“คารวะท่านผู้บัญชาการ!”
หลูคังฮุยตั้งสติได้ก็คุกเข่าลงข้างหนึ่งทันที ใบหน้าเต็มไปด้วยความเคารพ
ตอนนี้เขาสำนึกผิดแทบตาย ไฉนจึงไปล่วงเกินท่านผู้บัญชาการเข้าได้!
เทพทหารอีกหลายคนที่อยู่ด้านหลังเขา ต่างพากันคุกเข่าคารวะตาม
“หลี่เฉินอันเป็นศิษย์น้องข้า ผู้ใดกล้าแตะต้องเขา พวกเจ้าคิดถึงผลที่จะตามมาเอาเอง” มู่ชิงเกอกวาดตามองคนกลุ่มนั้น พลางกล่าวด้วยน้ำเสียงเย็นเยียบ
“ท่านผู้บัญชาการขอรับ ขออภัย พวกเรามิทราบมาก่อน ท่านวางใจได้ นับแต่นี้ไปเทพทหารแห่งไห่เฉิงจะไม่กลั่นแกล้งศิษย์น้องของท่านแน่นอนขอรับ” หลูคังฮุยรีบรับประกัน
ส่วนการตายของจ้าวอู๋ตี๋ ก็ให้สันนิษฐานว่าเป็นอุบัติเหตุเสียแล้วกัน
“ไสหัวไป!”
มู่ชิงเกอกล่าวเสียงเย็น
หลูคังฮุยและพวกถอยไปทันที อย่างน้อยก็รักษาชีวิตราชการไว้ได้
มู่ชิงเกอไม่ได้กระทำรุนแรงกับคนพวกนี้เกินไปนัก นางรู้ว่าพวกเขาก็ทำตามกฎระเบียบ
แต่เมื่ออำนาจและพลังฝีมือของเจ้ามากเพียงพอ กฎระเบียบก็อาจถูกทำลายลงได้เช่นกัน
“ศิษย์น้อง เจ้ามองข้าเช่นนี้ทำไม!”
มู่ชิงเกอพบว่าหลี่เฉินอันมองนางด้วยแววตาประหลาด ราวกับจะมองทะลุปรุโปร่งนาง
“ศิษย์พี่ ท่านมาเป็นผู้บัญชาการเทพทหารตั้งแต่เมื่อใด?”
หลี่เฉินอันถามด้วยความสงสัย
เขาไม่รู้มาก่อนเลยว่า ศิษย์พี่หกของตนมีอีกฐานะหนึ่งเช่นนี้
มู่ชิงเกออธิบายอย่างเรียบเรื่อยว่า “ก็เมื่อปีก่อน มีผู้บัญชาการเทพทหารคนหนึ่งมาหาเรื่องข้า ข้าก็เลยซัดมันซะ มันโดนซัดแล้วยังไม่ยอม ไปตามพวกมาช่วยอีกคน เป็นผู้บัญชาการเทพทหารเหมือนกัน”