เมื่อเห็นว่าตัวเองห่างจากคนอื่นจนไม่มีใครเห็น ตู้เจี้ยนกั๋วถึงได้หยุดฝีเท้าและเปิดกระสอบป่านที่ใส่กระต่ายออก
เขายื่นนิ้วนับดู ข้างในมีลูกกระต่ายถึงหกตัว
จำนวนนี้เกินกว่าที่คาดไว้มาก ตู้เจี้ยนกั๋วดีใจจนแทบเก็บอาการไม่อยู่—นี่มันเรื่องใหญ่เลยทีเดียว
ถึงแม้ลูกกระต่ายพวกนี้ตอนนี้จะไม่มีเนื้ออะไรมาก แต่ก็สู้ที่จำนวนเยอะไม่ได้
กระต่ายป่าโตเร็ว แต่ละวันแค่ไปถอนหญ้าจากทุ่งมาให้กินสักสองกำ ไม่ถึงเดือนก็เลี้ยงให้ขาวอวบน่ากินได้
คนในหมู่บ้านแถบภูเขาส่วนใหญ่ชอบเลี้ยงเจ้านี่ มันไม่ต้องเปลืองแรงแถมยังได้เนื้อเพิ่มมาอีกหนึ่งมื้อ
“ตู้เจี้ยนกั๋ว!”
จู่ๆ ก็มีเสียงตะโกนมาจากข้างหลัง
ตู้เจี้ยนกั๋วสะดุ้งเฮือก รีบมัดปากกระสอบให้แน่นแล้วถึงจะหันกลับไปมอง—เห็นแต่ชายอ้วนท้วนกำลังเดินเข้ามา เขาค้นความทรงจำในหัว นึกชื่ออีกฝ่ายออกขึ้นมาทันที
หลิวชุนอัน ลูกชายผู้ใหญ่บ้าน ชาติก่อนก็เป็นหนึ่งในเพื่อนนักพนันของตัวเอง สมัยนั้นทั้งแก๊งเอาแต่รวมหัวกันเล่นไพ่ทุกวัน
แต่เมื่อเทียบกับเพื่อนนักพนันคนอื่นๆ นิสัยใจคอของหลิวชุนอันก็ไม่ได้เลวร้ายอะไร แถมยังคอยช่วยเหลือตู้เจี้ยนกั๋วอยู่บ้างเป็นครั้งคราว น่าเสียดายที่ติดการพนันหนักเกินไป สุดท้ายก็พังเพราะการพนันนั่นแหละ
“เมื่อกี้ฉันยังไปหานายที่บ้านเลย” หลิวชุนอันเดินเข้ามา ตบแขนตู้เจี้ยนกั๋ว “แต่ดันโดนยายผู้หญิงบ้านนายไล่ออกมา!”
“ว่าไง? เย็นนี้ไปเล่นไพ่ที่บ้านฉัน เล่นหนักๆ สักสองตา เสร็จแล้วค่อยซดเหล้าต่อ!”
หลิวชุนอันถูมือแล้วเลียริมฝีปาก
“พ่อแก่ๆ ของฉันไปที่ตำบลวันนี้ คงไม่กลับมา อ้อ ได้ข่าวว่าเจ้าเก่ามีนังรูปแผ่นขนๆ ด้วยนะ เราไปดูด้วยกันไหม?”
ที่ว่านังรูปแผ่นขนๆ นั่นก็คือภาพวาดผู้หญิงเปลือยนั่นเอง
ชาติก่อนตอนหนุ่มๆ ตู้เจี้ยนกั๋วเคยหลงใหลของพวกนี้ ตอนนี้คิดกลับไปก็รู้สึกแค่ความเหลวไหล—ที่บ้านมีเมียสวยอยู่แล้วแท้ๆ ยังจะไปนึกถึงของไร้สาระพวกนี้อีก โง่ที่สุดเลย
“ทางนายไปดูเองคนเดียวเถอะ ส่วนวงไพ่ตอนค่ำฉันไม่ไปด้วยแล้ว”
ตู้เจี้ยนกั๋วส่ายหน้า กำลังจะหันกลับเดินเข้าบ้าน แต่นึกอะไรขึ้นมาก็ชะงักฝีเท้า “หลิวชุนอัน นายเอากระต่ายไหม?”
หลิวชุนอันเป็นลูกผู้ใหญ่บ้าน วันๆ ไม่เคยขาดของกินของใช้ ชอบหาอะไรแปลกใหม่จำพวกเนื้อป่ามาลองชิม
ตอนนี้ลูกกระต่ายพวกนี้ยังเล็ก ตู้เจี้ยนกั๋วกินเองก็เสียดาย ไม่สู้เอาไปแลกข้าวสารแป้งกับอีกฝ่ายกลับบ้านดีกว่า จะได้แก้ปัญหาเฉพาะหน้าที่บ้านได้พอดี
หลิวชุนอันอึ้งไป แกะจมูก “ไง? นายมีกระต่ายเหรอ?”
ตู้เจี้ยนกั๋วถึงจะเปิดกระสอบป่านที่ใส่กระต่ายยื่นไปตรงหน้าเขา
“มีจริงด้วย!” พอหลิวชุนอันเห็นก้อนขนปุยเล็กๆ หลายตัวขดอยู่ในกระสอบ ก็เลียริมฝีปากแล้วกลืนน้ำลายทันที “เจ้านี่เอามาทำหัวกระต่ายผัดพริกเผา กินกับข้าวสวยนี่อร่อยที่สุดเลย! นายไปเอามาจากไหนเนี่ย?”
“ฉันจับเอง”
“นายจับ?” หลิวชุนอันเบิกตากว้าง มองตู้เจี้ยนกั๋วตั้งแต่หัวจรดเท้า แล้วก็แสยะยิ้ม “อย่ามาตลกน่า! ฝีมืออ่อนหัดอย่างนายน่ะนะจะจับกระต่ายได้?”
“จะเชื่อไม่เชื่อ ตกลงเอาไหม?” ตู้เจี้ยนกั๋วถามด้วยความอดทน
“เอา! เอาสิ!” หลิวชุนอันรีบพยักหน้า “กระต่ายจะเล็กยังไงก็เนื้อเถอะ! นายจะขายแบบไหน?”
ตู้เจี้ยนกั๋วครุ่นคิดครู่หนึ่ง แล้วพูดว่า “ฉันขายนายสี่ตัว เก็บไว้เองสองตัว นายเอาแป้งขาวมาแลกสักสองชั่งก็พอ”
“นี่นายปากเสียจริงๆ!” หลิวชุนอันตกใจ ส่ายหน้าพรืด “ลูกกระต่ายแค่นี้ก็กล้าเอามาแลกแป้งขาวกับฉัน? ถ้าพ่อรู้คงตีฉันตายแน่! แป้งขาวแลกไม่ได้ ให้มากสุดก็แค่แป้งข้าวโพดหนึ่งชั่ง เอาหรือไม่เอา?”
“แป้งข้าวโพดก็ได้” ตู้เจี้ยนกั๋วพยักหน้า แล้วเสริมอีกว่า “แต่นายต้องไปเอากากน้ำมันหมูที่บ้านมาให้ฉันสักสองสามชิ้น”
ในใจตู้เจี้ยนกั๋วกำลังชั่งใจ
เมียตัวเองผอมแห้งแรงน้อย กำลังขาดสารอาหาร ต้องเอาน้ำมันหมูมาบำรุงให้สักหน่อย กากน้ำมันหมูก็ใช้ได้พอดี
หลิวชุนอันได้ยินว่าตู้เจี้ยนกั๋วจะเอากากน้ำมันหมูอีก หน้าชะงักไป กัดฟันแล้วถึงจะพยักหน้า “ตกลง! ฉันให้นายสักหนึ่งมื้อ มากกว่านี้ไม่มีจริงๆ ฉันเองก็ยังรอกินเลย!”
“ไป ตามฉันมา” หลิวชุนอันว่าแล้วก็พาตู้เจี้ยนกั๋วไปที่บ้านตัวเอง
ถึงบ้าน เขาเอาแป้งข้าวโพดหนึ่งชั่งกับกากน้ำมันหมูห่อเล็กๆ ออกมา ยื่นใส่มือตู้เจี้ยนกั๋ว แล้วยังไม่ยอมแพ้ถามต่อ “ตอนค่ำนายไม่ไปเล่นไพ่จริงๆ เหรอ?”
“ไม่ล่ะ” ตู้เจี้ยนกั๋วส่ายหน้า น้ำเสียงจริงจัง “ต่อๆ ไปพวกนายเล่นไพ่ไปหาคนอื่นเถอะ ฉันต้องหาเงินจริงๆ จังๆ แล้ว เลี้ยงเมียกับลูก”
“ดูทำเป็นเก่งเข้า!” หลิวชุนอันหัวเราะเยาะ สีหน้าไม่เชื่อเต็มที่ “ใครบ้างไม่รู้นิสัยของตู้เจี้ยนกั๋ว? บอกจะเลี้ยงเมียเนี่ยนะ? เมื่อก่อนไม่ใช่เมียคอยดูแลนายกลับกันหรอก?”
“รีบๆ มาเล่นไพ่กับพวกเราเถอะ! นายไม่อยู่ พวกเราสามคนเล่นได้แต่เกมเศรษฐีทาส น่าเบื่อจะตาย!”
พูดพลาง หลิวชุนอันก็ยื่นมือมาจะลากตู้เจี้ยนกั๋วเข้าไปในบ้าน ถึงแม้เพิ่งเอาแป้งข้าวโพดกับกากน้ำมันหมูมาแลกกระต่าย แต่ในใจเขาคิดแผนไว้แล้ว—ด้วยฝีมือเล่นไพ่ห่วยๆ อย่างที่ตู้เจี้ยนกั๋วเคยเป็น คืนนี้ต้องเอาของพวกนี้กลับมาทั้งหมดแน่
ใครจะรู้ ตู้เจี้ยนกั๋วกลับปัดมือเขาออก น้ำเสียงแข็งขึ้นอีกว่า “บอกแล้วว่าไม่ไปก็คือไม่ไป!”
หลิวชุนอันอึ้งไป เอือมระอา “พอเถอะ นายนี่รู้ตัวแหละว่าจะแพ้ เลยจงใจไม่มาใช่ไหม?”
ตู้เจี้ยนกั๋วไม่แก้ตัวอะไร
พอแลกของเสร็จ เขาก็ไม่รอช้า หิ้วถุงใส่แป้งข้าวโพดกับกากน้ำมันหมูรีบก้าวยาวๆ มุ่งหน้ากลับบ้านตัวเองโดยตรง
ที่บ้าน หลิวซิ่วอวิ๋นกำลังกำยากำจัดหนูถุงนั้นไว้ จิตใจว้าวุ่น ยังลังเลอยู่
“เมีย ดูเร็วว่าฉันเอาอะไรดีๆ กลับมาบ้าง!”
ตู้เจี้ยนกั๋วผลักประตูเข้ามา ใบหน้ายิ้มอย่างภูมิใจ ชูถุงแป้งข้าวโพดกับห่อกากน้ำมันหมูขึ้นสูง
แต่หลิวซิ่วอวิ๋นเห็นของพวกนี้แล้ว ไม่เพียงไม่ยินดีแม้แต่น้อย กลับโมโหจนตัวสั่น น้ำเสียงเต็มไปด้วยความผิดหวังและโกรธแค้น
“เมื่อวานเล่นไพ่เสร็จยังมีเงินเหลืออีกเหรอ? แล้วก็ซื้อมาแต่ของพวกนี้เนี่ยนะ?”
วินาทีนั้นเอง ความลังเลในใจของหลิวซิ่วอวิ๋นก็ถูกความสิ้นหวังทับถมจนหมดสิ้น ความคิดร้ายแล่นขึ้นมาวูบหนึ่ง
สู้ทนอยู่อย่างนี้ให้ทรมานต่อไป สู้ลากไอ้ตัวดีอย่างตู้เจี้ยนกั๋วนี่ตายตกตามกันไปให้หมดเรื่องจะดีกว่า!
แต่งผัวก็ต้องตามผัว ตั้งแต่แต่งกับตู้เจี้ยนกั๋ว หลิวซิ่วอวิ๋นยึดมั่นในความเชื่อนี้มาตลอด
ปีนั้นตอนเธอเพิ่งจบมัธยมต้น ถูกพวกอันธพาลสองสามคนปล้ำอยู่ในตรอก เกือบจะเสียตัว
เป็นตู้เจี้ยนกั๋วที่ถือไม้พลองพุ่งเข้ามาไล่คนพวกนั้นไป
เพราะเรื่องครั้งนั้น หลิวซิ่วอวิ๋นจึงเกิดความรู้สึกดีๆ กับเขาอยู่บ้าง
ไปๆ มาๆ เด็กสาวไร้เดียงสาอย่างเธอ ก็โดนตู้เจี้ยนกั๋วหว่านล้อม จนเผลอแต่งงานเข้าบ้านเขาอย่างงงๆ
ถึงจะรู้ว่าตู้เจี้ยนกั๋วไม่มีทรัพย์สมบัติอะไร หลิวซิ่วอวิ๋นกลับไม่เคยต่อว่า
หลายปีมานี้เธอทำงานแต่เช้ามืดยันค่ำ ในใจก็ได้แต่หวังจะพยุงครอบครัวนี้ให้อยู่รอด
แต่ทั้งหมดนั่น กลับพังพินาศเพราะตู้เจี้ยนกั๋ว—เขาไม่เหลือทางรอดให้แม่ลูกคู่นี้เลยสักนิด!
ถึงแม้จะตัดสินใจแน่วแน่แล้วว่าจะลากตู้เจี้ยนกั๋วไปตายด้วยกัน แต่หลิวซิ่วอวิ๋นก็ยังอดไม่ได้ที่จะจ้องชายตรงหน้าด้วยแววตาเดือดดาล
“อยู่สบายคนเดียวไปเลยสิ! ดูบ้านสิเป็นยังไงบ้าง ยังจะซื้อกากน้ำมันหมูอีก? ค่ำนี้จะเลี้ยงเพื่อนนักเลงหัวไม้สักแก้วอีกใช่ไหม?”
ตู้เจี้ยนกั๋วตะลึงไป เพิ่งรู้ตัวว่าเมียเข้าใจผิด จึงยิ้มเจื่อนอธิบาย “เมีย เข้าใจผิดแล้ว ของพวกนี้ฉันเอาไปแลกกับหลิวชุนอันมา ไม่ได้ใช้เงิน”