หวังลี่หมิ่นมองรถสองคันของครอบครัวตัวเอง อดไม่ได้ที่จะปวดใจ “รถฉัน!”
หลิวหยางปลอบ “ยังดีที่เหลือคันนึง รถ SUV ซ่อมหน่อย น่าจะพอขับได้”
รถเก๋งเล็กพังยับเยิน ส่วนรถเจ็ดที่นั่งดูยังพอไหว
แค่การซ่อมก็เป็นงานใหญ่
ขบวนรถของเซียวอิ่นชวนนั้นเป็นรถบ้านเลย หน้าตาคล้ายอีเวโก เดลี่ แต่ดูเหมือนผ่านการโมดิฟายมา ภายนอกแข็งแกร่งสุดขีด หลังผ่านพายฝนลูกเห็บกระหน่ำ รถพวกเขาไม่เป็นไร
แค่มีรอยบุบเล็กน้อยที่ผิว
นอกจากรถบ้าน ยังมีรถเล็กอีกสี่คันตามมา น่าจะเป็นรถของบอดี้การ์ด
ส่วนเหตุผลที่พวกเขารู้ เพราะในลานจอดรถทั้งหมด รถของพวกเขามีสภาพสมบูรณ์ที่สุด แทบไม่เสียหาย
ซูซีกอดสัมภาระ อดถอนใจไม่ได้ “คนมีเงินนี่ดีจริง”
เสียงเธอยังแหบพร่า
ฟ่านเจียเหวินผงกหัวไม่หยุด “รถท่านประธาน น่ากระจกกันกระสุนด้วยซ้ำ”
แล้วมองดูรถตัวเองที่พังเละเทะ
ในรถเล็กยังมีเสบียง พวกเขาทำได้แค่หาทางขนของออกมา
หลิวหยางพยายามซ่อมรถ ในรถมีเครื่องมือซ่อมพื้นฐานติดไว้เสมอ คราวนี้ได้ใช้สอย ส่วนวัสดุ หาได้จากในเขตบริการนี่แหละ รถที่ไร้เจ้าของ ถอดมาใช้ได้เลย
ในเขตบริการทางด่วนก็มีคนตายไปไม่น้อย รถหลายคันไร้เจ้าของแล้ว
หวังลี่หมิ่นช่วยหลิวหยาง
หลิวซินเยวี่ยคอยจัดระเบียบเสบียงอยู่ข้าง ๆ ของที่กระจายต้องเก็บใส่ให้หมด
จางเสี่ยวเสี่ยวเดินคนเดียวในลานจอดรถหาสิ่งของที่ใช้ได้ ไหน ๆ มิติส่วนตัวก็ยังมีที่ว่าง รถไร้เจ้าของบางคันหลังถูกลูกเห็บถล่ม ฝาหลังก็เปิดออกเอง เธอเริ่มรื้อค้น ร่ม น้ำแร่ที่ยังไม่เปิด ขวดเครื่องดื่ม บะหมี่กึ่งสำเร็จรูปเป็นลัง หม้อไฟร้อนเอง แล้วก็กล่องเครื่องมือ