[ตามการเฝ้าระวังทางอุตุนิยมวิทยา ภัยพิบัติสามประการคือฝนตกหนัก ลมกระโชกแรง และลูกเห็บกำลังโจมตีพร้อมกัน อำนาจทำลายล้างรุนแรงเกินกว่าปกติ ขอให้ประชาชนทุกท่านระมัดระวัง ไม่ออกจากที่พักหากไม่จำเป็น...]
ใกล้เลิกงานแล้ว บรรยากาศในออฟฟิศทั้งห้องพลันผ่อนคลาย
ต่างคนต่างเล่นของตัวเอง
มีคนไถข่าว มีคนเรียกรถ มีคนสั่งอาหารเดลิเวอรี่ล่วงหน้า
จางเสี่ยวเสี่ยวกำลังก้มหน้าก้มตาหาความเพลิดเพลิน คิดว่าจะเพิ่มอะไรใส่รถเข็นช้อปปิ้งดี
คราวก่อนเพิ่งจัดชุดปฐมพยาบาลประจำวันเสร็จ ทิ้งยาหมดอายุ เปลี่ยนยาชุดใหม่ มา 618 รอบนี้ต้องตุนของใช้ในบ้านบ้างแล้ว
เธอคิดเลขในหัวอย่างชำนาญว่าจะใช้คูปองยังไงให้คุ้มที่สุด พลางตุนกระดาษชำระสามลังใหญ่ ผ้าอนามัยกับกางเกงซับในสองลัง จากนั้นก็ตุนผ้าเช็ดตัวอีกสิบผืน แปรงสีฟันก็ต้องเตรียมสำรองบ้าง
หวังลี่หมิ่นเพิ่งกวาดตุนน้ำแร่ของบริษัทเสร็จ อุ้มขวดน้ำใบใหญ่เดินผ่านมา เหลือบเห็นก็ตกใจ "เสี่ยวเสี่ยว? เธอจะเปิดโรงแรมเหรอ? ทำไมซื้อผ้าเช็ดตัวกับแปรงสีฟันทีละโหลๆ อยู่คนเดียวใช้หมดได้ยังไง"
จางเสี่ยวเสี่ยวตอบสนองฉับไว เอียงตัวไปข้างหนึ่งบังสายตาพี่หวังเพื่อนร่วมงานทันที "ซื้อเยอะถูกกว่ากัน ของพวกนี้ก็ไม่มีวันหมดอายุ..."
เธอยังคงไม่หยุด
ปลายนิ้วกดบนจออย่างรวดเร็ว สมองคำนวณด้วยความเร็วสูง
ซูซีที่นั่งข้างๆ ถอนหายใจกะทันหัน "เฮ้อ ข้างนอกฟ้ามืดแล้ว รู้สึกว่าฝนจะตกหนัก มิน่าล่ะเรียกรถยาก เซ็งชะมัด"
บริษัทอยู่ที่ชั้น 22 หน้าต่างบานใหญ่จากพื้นจรดเพดาน เผยให้เห็นกลุ่มเมฆดำทะมึนที่กำลังเคลื่อนตัวเข้ามาจากทางไกล ทำให้ผู้คนเกิดความหวาดกลัวในใจอย่างไร้เหตุผล
หนังตาขวาของหวังลี่หมิ่นกระตุกไม่หยุด หลังเย็นวาบ กลั้นใจบ่นไม่ออก "อากาศบ้านี่ มันเกิดอะไรขึ้น? เมื่อก่อนตอนฝนตก ฟ้าเคยดำขนาดนี้ไหม? ตอนนี้เพิ่งบ่ายห้าโมงสิบห้าเองนะ รู้สึกเลยว่าฝนรอบนี้มาไม่ธรรมดา"
เสี่ยวฟ่านเด็กฝึกงานที่กำลังดูข่าวอยู่ ได้ยินดังนั้นก็รีบยกมือพูด "ผมเพิ่งดูข่าวมา บอกว่ามีสภาพอากาศสุดขั้ว ได้ยินว่าลมจะพัดแรงด้วย!"
เขาถามว่าจะกลับก่อนเวลาได้ไหม ยังไงตอนนี้ก็ไม่มีงานแล้ว
หลี่ต้าจวินที่นั่งอยู่ข้างๆ พลันโพล่งออกมา หัวเราะเยาะ "ก็แค่นี้? ก็แค่ฝนตกหนักหนหนึ่ง ไม่ใช่ลูกแกะตัวน้อยๆ เดินตากฝนเดี๋ยวก็ตาย พวกเด็กสมัยนี้นี่จริงๆ เลย ทำตัวบอบบาง แค่สภาพอากาศสุดขั้วนิดหน่อยก็กลัวซะแล้ว พี่น่ะแต่ก่อนเจอน้ำท่วมยังไม่เคยสะทกสะท้านเลย"
เขาไขว่ห้าง มือถือยังเลื่อนดูคลิปวิดีโออยู่ แต่จู่ๆ ในมือถือก็มีข้อความเตือนฝนตกหนักโผล่มา ซ้ำยังติดกันมาหลายข้อความ
หลี่ต้าจวินเปลี่ยนสีหน้าเล็กน้อย
เสี่ยวฟ่านเริ่มกลัวแล้ว "ไม่ใช่นะ ครั้งนี้มันร้ายแรงยังไงชอบกล"
พูดจบไม่ทันไร
อยู่ๆ หน้าต่างบานใหญ่ก็สั่นสะเทือนดังสนั่น หนึ่งครั้ง ทำให้พวกเขาตกใจพากันมองไปทางนั้น
หวังลี่หมิ่นชี้ไปบนฟ้าพลางพูด "โอ๊ยตาย เมฆนั่นเคลื่อนตัวเร็วจัง!"
ซูซียกมือถือขึ้นอัดวิดีโอแล้ว "พระเจ้า จริงด้วยนะ รู้สึกเลยว่ารุนแรงเอาเรื่อง"
ฝนก็ตกลงมากะทันหันในชั่วขณะเช่นนี้ ตอนแรกเป็นเม็ดฝนเท่าเมล็ดถั่ว จากนั้นก็ยิ่งหนาแน่นขึ้นเรื่อยๆ ในที่สุดก็เป็นฝนปนลูกเห็บ
ลมพัดกระหน่ำ
หน้าต่างทั้งตึกสั่นไหวใกล้แตกเต็มที "เปรี้ยง!" ดังขึ้นหนึ่งที
ชั้นบนมีข้าวของปลิวว่อนถูกลมพัดลงมา
ในออฟฟิศเสียงกรีดร้องตกใจดังไม่หยุด
ซูซีก็ตกใจกอดหัวหมอบลง "อ๊าก!!" ดังลั่น
เสี่ยวฟ่านเต็มไปด้วยสีหน้าหวาดกลัว
หวังลี่หมิ่นตบอกแรงๆ หน้าซีดเผือด "โอ๊ยแทบแย่ เสี่ยวซูอย่ามาร้องตามอำเภอใจสิ ฉันไม่ได้โดนพายุพัดตกใจ แต่เกือบตายเพราะเธอทำเอาตกใจนี่แหละ"
เสี่ยวฟ่านลนลาน "พี่ครับ ทำไงดี? ตอนลมแรงอย่าเข้าใกล้หน้าต่างบานใหญ่ใช่ไหม? ก่อนหน้านี้ผมเห็นข่าวมีคนถูกลมแรงพัดตกตึกลงไปนะ"
จางเสี่ยวเสี่ยวเงยหน้าขึ้นก็พบว่าฟ้าเปลี่ยนแล้ว นิ่งอึ้งไปนิดหน่อย เพื่อนร่วมงานรอบๆ ต่างก็หวาดกลัวกันเป็นแถว เธอลุกขึ้นทันที เก็บของ แล้วพูดว่า "อย่ามัวแต่นิ่งอึ้งอยู่เลย ไปหลบในห้องเก็บของก่อนเถอะ"
บริษัทพวกเธอทำซีรีส์สั้น พอดีมีห้องเก็บของที่ใช้เก็บพร็อพอยู่ห้องหนึ่ง
เพื่อนร่วมงานตื่นจากภวังค์
รีบเดินตามหลังจางเสี่ยวเสี่ยวถอยไปยังห้องเก็บของก่อน ห้องเก็บของมีหน้าต่างบานเล็กเพียงบานเดียว เป็นที่ที่ปลอดภัยดีจริงๆ หวังลี่หมิ่นกับซูซีต่างถอนหายใจโล่งอก เสี่ยวฟ่านที่เพิ่งเข้ามายังเร่งเร้าหลี่ต้าจวิน "พี่หลี่รีบหน่อย!"
หลี่ต้าจวินยังคงอ้อยอิ่ง ทำเป็นอวดดีตะเบ็งเสียง "กลัวอะไร? กระจกบานใหญ่พวกนี้เป็นวัสดุพิเศษ จะแตกง่ายๆ ได้ยังไง..."
ยังพูดไม่ทันจบ หน้าต่างบานใหญ่ก็ถูกพัดกระแทกดัง "เคร้ง" ขึ้นหนึ่งที
เสี่ยวฟ่านตกใจจนผงะเข้าไปในห้องเก็บของ "เชี่ย! เหมือนผมเห็นจักรยานไฟฟ้าคันเล็กถูกลมตีขึ้นมาเลย!"
หลี่ต้าจวินถึงได้หน้าซีดวิ่งปรู๊ดเข้าไปในห้องเก็บของ ชนเสี่ยวฟ่านล้มกลิ้ง
ลมพัดกระหน่ำ
หวังลี่หมิ่นชี้นิ้วไปที่ประตูร้องตะโกน "รีบล็อกประตูสิ!" นางลนจนหน้าแดงก่ำ
หลี่ต้าจวินพุ่งเข้าไปในส่วนที่ลึกสุดของห้องเก็บของแล้ว เป็นเสี่ยวฟ่านที่ลุกขึ้นมาล็อกประตู
ซูซีมองดูเสี่ยวฟ่านแบบนั้น ขมวดคิ้วแล้วพูดใส่หลี่ต้าจวิน "คุณชนคนอื่นแล้วไม่ขอโทษหน่อยเหรอ?"
หลี่ต้าจวินมีท่าทีกระอักกระอ่วน "ก็ไม่ได้ตั้งใจนี่"
เสี่ยวฟ่านกลับใจดีโบกมือ "ไม่เป็นไรๆ พี่หลี่ก็ไม่ได้ตั้งใจ"
ซูซียังคงไม่คลายคิ้ว ไม่พอใจ "ก็ควรขอโทษสิ"
เสี่ยวฟ่านกลับปลอบซูซี
ห้องเก็บของวุ่นวายอลหม่าน
จางเสี่ยวเสี่ยวหลบอยู่ในกลุ่มคน ไม่ใช่จุดเด่นอะไร นางสมชื่อ สามัญทั้งชื่อเสียงเรียงนาม หน้าตาก็ธรรมดา การแต่งตัวในชีวิตประจำวันก็เป็นแบบตัวประกอบ
ตอนนี้เป็นฤดูร้อน ทุกวันก็เสื้อยืดกับยีนส์ ฤดูใบไม้ร่วงก็สเวตเตอร์กับกางเกงลำลอง หนาวกว่านั้นก็สวมทับด้วยเสื้อนอกอีกชั้น ทำตัวเรียบร้อยเป็นตัวประกอบให้ดี สำหรับนางแล้วนี่คือสิ่งที่ทำให้นางรู้สึกปลอดภัยที่สุด
งานอดิเรกในชีวิตประจำวันก็คือชอบตุนของ อาศัยนิสัยชอบตุนของนี่เอง นางรอดพ้นจากหายนะมาหลายครั้ง มีครั้งหนึ่งทั้งเมืองน้ำประปาไฟดับสามวัน ตอนที่คนอื่นทุกข์ทรมานไปทั้งตัว นางกลับมีเครื่องปั่นไฟกับพาวเวอร์แบงค์อีก N ก้อน รวมถึงน้ำแร่อีกขยักใหญ่ เลยไม่ต้องลำบาก
ครั้งนี้ก็เช่นเดียวกัน
ข้างนอกพายุฝนกำลังจะมาถึง
ในใจของจางเสี่ยวเสี่ยวกลับสงบนิ่งยิ่งนัก เธอขดตัวอยู่ที่มุมห้องเก็บของอย่างชำนาญ ยืนยันว่าไม่มีใครแอบมองเห็นเธอแล้ว จึงเปิดแอปพลิเคชันหนึ่ง
นี่คือแอปที่เธอสร้างขึ้นเอง เอาไว้จัดการข้าวของทั้งหมดของเธอ
ของที่ใกล้หมดอายุยังถูกจัดหมวดหมู่ให้โดยอัตโนมัติ เตือนให้เธอจัดการตามเวลาอีกด้วย
จางเสี่ยวเสี่ยวมองดูข้าวของภายในที่มีอยู่มากมายก่ายกอง ในใจไม่ต้องพูดถึงความอุ่นใจเลย ความคิดตอนนี้คือรอให้สภาพอากาศเลวร้ายนี่ผ่านไปก่อน ระหว่างทางกลับบ้านจะแวะกินข้าวเย็น แล้วค่อยไปซูเปอร์มาร์เก็ตกว้านซื้อตุนของ
หลายปีมานี้ สภาพอากาศสุดขั้วนับวันยิ่งบ่อยครั้งขึ้น นางชินเสียแล้ว
หลบอยู่ในห้องเก็บของที่ปลอดภัย
อารมณ์ของทุกคนนิ่งขึ้นมาก
ซูซีกำลังบ่นไปพลางเติมเครื่องสำอางไปพลาง "อากาศอย่างนี้ทำฉันเสียเดทเสียจริง"
เสี่ยวฟ่านยังคงจับตาดูสถานการณ์อากาศ ตึงเครียด "ครั้งนี้รู้สึกเลยว่ารุนแรงมาก ข้างนอกน้ำท่วมขังแล้ว! ยังมีคนเดินถนนถูกของหล่นทับตาย น่ากลัวชะมัด ล่าสุดที่เพิ่งประกาศออกมา บอกว่ายังจะมีพายุฝนตกหนักอีกหลายวัน ตอนนี้คนจำนวนมากพากันไปแย่งชิงของในซูเปอร์มาร์เก็ต"
หวังลี่หมิ่นค่อนข้างใจคอไม่สงบ กำลังติดต่อสามีแล้วก็ลูกของตัวเอง พลางพูดเสริม "พวกเราตอนกลับไปก็ต้องตุนของบ้างเหมือนกัน"
"ตุนอะไรตุน? ก็แค่คนหมู่มากแห่ตามกันไป ขนาดเกลือที่ตุนไว้ก่อนหน้านี้ กินหมดแล้วหรือยัง? หน้ากากอนามัยกับยาที่ตุนไว้ ไม่ใช่ก็ทิ้งถังขยะไปหมด? ก็เพราะพวกคุณชอบตุนของกันอย่างบ้าคลั่งนี่แหละ ถึงทำให้พวกพ่อค้าแม่ค้าขึ้นราคาของ"
หลี่ต้าจวินปากคัดค้านไปอย่างนั้น แต่จริงๆ แล้วทั้งตัวก็ร้อนรนกระวนกระวาย เลื่อนดูคลิปวิดีโอไม่หยุด แต่ละคลิปดูแค่สองสามวินาทีก็ปัดผ่านไป