"พรวด!"
มู่หงเซวียนกระอักเลือดออกมาคำหนึ่ง สีหน้าพลันไร้โลหิต ซีดขาวดั่งกระดาษ
แววตาฉายความเจ็บปวดวาบหนึ่ง
"ท่านอาหวง ท่าน!"
องครักษ์ร้องด้วยความตกใจ ดวงตาเต็มไปด้วยความกังวลและตื่นตระหนก
มู่หงเซวียนฝืนระงับลมปราณและเลือดลมที่พลุ่งพล่านภายใน เขาใช้พลังลมปราณฝืนสลายการปิดกั้นจุดชีพจรของหลี่เฉินอัน ส่งผลให้เส้นลมปราณเสียหายหนัก บาดแผลไม่เบาเลยทีเดียว
ทว่าเขากลับกัดฟันแน่น ข่มความเจ็บปวดทำเป็นไม่มีอะไร พูดอย่างเด็ดเดี่ยวว่า "ข้า...ข้าไม่เป็นไร รีบจองตั๋วเครื่องบินไปเซี่ยตูเดี๋ยวนี้! เร็วเข้า!"
น้ำเสียงเปี่ยมด้วยความรีบเร่ง เขาไม่มีทางยอมให้ลูกสาวของตัวเองเป็นอะไรไปเด็ดขาด
"ขอรับ!" องครักษ์รีบได้สติกลับมา
ร่างของมู่หงเซวียนโซเซเล็กน้อย แต่เขายังฝืนยืนหยัดไม่ยอมล้มลง
......
จวนตระกูลเย่ ณ เซี่ยตู
จวนแห่งนี้มีประวัติศาสตร์ยาวนาน เล่ากันว่าสร้างขึ้นตั้งแต่สมัยราชวงศ์หมิง ซ่อนตัวอยู่ท่ามกลางความรุ่งเรืองของเมือง กลับแผ่ความน่าเกรงขามที่ไม่มีผู้ใดกล้าดูแคลน
หลี่เฉินอันและมู่ชิงเกอทั้งสองลงจากรถแท็กซี่ ทันทีที่เครื่องลง พวกเขาก็ตรงมาที่ตระกูลเย่โดยไม่รอช้า
"นี่คือตระกูลเย่หรือ? ช่างโอ่อ่าหรูหรา งดงามยิ่งนัก"
มู่ชิงเกอมองจวนตระกูลเย่ขนาดมหึมาเบื้องหน้า อดอุทานออกมาไม่ได้
สถาปัตยกรรมของจวนเป็นแบบคลาสสิกและสง่างาม อิฐทุกก้อน กระเบื้องทุกแผ่น ราวกับกำลังเล่าขานประวัติศาสตร์อันรุ่งโรจน์ของตระกูลนี้
หลี่เฉินอันได้ยินแล้วกลับยิ้มบาง "บางทีอีกครู่เดียว ที่นี่อาจกลายเป็นซากปรักหักพังก็ได้"
ทั้งสองเดินเคียงข้างกันมุ่งสู่ประตูใหญ่ของจวนตระกูลเย่