ทั้งสองกำลังจะเดินไปทางหวังลี่หมิ่น แต่แล้วก็มีเสียงกรีดร้องดังขึ้น
เกิดเรื่องแล้ว
ซูซีตะโกนจนเสียงแหบ "ฟ่านเจียเหวิน!!! ฟ่านเจียเหวิน ตื่นสิ!! พี่หวัง! พี่หลิว!! มีคนลอบทำร้ายฉันกับฟ่านเจียเหวิน!"
ฝ่ายนั้นดูเหมือนจะมุ่งเป้ามาที่ฟ่านเจียเหวินโดยเฉพาะ มือถือมีดแทงฟ่านเจียเหวินอย่างบ้าคลั่ง ใบหน้าเต็มไปด้วยความอาฆาต "แกฆ่าพี่ใหญ่ข้า! ข้าจะเอาแกชดใช้ด้วยชีวิต!! ตายซะ! ตายซะ! แกตายซะ!"
ซูซีคว้าของปาใส่ชายหนุ่มที่กำลังคลั่ง ตัวเธอเองก็ตกใจไม่น้อย "พวกแกคิดจะปล้นฆ่าก่อน เราสู้กลับผิดตรงไหน?!"
เธอตะโกนใส่เขา
ชายหนุ่มถูกยั่วโทสะจริง ๆ หยุดแทงฟ่านเจียเหวินแล้วหันมาจ้องซูซี จากนั้นสาวเท้าเร็วเข้าไปหาเธอ พลางพูดอย่างคลุ้มคลั่ง "งั้นพวกแกก็ห้ามฆ่าเขา! แกมีสิทธิ์อะไรมาฆ่าเขา?! พวกแกห้ามฆ่าเขา!"
หลิวหยางรีบหิ้วกระทะเหล็กใบนั้นเข้ามา ฟาดใส่หมอนี่ทีหนึ่งจนล้มกลิ้งลงกับพื้น "แก แกนี่มันคนไร้เหตุผล!"
หวังลี่หมิ่นป้องหลิวซินเยวี่ยไว้ แล้วเรียกให้ซูซีรีบมาอยู่ด้านหลังตน "มานี่ก่อน! เร็ว!!"
ซูซีร้องไห้ไปวิ่งไปหาหวังลี่หมิ่น "ฮือ พี่หวัง ฟ่านเจียเหวินเขา เขา!!"
ฟ่านเจียเหวินทั้งตัวคว่ำอยู่บนพื้น ตัวเต็มไปด้วยเลือด ถูกแทงหลายแผล
ซูซีแทบจะสติแตก "ทั้งที่ก่อนหน้านี้ก็ผ่านมาได้แท้ ๆ เขาจะมาตายที่นี่ได้ยังไง!"
การได้เห็นเพื่อนสนิทตายต่อหน้าต่อตา ความรู้สึกมันต่างกันโดยสิ้นเชิง
จิตใจของซูซีใกล้ถึงจุดพังทลาย
หวังลี่หมิ่นรีบโอบกอดซูซี หลิวซินเยวี่ยเองก็ร้องไห้ตามไปด้วย