที่ฉันรักที่สุดตลอดไป!”
“แล้วทำไมเราถึงเผชิญหน้ามันด้วยกันไม่ได้เล่า!”
“ศิษย์น้อง ขอโทษนะ…”
มู่ชิงเกอกำลังจะกล่าวขอโทษ แต่ถูกหลี่เฉินอันขัดจังหวะ
“ท่านพี่ ก็แค่ตระกูลเย่เล็ก ๆ มีอะไรต้องกลัว เราสู้ด้วยกัน หากทำให้เราโกรธ ก็บุกเข้าไปถึงตระกูลเย่ ล้างตระกูลมันเสียให้สิ้น!”
คำพูดของหลี่เฉินอันเปี่ยมด้วยความมั่นใจ หยิ่งผยองไร้ขอบเขต
“ดี ศิษย์น้อง เราจะเผชิญมันด้วยกัน หากทำให้เราโกรธ ก็ล้างตระกูลเย่มันโดยตรง!” มู่ชิงเกอผงกศีรษะอย่างหนักแน่น นางเองก็ไม่เคยหวาดกลัวตระกูลเย่ เพียงแต่กังวลว่าศิษย์น้องจะได้รับอันตราย
แต่ไม่นาน มู่ชิงเกอก็รู้สึกว่ามีอะไรไม่ถูกต้อง
นางเป็นท่านพี่ศิษย์ เหตุใดจึงกลายเป็นถูกสั่งสอนราวกับเป็นศิษย์น้องเสียเอง
“เจ้าศิษย์น้องเฮงซวย กล้าดียังไงมาพูดกับท่านพี่แบบนี้! คันหลังขึ้นมาสินะ!”
มู่ชิงเกอเบิกตาโตสวย เอื้อมมือหมายจะบิดหูหลี่เฉินอัน
หลี่เฉินอันหลบพร้อมหัวเราะ “ท่านพี่ไว้ชีวิตด้วย!”
“ช่างเถอะ ดูที่เจ้าอุตส่าห์เดินทางพันลี้เพื่อมาช่วยสาวงาม คราวนี้ขอยกโทษ!”
“ท่านพี่ช่างฉลาดหลักแหลม!”
มู่ชิงเกอกลอกตาใส่หลี่เฉินอัน
“พวกแกตายแน่ ตายแน่!”
“ตระกูลเย่ไม่มีวันปล่อยพวกแกไป!!!”