เย่ชิวเดินออกจากห้องทำงานของไป๋ปิง รู้สึกน้อยใจจนอยากร้องไห้ กั้วเส้าชงไม่เพียงแย่งจางลี่ลี่ไป แต่ยังสมคบกับจางลี่ลี่ใส่ร้ายเขา ที่แย่ที่สุดคือไป๋ปิงดันเชื่อคำพูดพวกนั้น สั่งให้เขาไปเป็นผู้ช่วยพยาบาล
ผู้ช่วยพยาบาลคืออะไร?
พูดตรง ๆ ก็คือพี่เลี้ยง
งานทุกวันคือล้างหน้า ล้างเท้า ป้อนข้าว เช็ดตัว ซักเสื้อผ้า ดูแลเรื่องขับถ่ายให้ผู้ป่วย…
ตัวเขาเป็นถึงนักศึกษาแพทย์เกียรตินิยม ถ้าต้องมาทำงานแบบนี้ เรียนแพทย์มาห้าปีจะไม่เสียเปล่าหรือ?
เย่ชิวเข้าใจดีว่า สุดท้ายแล้วก็เพราะเขาไม่มีอำนาจ ไม่มีเส้นสาย จึงต้องลงเอยแบบนี้
“ถ้าฉันเป็นคุณหนูไฮโซ จางลี่ลี่ก็จะไม่ทรยศฉัน กั้วเส้าชงก็ไม่กล้าตีฉัน หมอใหญ่ไป๋ก็จะไม่ให้ฉันไปเป็นผู้ช่วยพยาบาล”
“ต้นเหตุที่แท้จริง ก็เพราะฉันไม่มีเงิน ไม่มีอำนาจ ถึงได้เจอเรื่องแบบนี้”
“ชาตินี้ ฉันต้องสร้างเนื้อสร้างตัว เป็นคนเหนือคน เหยียบพวกที่ดูถูกฉันทั้งหมดให้จมดิน”
เย่ชิวกุมหมัดแน่น ตั้งปณิธานไว้ในใจอย่างลับ ๆ
“ติ๊ง!”
ประตูลิฟต์เปิดออก เย่ชิวก้าวเข้าไป ทันใดนั้นกลิ่นน้ำหอมที่คุ้นเคยก็ลอยมาเตะจมูก เมื่อเงยหน้าขึ้นก็เห็นกั้วเส้าชงกับจางลี่ลี่ยืนอยู่ในลิฟต์ รอยแผลที่จมูกของกั้วเส้าชงเห็นได้ชัด เป็นรอยที่ถูกเย่ชิวต่อยในห้องเช่าของจางลี่ลี่ก่อนหน้านี้
เจอคู่อาฆาตเข้าจนได้!
เย่ชิวต้องการถอยออกไปตามสัญชาตญาณ ไม่อยากนั่งลิฟต์เดียวกับคู่ชั่วตัวร้ายนี้ แต่คาดไม่ถึงว่ากั้วเส้าชงจะหัวเราะอย่างสะใจขึ้นมาว่า “โอ๊ะ นี่ไม่ใช่เย่ผู้ช่วยพยาบาลหรอกหรือ บังเอิญจังเลยนะ!”
จางลี่ลี่มองเย่ชิวด้วยสายตารังเกียจ “เจอแกได้ทุกที่จริง ๆ ซวยชะมัด!”
เย่ชิวเลือกที่จะทำเฉยเมย สำหรับคู่ชั่วตัวร้ายนี้ เขาไม่มีอะไรจะพูดด้วยจริง ๆ
ใครจะรู้ เป็นเพราะการทำเฉยเมยของเขานี่เอง ที่ทำให้กั้วเส้าชงโกรธจัด
“เย่ชิว ฉันไม่ปล่อยแกไปง่าย ๆ หรอก” กั้วเส้าชงพูด “วันนี้แกโชคดีที่มีนังไป๋ปิงคอยปกป้องแกไว้ ไม่งั้นแกคงถูกเตะออกจากโรงพยาบาลไปนานแล้ว แม้แต่ผู้ช่วยพยาบาลก็ไม่มีปัญญาเป็น”
“เรื่องนี้เกี่ยวกับหมอใหญ่ไป๋อะไร?” เย่ชิวถาม
“หึ ถ้าไม่ใช่เพราะไป๋ปิงยืนกรานรับประกันแกต่อหน้าฝ่ายกิจการแพทย์ บอกว่าถ้าแกมีปัญหาอีก เธอจะรับผิดชอบทุกอย่าง แกคิดว่าฝ่ายกิจการแพทย์จะจบเรื่องง่าย ๆ แบบนี้หรือ?”
“ฉันก็ไม่เข้าใจอยู่ดี ว่าแกกับไป๋ปิงมีความสัมพันธ์อะไรกัน ทำไมเธอถึงปกป้องแกนัก?”
กั้วเส้าชงถามเย่ชิวด้วยความสงสัย “แกกับไป๋ปิงแอบคบกันอยู่หรือไง?”
“เรื่องของมึงด้วย!”
“มึง—” กั้วเส้าชงยกกำปั้นขึ้น เตรียมจะต่อยเย่ชิว
“อย่าหุนหัน” จางลี่ลี่รีบดึงแขนกั้วเส้าชงไว้ เตือนเสียงเบาว่า “ในลิฟต์มีกล้องวงจรปิด ถ้าถูกบันทึกภาพไว้ นายจะมีเรื่องยุ่งยากเอาได้”
กั้วเส้าชงถึงได้หุบกำปั้นกลับมา พ่นลมเย็นใส่ “เย่ชิว ตราบใดที่แกยังอยู่ในโรงพยาบาลนี้ ฉันก็จัดการแกให้ตายได้”
เย่ชิวไม่สนใจกั้วเส้าชง ในหัวเขากำลังคิดเรื่องอื่นอยู่
“ดูท่าว่าฉันคงเข้าใจหมอใหญ่ไป๋ผิดไปแล้ว ถ้าไม่ใช่เพราะเธอปกป้องฉันไว้ ฉันคงถูกไล่ออกจากโรงพยาบาลไปนานแล้ว”
หัวใจเย่ชิวอบอุ่นขึ้นมา
กั้วเส้าชงเห็นเย่ชิวไม่มีปฏิกิริยาใด ๆ ลูกตากลอกไปมา ถามจางลี่ลี่ว่า “ตอนนั้นหล่อนไปหลงตาได้ยังไง ถึงไปชอบไอ้ขยะคนนี้?”
“ก็ตาถั่วไง!”
“ก็จริง ถ้าตาไม่ถั่ว จะไปชอบไอ้ขยะคนนี้ได้ยังไง ลี่ลี่ คราวก่อนโรงแรมม่านรูดนั่นไม่เลวนะ เดี๋ยวเราไปที่นั่นกันดีกว่า!”
“ไอ้คนบ้า กลางวันแสก ๆ ก็คิดแต่จะทำเรื่องแย่ ๆ ”
“เธอไม่ชอบหรือ? ฉันจำได้ว่าคราวก่อนเธอร้องอยู่นานกว่าครึ่งชั่วโมง…”
คำพูดของทั้งสองคนเริ่มโลนขึ้นเรื่อย ๆ
ความโกรธของเย่ชิวพุ่งพรวดขึ้นมา คู่ชั่วตัวร้ายคู่นี้ พูดจาแบบนี้ต่อหน้าเขา เห็นได้ชัดว่าจงใจยั่วยุ
เขาเกือบจะอดใจไม่ไหวลงมือไปแล้ว
แต่สุดท้ายก็อดกลั้นไว้ได้
เย่ชิวรู้ดีว่า ทันทีที่เขาลงมือ จะถูกกล้องวงจรปิดในลิฟต์บันทึกไว้ ถึงตอนนั้นกั้วเส้าชงเอาภาพไปฟ้องฝ่ายกิจการแพทย์ ต่อให้เป็นไป๋ปิงก็ปกป้องเขาไม่ได้
ตอนนั้นเขาจะถูกไล่ออกจากโรงพยาบาล กลายเป็นหมาจนตรอก
“บัณฑิตย่อมรอคอยแก้แค้นได้ สิบปีก็ไม่สาย ข้ากลั้นอารมณ์สักพักจะเป็นไรไป?” เย่ชิวบอกตัวเองในใจเงียบ ๆ
ลิฟต์ถึงชั้นหนึ่ง ออกมาก็เป็นโถงกลางของโรงพยาบาล
ตอนนี้ในโถงคนแน่นขนัด นับไม่ถ้วนกำลังต่อแถวลงทะเบียน รับยา จ่ายเงิน…
กั้วเส้าชงหันมามองเย่ชิวด้วยสายตาหยาม ๆ คิดในใจ ดูซิว่าไอ้หนูนี่จะทนได้ถึงเมื่อไหร่?
เย่ชิวก็สังเกตเห็นสายตาของกั้วเส้าชง รู้สึกไม่ดี รีบเร่งฝีเท้า เตรียมจะออกไปให้เร็ว
“คุณเย่ผู้ช่วยพยาบาล อย่าเพิ่งรีบไปสิ!” กั้วเส้าชงกั้นทางเดินของเย่ชิว ใบหน้าเต็มไปด้วยรอยยิ้ม
“นายจะทำอะไร?” เย่ชิวถามอย่างระแวดระวัง
“เดี๋ยวนายก็รู้ว่าฉันจะทำอะไร” กั้วเส้าชงยิ้มชั่วร้าย จากนั้นก็ตะโกนเสียงดังว่า “ทุกคน ดูทางนี้หน่อย ผมจะแนะนำให้รู้จักคนคนหนึ่ง”
ทันใดนั้น คนจำนวนไม่น้อยถูกเสียงของกั้วเส้าชงดึงดูด มองมาทางนี้
กั้วเส้าชงใช้นิ้วชี้ไปที่เย่ชิว พูดกับทุกคนว่า “เขาชื่อเย่ชิว เป็นแพทย์ทดลองงานของโรงพยาบาลเรา แต่จิตใจไม่ซื่อตรง ลอกประวัติคนไข้ผม พอผมจับได้ ยังลงไม้ลงมือกับผมอีก”
“พวกคุณเห็นรอยแผลที่จมูกผมไหม? นั่นแหละที่เขาต่อย”
“ตอนนี้เขาถูกลดไปเป็นผู้ช่วยพยาบาลแล้ว ทุกคนต้องจำหน้าเขาให้ดีนะ เวลาหาผู้ช่วยพยาบาล อย่าได้ไปจ้างเขาเด็ดขาด ถ้าถูกทำร้ายขึ้นมา อย่าหาว่าผมไม่เตือนนะ!”
คนไข้และญาติในโถงต่างไม่รู้ความจริง เมื่อได้ยินคำพูดของกั้วเส้าชง ก็พากันด่าทอเสียงดัง
“โรงพยาบาลเจียงโจวก็เป็นโรงพยาบาลระดับสามเหมือนกัน ทำไมถึงรับคนแบบนี้เข้ามา!”
“นี่มันภัยสังคมชัด ๆ!”
“จะว่าไป คนแบบนี้ก็ควรถูกไล่ออกจากโรงพยาบาล!”
“…”
เย่ชิวรู้ดีว่า เมื่อเผชิญกับสถานการณ์แบบนี้ ไม่ว่าเขาจะพูดหรือทำอะไร ก็ไม่มีใครเชื่อเขา สายตาเย็นชากวาดมองกั้วเส้าชงแวบหนึ่ง เตรียมจะออกจากที่นี่
“ทำไม รู้สึกผิดจะหนีหรือ?” กั้วเส้าชงกั้นเย่ชิวไว้ไม่ให้ไป พูดกับทุกคนอีกว่า “ทุกท่าน ผมจะบอกความลับที่น่าตกตะลึงให้อีกเรื่อง”
เมื่อได้ยินคำว่า “ความลับ” เย่ชิวก็รู้ทันทีว่ากั้วเส้าชงต้องการทำอะไร คำรามว่า “กั้วเส้าชง อย่ารังแกกันเกินไป!”
กั้วเส้าชงยิ้มเหี้ยม ตะโกนเสียงดังว่า “ทุกท่าน ผมจะบอกให้รู้ คุณเย่ผู้ช่วยพยาบาลคนนี้ จริง ๆ แล้วเป็นไอ้ลูกไม่มีพ่อ”
ตูม!
ทั้งโถงอื้ออึง
“คาดไม่ถึงเลยนะว่าเย่ชิวจะเป็นลูกไม่มีพ่อ!”
“มิน่าล่ะถึงได้ลอกประวัติคนไข้ของคุณหมอกั้ว ยังกล้าทำร้ายคุณหมอกั้วอีก ที่แท้ก็ขาดการอบรมสั่งสอนนี่เอง!”
“ไอ้ลูกไม่มีพ่อแบบนี้ ควรถูกไล่ออกจากโรงพยาบาล!”
“…”
ทุกคนจ้องมองเย่ชิวด้วยสายตาแปลกประหลาด
เย่ชิวหน้าเขียวคล้ำ จ้องเขม็งไปที่กั้วเส้าชง ดวงตาแทบจะพ่นไฟออกมาอยู่แล้ว
กั้วเส้าชงไม่ได้หยุดการเหยียดหยามเย่ชิวเพียงเท่านี้ ก้าวไปข้างหน้าตบหน้าเย่ชิวฉาดหนึ่ง พลางยโสว่า “ฉันจะรังแกแก แล้วทำไม?”
เย่ชิวโกรธจัด กำหมัดแน่น
ไอ้สารเลวกั้วเส้าชง ต่อหน้าคนมากมายขนาดนี้ ยังเหยียบย่ำศักดิ์ศรีของเขา ทนไม่ได้อีกต่อไปแล้ว
แต่เย่ชิวก็รู้ดีว่า ทันทีที่ตนลงมือ จะถูกโรงพยาบาลไล่ออก
โรงพยาบาลเจียงโจวเป็นโรงพยาบาลที่ดีที่สุดในเมืองเจียงโจว หากถูกไล่ออก ชื่อเสียงของเย่ชิวก็จะเน่าเสีย โรงพยาบาลอื่นใครจะกล้าใช้เขาอีก?
“ก็โทษตัวเองที่ไร้อำนาจไร้เส้นสาย ไม่งั้นกั้วเส้าชงจะกล้าอาละวาดแบบนี้ได้อย่างไร ถ้าข้าเป็น…”
ทันใดนั้น เย่ชิวก็นึกอะไรขึ้นมาได้
จะลองดูไหม?
พอคิดขึ้นมาในใจ เย่ชิวก็ตะโกนว่า “กั้วเส้าชง แกกลับดำเป็นขาวเช่นนี้ ไม่กลัวบาปกรรมตามสนองหรือ?”
“บาปกรรมห่าอะไร! ต่อให้เป็นเง็กเซียนฮ่องเต้ ข้าก็ไม่กลัว!”
ตูม—
กั้วเส้าชงพูดจบ ฉับพลันนั้นหัวก็แตกเลือดอาบ