“ไม่ต้องถามว่ารักหรือเปล่า แค่ถามว่าเธอจะทำไหม?”
หลินซูถังดึงเนกไทสีดำของเขาออกในคราเดียว ปลายนิ้วเรียวขาวลูบไล้ไปตามกรอบหน้าคมชัด ก่อนจะเลื่อนลงมาถึงลูกกระเดือก
เธอยื่นคำขาดเป็นครั้งสุดท้าย “ให้เวลาคิดสามวินาที วางใจได้ หลังจากนี้ก็ทำเหมือนไม่เคยเจอกัน ฉันแค่อยากทำ ไม่ได้คิดจะตามตื๊อ”
เสิ่นซื่อได้ยินดังนั้นก็เลิกเปลือกตาขึ้นเล็กน้อย มองหญิงสาวตรงหน้าอย่างเฉื่อยชา เธอนั่งคร่อมอยู่บนตักของเขา ใบหน้าแดงระเรื่อ
สายเส้นเล็กบนไหล่เลื่อนหลุดจากบ่าบาง ผมยาวที่สยายลงมาปิดบังผิวขาวผ่องราวหยกเพียงรำไร
เรียกได้ว่าเป็นหญิงงามล่มเมือง
“เธอยังจำฉันได้ไหม ถึงกล้ามายั่ว?”
น้ำเสียงแหบพร่าของชายหนุ่มเจือความเย็นชา แววตาลึกล้ำราวกับตาข่ายที่ถักทอแน่นหนาจนเธอไม่มีทางหนี
“พูดมากน่ารำคาญ” หลินซูถังหมดความอดทน
ไฟปรารถนาในร่างพลุ่งพล่าน ราวกับมดนับพันกำลังไต่กัดกลางอก ทำเอาทรมานจนแทบทนไม่ไหว
“ถ้านายไม่ไหว ฉันก็เปลี่ยนคน”
เธอผลักเขาออกอย่างกับเขาเป็นขยะ ก่อนพลิกตัวเตรียมลงจากรถ
ฝ่ามือที่พันลูกประคำของชายหนุ่มพลันคว้าหมับเข้าที่เอวบาง บีบไว้แล้วกดเธอกลับลงไปอย่างง่ายดาย
“แกะออก”
“หืม?” หางตาที่หลุบต่ำของหลินซูถังแต้มสีแดงระเรื่อขึ้นมาครึ่งวง
เสิ่นซื่อจ้องเธอ แววตาลึกล้ำขึ้นทุกขณะ ความปรารถนาที่เผยออกมาอย่างชัดเจนพลุ่งพล่านอยู่ในนั้น “เข็มขัด”
หลินซูถังยังไม่ทันได้ตั้งสติ อีกฝ่ายก็คว้ามือเธอแล้วกดลง
“หลินซูถัง จำไว้ นี่เป็นสิ่งที่เธอเต็มใจเอง”
เสียง “กึก” ดังขึ้น เข็มขัดก็คลายออก
เป็นเธอเองที่ปลดปล่อยสัตว์ร้ายซึ่งถูกจองจำและหลับใหลอยู่ในหุบเหวออกมา
ความปรารถนาก่อกวน ราตรีอันเร่าร้อนเริ่มต้นขึ้น
แสงนีออนริมถนนสว่างวูบวาบ สะท้อนใบหน้าของหลินซูถังที่พร่าเลือนด้วยแรงปรารถนา
เมื่อความปรารถนาพุ่งถึงขีดสุด เธอก็เงยหน้า กัดลงบนลูกกระเดือกของเขาโดยไม่รู้ตัว
เสิ่นซื่อสูดปากดัง “ซี้ด” แขนที่โอบเอวบางของเธอกระชับแน่นขึ้นเรื่อย ๆ ก่อนเอ่ยด้วยน้ำเสียงเซ็กซี่แหบพร่า “ใจร้ายจริง”
ลมหายใจของหลินซูถังติดขัดเล็กน้อย เธอไม่ได้ตอบ
หนึ่งชั่วโมงต่อมา เสิ่นซื่อนอนพิงพนักเก้าอี้ หลับตาหอบหายใจ
หลินซูถังหยิบทิชชู่ออกมาเช็ดอย่างไม่สะทกสะท้าน จากนั้นก็จัดกระโปรงที่ยับยู่ยี่ให้เรียบร้อย
ถ้าไม่ใช่เพราะแก้มแดงจัด ก็คงดูเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้นเมื่อครู่
เธอทิ้งคำพูดสองคำไว้ลอย ๆ “ขอบใจ”
จากนั้นก็เปิดประตูรถลงไป ไม่ลังเลแม้แต่น้อย
เสิ่นซื่อยังหลับตาพักหายใจอยู่ พอเปิดตาขึ้นมองกระจกมองหลัง ก็เห็นเธอเดินขาอ่อนแรง ก่อนจะถอดรองเท้าส้นสูงแล้วเดินเท้าเปล่าจากไปอย่างดื้อดึง แววตาของเขาค่อย ๆ ลึกล้ำขึ้น
ไม่ได้เจอกันแปดปี เธอก็ยังเหมือนเดิม
เมื่อเห็นคราบเลือดบนเสื้อคลุม เขาขมวดคิ้วเล็กน้อย ลูบปลายนิ้วที่ยังคงหลงเหลือความรู้สึกจากเมื่อครู่ แล้วโทรหาผู้ช่วย
“ไปสืบมาว่าหลินซูถังกับกู้เหยียนชิงเกิดอะไรขึ้น”
หลินซูถังกับกู้เหยียนชิงเป็นเพื่อนสมัยเด็กและคบกันมานานแปดปี เรื่องนี้ใคร ๆ ในวงการก็รู้
จนถึงตอนนี้ ในเว็บบอร์ดของมหาวิทยาลัยยังมีภาพแอบถ่ายสุดปังของทั้งคู่แพร่สะพัด เป็นคู่ชายหญิงที่ทุกคนต่างเชียร์
แต่คืนนี้เธอกลับมาอยู่บนรถของเขา และปล่อยตัวปล่อยใจไปกับเขา
——
พอลงจากรถ ขาของหลินซูถังก็สั่นระริก เจ็บมาก
ห่วยแตก
คงฉีกขาดแล้ว
ไอ้สารเลว
แต่ยังมีไอ้สารเลวกว่านั้นรอเธออยู่ที่บ้าน
มันใส่ยาในแก้วของเธอ
หลินซูถังยกมุมปากเย็นชา อยากเล่นงานเธอใช่ไหม ฉันจะเล่นงานนายให้ตายไปเลย!
——
【คำแนะนำก่อนอ่าน:】
นิยายหวานนะ! ทุกคนก็รู้ว่าเหล่าไต๋เอ็นดูคนเก่งมาตลอด แต่เรื่องแอบรักช่วงแรกก็ต้องมีขม ๆ อยู่บ้าง ยิ่งเสี่ยวซื่อเหย่ดันไปกอดเม่นน้อยเข้าอีก~ เอาเป็นว่าเรามองว่านี่คือรักวัยเด็กที่กำลังเติบโตก็แล้วกัน ก่อนสุกก็เปรี้ยว ๆ ฝาด ๆ พอสุกแล้วก็วาบหวาม วาบหวาม วาบหวาม... ฉันพูดอะไรอยู่เนี่ย... แค่ก ๆ สรุปว่าอ่านได้อย่างสบายใจ กระโดดเข้ามาอ่านได้เลย รับรองว่าอ่านแล้วร่ำรวย~~ ฮ่า ๆ ๆ~