กลุ่มคนในชุดเครื่องแบบเดียวกันที่บุกเข้ามาในห้องจัดเลี้ยงนี้คือเจ้าหน้าที่สำนักงานรักษาความสงบ
หัวหน้าคือสิงจื้อเฉียง ผู้บัญชาการสำนักงานรักษาความสงบแห่งไห่เฉิง
ผู้บัญชาการสิงจื้อเฉียงและเจ้าหน้าที่รักษาความสงบเมื่อเห็นภาพเลือดสาดน่าสะพรึงกลัวเบื้องหน้า ต่างสูดลมหายใจเย็นเยียบ ตกตะลึงสุดขีด
เหอตานหงที่ร่อแร่ เมื่อเห็นเจ้าหน้าที่รักษาความสงบปรากฏตัว ราวกับเห็นความหวังสุดท้าย
ตะลึงไปพักใหญ่ ในที่สุดสิงจื้อเฉียงก็ได้สติ สายตาจับจ้องไปที่หลี่เฉินอันอย่างรวดเร็ว
“ยกมือกอดหัว หมอบลงกับพื้น!”
สิงจื้อเฉียงกำลังจะชักปืน ทันใดนั้นสมุดเล่มหนึ่งสีทองก็ถูกปาใส่หน้าเขา
สิงจื้อเฉียงรับสมุดสีทองเล่มนั้นอย่างลุกลี้ลุกลน เปิดออกดู มังกรห้าเล็บสีทองปรากฏสู่สายตา สีหน้าเปลี่ยนไปในทันที
“พาคนของแกไสหัวไปเดี๋ยวนี้ เรื่องนี้แกยุ่งไม่ได้!”
เสียงเย็นชาของโบตั๋นดังขึ้น ผู้ที่ปาสมุดสีทองเล่มนั้นออกไปก็คือนางนั่นเอง
“ครับ ท่านหัวหน้า!”
สิงจื้อเฉียงทำความเคารพอย่างนอบน้อม ยกสมุดสีทองขึ้นเหนือศีรษะส่งคืนให้โบตั๋น
สุดท้าย สิงจื้อเฉียงก็นำคนของสำนักงานรักษาความสงบไสหัวไปอย่างไร้ศักดิ์ศรี มาด่วน ไปด่วนกว่า
เหอตานหงมองเจ้าหน้าที่รักษาความสงบจากไป ความหวังสุดท้ายดับวูบ ในดวงตาเหลือเพียงแววสิ้นหวัง
เศรษฐีผู้มีชื่อเสียงคนอื่นๆ ยิ่งตัวสั่นงันงก
ครึ่งชั่วโมงต่อมา เหอตานหงถูกทรมานจนร่อแร่
หลี่เฉินอันพลิกมือหนึ่งฝ่ามือ สังหารนักโทษประหารทั้งห้าคน
หลี่เฉินอันจ้องมองเหอตานหง พูดเสียงเย็นว่า “บอกฉันมา แม่ของฉันอยู่ที่ไหน”
“ฮ่าๆๆ ฉันบอกไปแล้ว ฉันตายก็ไม่บอก! แก...อย่าได้คิดหาเวินซูม่านนังสารเลวนั่นเจอเลย!”
เหอตานหงจ้องมองหลี่เฉินอันด้วยความเคียดแค้นสุดขีด ใช้พลังทั้งหมดที่มีพูดประโยคนี้ออกมา
วินาทีถัดมา นางกัดฟันอย่างแรง เลือดพุ่งทะลัก
เหอตานหงเลือกกัดลิ้นฆ่าตัวตาย
หลี่เฉินอันจ้องมองศพของเหอตานหงอยู่ครู่ใหญ่ สุดท้ายเขาพาโบตั๋นออกจากที่นี่
เพชฌฆาตราชันอสูรจากไป มหาเศรษฐีผู้มีชื่อเสียงในที่นั้นทรุดนั่งกับพื้นเต็มไปหมด ร่างกายชุ่มโชกด้วยเหงื่อเย็น พวกเขาหายใจหอบใหญ่ รู้สึกราวกับเดินดุ่มเข้าเขตประตูผี
......
เรื่องที่เกิดขึ้นในโรงแรมนี้แพร่สะพัดออกไปอย่างรวดเร็ว
ข่าวสะเทือนไปทั่วทั้งสังคมชั้นสูงของไห่เฉิง
ประมุขตระกูลเหอและคุณหนูใหญ่ตระกูลเหอ เสียชีวิตอย่างอนาถในคืนเดียว ถังซื่อเหย่และถังหงเหว่ยบุคคลสำคัญของสหพันธ์ถังกลุ่มอำนาจใต้ดินแห่งไห่เฉิงถูกสังหารทั้งคู่!
จวนเก่าตระกูลเหอ ท่านผู้เฒ่าเหอ อดีตประมุขตระกูลเหอ
ท่านผู้เฒ่าเหอเดิมเข้านอนแล้ว แต่ต้องสะดุ้งตื่นเพราะข่าวหนึ่ง
“ท่านผู้เฒ่า แย่แล้ว เรื่องใหญ่แล้ว!”
ท่านผู้เฒ่าเหอถูกพ่อบ้านปลุกให้ตื่น
ท่านผู้เฒ่าเหอผมขาวโพลนลุกจากเตียง ขมวดคิ้วถามว่า “เรื่องอะไรลนลานอย่างนั้น!”
พ่อบ้านร่างสั่นเทาพูดว่า “ประมุขกับคุณหนูใหญ่เสียชีวิตแล้ว ถูกคนฆ่า!”
“อะไรนะ?!”
ท่านผู้เฒ่าเหอสีหน้าเปลี่ยนไปในทันที ดวงตาเบิกกว้าง ไม่อยากเชื่อ
พ่อบ้านเล่าเรื่องที่เกิดขึ้นในโรงแรมอย่างละเอียด รวมถึงเหอหมิงเวยถูกฆ่าอย่างไร คุณหนูใหญ่ตระกูลเหอถูกย่ำยีอย่างไร
ท่านผู้เฒ่าเหอฟังจบ โทสะพลุ่งขึ้นปะทะหัวใจ กระอักเลือดหนึ่งยก เกือบสลบสิ้นสติ
วันนี้เดิมเขาก็จะไปร่วมงานแต่งของหลานสาว แต่อายุมากแล้วไม่อยากปรากฏตัว จึงไม่ได้ไป
เขาไม่เคยคาดคิดว่าบุตรชายกับหลานสาวของตนจะมาตายอย่างอนาถ
พ่อบ้านรีบเข้าไปพยุงท่านผู้เฒ่าเหอ เขาติดตามท่านผู้เฒ่าเหอมานานหลายสิบปี เพิ่งเคยเห็นท่านโมโหรุนแรงถึงเพียงนี้
ท่านผู้เฒ่าตระกูลเหอดวงตาแดงก่ำ โทสะท่วมฟ้า ใบหน้าบิดเบี้ยวตะโกนเสียงแหบว่า “ฉันจะระดมพลังทั้งหมดของตระกูลเหอ สาบานว่าจะให้ฆาตกรที่ฆ่าบุตรชายและหลานสาวของฉันชดใช้ด้วยชีวิต!”
......
หลี่เฉินอันออกจากโรงแรมแล้ว โบตั๋นเป็นคนขับรถ บอกว่าจะพาหลี่เฉินอันไปชานเมืองไห่เฉิง นางเตรียมคฤหาสน์หลังหนึ่งไว้ให้เขาที่นั่น
นอกหน้าต่างรถ ไฟนีออนระยิบระยับ
ทันใดนั้น รถปอร์เช่ 911 สีแดงเพลิงคันหนึ่งแล่นผ่านไป ดั่งดาวตกในราตรีกาลตวัดผ่านฟ้าดับแสง
ดวงตาดุจดาราของหลี่เฉินอันหรี่ลงเล็กน้อย ในรถสปอร์ตมีสาวงามคนหนึ่งถือพวงมาลัย ใบหน้างามล้ำ ดวงตาใสซึ้ง ริมฝีปากยกยิ้มน้อยๆ เผยลักยิ้มตื้นๆ ซ้อนทับกับภาพเด็กหญิงบางคนในความทรงจำของหลี่เฉินอัน
ความทรงจำที่ถูกเก็บซ่อนไว้ค่อยๆ เปิดออก หลี่เจินอี ชื่อที่ไม่เหมือนชื่อเด็กผู้หญิง หวนคืนสู่สมองของหลี่เฉินอันอีกครั้ง พร้อมกับความทรงจำช่วงแล้วช่วงเล่า
“พี่เฉินอัน เล่นกับหนูหน่อย!”
“พี่เฉินอัน คนนั้นแกล้งหนู!”
“พี่เฉินอัน...”
ในช่วงเวลาที่อยู่ตระกูลหลี่ เด็กน้อยที่เคยเดินตามตูดตนนั้นเติบโตใหญ่แล้ว
อย่างไรก็ตาม เหตุไม่คาดฝันก็เกิดขึ้น ขณะที่รถปอร์เช่วิ่งมาถึงสี่แยกข้างหน้า รถบรรทุกใหญ่คันหนึ่งก็พุ่งออกมาอย่างกะทันหัน ชนเข้าที่รถสปอร์ตปอร์เช่อย่างจัง
เสียงดังสนั่นหวั่นไหวระเบิดขึ้นในอากาศ เสียงแสบแก้วหูดังก้องในหูของหลี่เฉินอัน
เขามองดูรถสปอร์ตปอร์เช่ถูกชนจนบิดเบี้ยว มองดูตัวถังสีแดงเพลิงบิดเบี้ยวเสียรูปในพริบตา ความรุนแรงของอุบัติเหตุชวนให้คนรู้สึกหายใจไม่ออก
หลี่เฉินอันร่ายอิทธิฤทธิ์อย่างรวดเร็ว เปิดใช้เนตรทิพย์เซียน ดวงตาทั้งคู่ฉายแววแสงวาบ ภาพที่เขาเห็นขยายใหญ่ขึ้นราวกับเลนส์กล้อง และยังทะลุทะลวงมองเห็นภายใน
เขาเห็นอย่างชัดเจนว่าหลี่เจินอีในรถบาดเจ็บสาหัส แต่ยังไม่สิ้นชีวิต
หลี่เฉินอันดึงประตูรถ กระโดดลงไปพุ่งเข้าใส่ หลี่เจินอีนับว่าเป็นน้องสาวของเขา เขาจะเห็นตายไม่ช่วยได้อย่างไร
ประตูของปอร์เช่เสียรูปอย่างรุนแรง เศษแก้วกระจายเกลื่อนพื้น และยังมีไฟลุกไหม้ อาจระเบิดได้ทุกเมื่อ
แต่หลี่เฉินอันก็ใช้กำลังรุนแรงอย่างง่ายดาย งัดประตูออก อุ้มหลี่เจินอีที่สลบไม่ได้สติออกมา
เขาถอดเสื้อนอกออก พับวางบนศีรษะของหลี่เจินอี ให้นางนอนราบอย่างมั่นคง แล้วเริ่มตรวจดูอาการบาดเจ็บให้นาง
ในช่วงหกปีที่เขาจงหนาน หลี่เฉินอันไม่เพียงได้รับพลังยุทธ์เต็มกาย แต่ยังร่ำเรียนวิชาแพทย์ขั้นเยี่ยม ชุบชีวิตคนตายให้ฟื้น เสกหนังหุ้มกระดูก
หลี่เจินอีบาดเจ็บสาหัส ร่างกายอาบเลือด แขนขวาหัก หน้าอกถูกเศษแก้วทิ่มทะลุ แผลเล็กน้อยอื่นๆ อีกเจ็ดแปดแห่ง
อุบัติเหตุจราจรที่เกิดขึ้นที่นี่ดึงดูดความสนใจของคนที่ผ่านไปมาอย่างรวดเร็ว พวกเขาห้อมล้อมเข้ามา วิจารณ์กันเซ็งแซ่
“หนุ่มน้อย ฉันรู้ว่าเธออยากช่วยคน แต่อย่าทำซี้ซั่ว จะทำให้บาดเจ็บซ้ำเติมนะ!”
“ใช่แล้ว อย่าทำเกินตัวเชียว!”
“ฉันโทร 120 แล้ว รอรถพยาบาลมาเถอะ!”
“อ้าว ทำไมไม่เชื่อฟังบ้างเลย!”
“...”
หลี่เฉินอันตวาดเสียงเย็นว่า “หุบปาก!”
เขาปลดปล่อยพลังอำนาจออกมา ทำให้คนรอบข้างสะดุ้งตกใจ
หลี่เฉินอันบริหารลมปราณในตันเถียน ส่งผ่านเข้าไปในร่างของหลี่เจินอี เพื่อประคองอาการบาดเจ็บให้นาง
พร้อมกับใช้เนตรทิพย์เซียน ขจัดเศษแก้วที่หน้าอกนาง ต่อแขนที่หักให้นางกลับเข้าที่...
สุดท้าย หลี่เฉินอันนำเข็มเงินสามเล่มออกมา ปักลงยังจุดสำคัญสามจุดบนร่างของหลี่เจินอี ใช้ฝังเข็มพิเศษ กระตุ้นพลังชีวิตของนาง
ไอขาวบางเบาไหลเวียนตามเข็มเงิน หลี่เจินอีที่บาดเจ็บสาหัส ภายใต้ฝีมือแพทย์อัศจรรย์ของหลี่เฉินอัน ฟื้นคืนมาได้แปดส่วนอย่างรวดเร็ว
เมื่อได้ยินเสียงรถพยาบาลและรถดับเพลิงดังมาจากระยะไกล หลี่เฉินอันเก็บเข็มเงิน ลุกขึ้นแล้วจากไปอย่างเงียบงัน
ก่อนจากไป เขาสังเกตเห็นว่าคนขับรถบรรทุกใหญ่นั้นตายด้วยการฆ่าตัวตาย มีดสั้นเล่มหนึ่งปักตรงเข้าที่หัวใจของเขา
อุบัติเหตุทางรถยนต์ครั้งนี้ไม่ง่ายดายอย่างแน่นอน น่าจะเป็นการสร้างขึ้นมาเพื่อลอบสังหารหลี่เจินอีเสียมากกว่า
เสียงรถพยาบาลมาถึงผสมกับเสียงอึกทึกของผู้คน หลี่เจินอีค่อยๆ ลืมตาขึ้นท่ามกลางความชุลมุนวุ่นวาย
นางมองไปรอบๆ อย่างงุนงง ภาพความทรงจำเลือนรางในสมองค่อยๆ ชัดเจนขึ้น—นางประสบอุบัติเหตุทางรถยนต์
ฝูงชนที่มุงดูส่งเสียงอุทานดังระงม
“ว้าว! เธอตื่นแล้ว!”
“ดูท่าทางจะไม่เป็นอะไรมากแล้ว”
“เมื่อกี้หนุ่มคนนั้นใช้แพทย์แผนจีนจริงๆ นะ ฉันเห็นเขาใช้เข็มเงินเลย”
“เพิ่งเคยเห็นการปฐมพยาบาลด้วยแพทย์แผนจีนเป็นครั้งแรก...”
“เฮ้ หนุ่มน้อยคนนั้นล่ะ? พอช่วยคนเสร็จก็ไปเลย!”
…
จากคำวิพากษ์วิจารณ์ของคนรอบข้าง หลี่เจินอีตระหนักว่าตนเองประสบอุบัติเหตุทางรถยนต์จริง และมีชายหนุ่มคนหนึ่งใช้วิชาแพทย์อัศจรรย์ช่วยนางไว้
สายตาของนางตกลงบนเสื้อนอกที่เปื้อนเลือดบนพื้น
นางอยากรู้ว่า คนที่ช่วยนางคือใคร? ตัวเองยังไม่ได้ทันเอ่ยขอบคุณเขาเลย
หลี่เจินอีสอบถามคนรอบข้าง อยากทราบว่าผู้มีพระคุณของนางหน้าตาเป็นอย่างไร
ป้าผู้ใจดีคนหนึ่งหยิบมือถือออกมา ยิ้มพูดกับนางว่า “หนูน้อย ป้าถ่ายวิดีโอไว้ หนูลองดูก็จะรู้ว่าคนที่ช่วยหนูหน้าตาเป็นไง หนุ่มคนนั้นหล่อนะ แต่ดูเย็นชาไปหน่อย”
หลี่เจินอีรับมือถือมา มองใบหน้าคุ้นเคยในวิดีโอ ดวงตางามเบิกกว้างขึ้นทันที นางแทบไม่เชื่อสายตาตัวเอง
“พี่เฉินอัน!” น้ำเสียงของนางเจือด้วยความประหลาดใจและไม่อยากเชื่อ