สิบวันก่อน
กลางดึก
ห้องฉุกเฉินของโรงพยาบาลในเมืองหลวงยังยุ่งวุ่นวายไม่ต่างจากตอนกลางวัน
บนทางเดิน เซิ่งจื้อเซี่ยเพิ่งเสร็จจากการช่วยชีวิตผู้ป่วยอย่างเร่งด่วนที่แทบเอาชีวิตไม่รอด ยังไม่ทันได้หายใจหายคอ
ทันใดนั้น รถพยาบาลคันหนึ่งก็แล่นเข้ามาพร้อมเสียงไซเรนอื้ออึง
ไม่กี่นาทีต่อมา ชายร่างเปื้อนเลือดทั้งตัวก็ถูกหามเข้ามา
เซิ่งจื้อเซี่ยเพ่งมองดูแล้วก็ต้องตกใจในใจ—ชายคนนี้กลับเป็นสามีทหารของนางที่แต่งงานกันมาสี่ปี ไม่เคยพบหน้า ไม่เคยกลับบ้านอย่างนั้นหรือ กู้เยี่ยนเช่อ?
ภายนอกต่างพากันลือว่าเขาตายไปแล้ว แม้แต่พ่อสามีแม่สามียังคิดว่าเขาตายแล้ว
ใครจะรู้ว่าตอนนี้กลับมาในสภาพนี้?
แม้ใบหน้าจะเปื้อนเลือดไปหมด ก็ไม่อาจปกปิดความหล่อเหลาและความแข็งแกร่งเด็ดเดี่ยวของเขาไว้ได้
หลังจากการต่อสู้ดิ้นรนในใจชั่วขณะ เซิ่งจื้อเซี่ยก็รีบเข้าร่วมการช่วยชีวิตทันที
"เร็ว เข้าโรงผ่าตัดเดี๋ยวนี้"
เซิ่งจื้อเซี่ยรีบสั่งการเจ้าหน้าที่พยาบาล
ห้องผ่าตัด
บนเตียงผ่าตัด นางใช้เครื่องมือผ่าตัดต่างๆ อย่างชำนาญ พยายามช่วยชีวิตกู้เยี่ยนเช่อไว้
หลายชั่วโมงต่อมา การช่วยชีวิตที่ตื่นเต้นเร้าใจก็สิ้นสุดลง กู้เยี่ยนเช่อถูกช่วยชีวิตไว้ได้
เซิ่งจื้อเซี่ยเดินออกจากห้องผ่าตัด ทรุดตัวพิงกำแพงอย่างเหนื่อยล้า แต่ในใจกลับคิดถึงแต่กู้เยี่ยนเช่อ
นางอยากรู้นักว่าทำไมเขาถึงบาดเจ็บสาหัสขนาดนี้?
สี่ปีก่อน เขาจดทะเบียนสมรสกับนางชัดเจน แต่ทำไมสี่ปีถึงไม่ยอมกลับบ้าน?
วันนี้กลับมาพร้อมบาดแผลเต็มตัว เบื้องหลังของเขามีความลับอะไรซ่อนอยู่?
สี่ปีมานี้ เขาอยู่ที่ไหนกันแน่?
คำถามมากมายถาโถมเข้ามาในสมอง
ขณะนั้นเอง ก็มีเสียงขอบคุณดังขึ้นข้างหู
"คุณหมอ ขอบคุณมาก ขอบคุณที่ช่วยชีวิตผู้บังคับหน่วยของพวกเรา"
ชายคนหนึ่งสวมชุดฝึกซ้อมลายพราง ตัวเปื้อนเลือด ผมสั้นเกรียน ดวงตาคมกล้าคู่หนึ่งเป็นประกายแจ่มใสผิดปกติ
"ไม่เป็นไร นี่คือหน้าที่ของหมอ"
เซิ่งจื้อเซี่ยพูดเสียงเรียบเฉย
ไม่ต้องพูดถึงในฐานะหมอ ต่อให้กู้เยี่ยนเช่อไม่เคยใยดีนางแค่ไหน นางในฐานะภรรยาในนามก็ต้องช่วยเขาให้รอด
"ขอโทษนะครับ ผมอยากถามว่า ทำไมเขาถึงบาดเจ็บสาหัสขนาดนี้?"
กระสุนที่ทะลุผ่านร่างของกู้เยี่ยนเช่อ เฉียดหัวใจของเขาไปแค่หนึ่งมิลลิเมตร เกือบเอาชีวิตไม่รอด
"ขอโทษนะ บอกคุณไม่ได้"
เซิ่งจื้อเซี่ยยิ้มบาง "ไม่เป็นไร ฉันเองที่ล่วงเกิน"
ทหารมีสถานะพิเศษอยู่แล้ว สิ่งที่มีมากที่สุดก็คือความลับ
เขาบอกไม่ได้ เซิ่งจื้อเซี่ยก็ได้แต่เข้าใจ
"เขาปลอดภัยแล้ว ระหว่างเฝ้าไข้ให้ระวังให้ดี มีอะไรฉุกเฉินรีบแจ้งฉันได้เลย"
"ได้ครับ ขอบคุณคุณหมอ"
จากนั้น เซิ่งจื้อเซี่ยก็ลากร่างที่เหนื่อยล้ากลับไปที่ห้องทำงาน
นางถอดเสื้อกาวน์ ล้างหน้า แต่ก็ไม่อาจล้างความเหนื่อยอ่อนบนใบหน้าออกไปได้
นางยอมรับว่าจิตใจไม่สงบ
นอกจากความกังวลที่มีต่อกู้เยี่ยนเช่อแล้ว สิ่งที่มากขึ้นคือความตื่นตระหนกที่ไม่เคยเป็นมาก่อน
นางกับกู้เยี่ยนเช่อเป็นคู่หมั้นแต่ยังไม่ทันโต
สี่ปีก่อน นางถูกมารับมาจากชนบทสู่ตระกูลกู้ เพื่อแต่งงานกับกู้เยี่ยนเช่อ
แต่กู้เยี่ยนเช่อกลับได้รับภารกิจเร่งด่วนก่อนวันแต่งงานและต้องจากไปกะทันหัน
งานแต่งถูกยกเลิก ทะเบียนสมรสของนางกับกู้เยี่ยนเช่อก็เป็นลุงกู้หาคนรู้จักช่วยจัดการให้
แบบนี้เอง นางจึงได้เป็นภรรยาของกู้เยี่ยนเช่อมาสี่ปี
คนภายนอกไม่รู้เรื่องราวแม้แต่น้อย
ส่วนกู้เยี่ยนเช่อก็ยิ่งทิ้งนางภรรยาคนนี้ไว้ห่างไกลสุดลูกหูลูกตา
สี่ปีมานี้ ไม่เคยติดต่อนาง เหมือนภรรยาคนนี้ของเขาไม่มีตัวตนจริงๆ
พูดตามตรง เซิ่งจื้อเซี่ยรู้สึกไม่สบายใจ
วันนี้กลับมาโดยไม่ทันตั้งตัว กลายเป็นคนไข้ของนางโดยบังเอิญ และยังทำให้นางใจไม่สงบอีก
หัวใจของเซิ่งจื้อเซี่ย ช่างตีกันวุ่นวายไปหมด
ผู้ช่วยเย่ซวงผลักประตูเข้ามา "คุณหมอเซิ่ง คุณทำสามผ่าตัดแล้ว อีกไม่นานก็สว่างแล้ว นอนพักสักหน่อยเถอะ"
กู้เยี่ยนเช่อยังไม่ตื่น เซิ่งจื้อเซี่ยจะนอนได้อย่างไร
"ไม่เป็นไร ฉันยังไม่ง่วง ให้ฉันสองพยาบาลไว้ คนอื่นไปพักผ่อนได้"
"ได้ค่ะ"
หลังจากเย่ซวงจากไป เซิ่งจื้อเซี่ยก็นั่งตัวตรง เปิดคอมพิวเตอร์ ดึงรายงานผลตรวจร่างกายต่างๆ ของกู้เยี่ยนเช่อขึ้นมาดู
*
กู้เยี่ยนเช่อตื่นขึ้นมาตอนเที่ยงวันของวันรุ่งขึ้น
ในดวงตาที่เบิกกว้าง เห็นได้ชัดว่าเมื่อรู้ว่าตัวเองอยู่โรงพยาบาล ร่างกายมีทีท่าต่อต้านอย่างชัดเจน
"เหล่าอู๋"
เขาร้องเรียกโดยสัญชาตญาณ
อู๋เสวี่ยคุนที่เฝ้าอยู่หน้าประตู ได้ยินเสียงเรียกของกู้เยี่ยนเช่อก็ผลักประตูเข้ามา
"ผู้บังคับหน่วย ในที่สุดคุณก็ตื่นแล้ว"
"ฉันยังไม่ตาย?"
อู๋เสวี่ยคุนกำมือกู้เยี่ยนเช่อไว้ "ครับ คุณยังไม่ตาย คุณหมอเซิ่งช่วยชีวิตคุณไว้"
กู้เยี่ยนเช่อมุมปากกระตุกเป็นรอยยิ้มขมขื่น "ฉันคิดว่าฉันต้องตายแน่ๆ ต่อจากนี้คงไม่ได้เจอพวกนาย ไม่มีทางกลับบ้านทั้งเป็น"
กู้เยี่ยนเช่อแฝงตัวอยู่ประเทศชายแดน เป็นสายลับมาสี่ปี เพื่อบุกทำลายฐานที่มั่นของเจ้าพ่อยาเสพติดและจับตัวเจ้าพ่อยาให้ได้
เมื่อวานนี้ แผนการที่พวกเขาวางไว้สี่ปีประสบความสำเร็จ
เขาจับเจ้าพ่อยาเสพติดได้ด้วยมือตัวเอง แต่ไม่คิดว่าในยามคับขัน เจ้าพ่อยาจะยิงเขาอย่างถึงตายหนึ่งนัด
โดนจุดสำคัญ เข้าที่หัวใจของเขา
วินาทีนั้น กู้เยี่ยนเช่อคิดว่าตัวเองตายแล้ว
ไม่ได้กลับบ้านทั้งเป็น ไม่มีวันได้เห็นญาติพี่น้องและเพื่อนร่วมรบอีกต่อไป
"ยังมีชีวิตอยู่ ผู้บังคับหน่วย คุณยังมีชีวิตอยู่ ที่นี่คือเมืองหลวง อยู่แค่หน้าประตูบ้านคุณ รอคุณหายดี กลับบ้านเมื่อไหร่ก็ได้"
โรงพยาบาลในที่เกิดเหตุของกู้เยี่ยนเช่อ ไม่มีที่ไหนรับเขาไว้ ล้วนบอกว่าเขาช่วยไม่ได้
จึงต้องส่งตัวมาที่เมืองหลวงทั้งคืน ไม่คิดว่ากู้เยี่ยนเช่อจะถูกช่วยชีวิตไว้ได้โดยบังเอิญ
"คุณหมอเซิ่งคือผู้มีพระคุณของ ผู้บังคับหน่วย คุณต้องขอบคุณเขาให้ดีๆ"
"ได้"
พูดถึงคน ๆ ไหน คน ๆ นั้นก็มา เซิ่งจื้อเซี่ยเพิ่งผลักประตูเข้ามาพอดี
แปดโมงเช้านางก็เลิกงานได้แล้ว แต่นางกลับรอคอยกู้เยี่ยนเช่อมาตลอด
รอจนถึงเที่ยง ยังไม่กินข้าวและง่วงมาก ในที่สุดก็ทนไม่ไหว
ตั้งใจจะมาดูอาการของกู้เยี่ยนเช่อ แล้วกลับบ้านนอนก่อน ค่อยมาใหม่
ไม่คิดว่าพอผลักประตูเข้ามา ก็เห็นกู้เยี่ยนเช่อตื่นแล้ว
นอกจากในรูปถ่าย นี่เป็นครั้งแรกที่เซิ่งจื้อเซี่ยได้เห็นกู้เยี่ยนเช่อตัวจริง
เขาหล่อเหลาคมคาย ใบหน้าลึกซึ้ง เค้าหน้าชัดเจน
สายตาคมกริบดุจนกอินทรี ยิ่งทำให้คนใจสั่น!
หรือเพราะเสียเลือดมาก ใบหน้าจึงซีดขาวผิดปกติ
"คุณตื่นแล้ว?"
เซิ่งจื้อเซี่ยเดินเข้ามา ยืนอยู่หน้าเตียง ดวงตากลมใสจ้องมองกู้เยี่ยนเช่อตรงๆ
"ผู้บังคับหน่วย นี่คือคุณหมอเซิ่ง เธอช่วยชีวิตคุณไว้"
อู๋เสวี่ยคุนรีบเตือน
กู้เยี่ยนเช่อจ้องมองใบหน้าของเซิ่งจื้อเซี่ย ดวงตาเต็มไปด้วยแสงแห่งความกตัญญู "คุณหมอเซิ่ง ขอบคุณมากที่ช่วยชีวิตฉันไว้"
"ไม่เป็นไร นี่คือหน้าที่ของหมอ"
จากนั้น เซิ่งจื้อเซี่ยก็หยุดฟังเสียงหัวใจในกระเป๋าเสื้อกาวน์ออกมา ตรวจร่างกายให้กู้เยี่ยนเช่อ
กู้เยี่ยนเช่อไม่ใช่ครั้งแรกที่ตรวจร่างกาย แต่เป็นครั้งแรกที่ตรวจกับหมอผู้หญิงตอนรู้สึกตัว
กู้เยี่ยนเช่อที่ไม่เคยใกล้ชิดผู้หญิง มักจะรังเกียจการสัมผัสของผู้หญิงเสมอ
แต่กลับไม่รังเกียจเซิ่งจื้อเซี่ยโดยบังเอิญ
นางใบหน้าละเอียดอ่อน ไม่แต่งแต้มผิว ผิวขาวเนียนดุจหิมะ
ดวงตาสุกสว่างกระจ่างใส ราวกับดวงดาวบนฟ้าในยามค่ำคืนที่ส่องประกายเจิดจ้า
โดยเฉพาะกลิ่นหอมจาง ๆ จากตัวนาง ทำให้กู้เยี่ยนเช่อรู้สึกสบายใจ ยิ่งไปกว่านั้นยังกระตุ้นการหลั่งฮอร์โมนเพศชายของเขาอย่างต่อเนื่อง
พูดง่าย ๆ ก็คือ กู้เยี่ยนเช่อรู้สึกใจเต้นเป็นครั้งแรก
"นอกจากความดันไม่คงที่ กับหัวใจเต้นไม่สม่ำเสมอ ก็ไม่มีอะไรน่ากังวล"
ตรวจเสร็จ เซิ่งจื้อเซี่ยก็บอกกู้เยี่ยนเช่อตามจริง
กู้เยี่ยนเช่อน้ำเสียงเรียบเฉย "ขอบคุณ"
"ไม่ต้อง"
สายตานิ่งสงบของเซิ่งจื้อเซี่ยมองตรงไปที่กู้เยี่ยนเช่อ ในใจรู้สึกสงบอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน
กู้เยี่ยนเช่อไม่มีอันตราย นางจะได้กลับบ้านอย่างสบายใจ
"ดื่มซุปบำรุงเลือดบำรุงลมเยอะ ๆ อาหารต้องทานเบา ๆ
หนึ่งอาทิตย์ อย่าเพิ่งอาบน้ำดีที่สุด"
เซิ่งจื้อเซี่ยกำชับ
"ได้"
"คุณพักผ่อนให้มาก ๆ ฉันเลิกงานกลับบ้านก่อน"
พูดจบ เซิ่งจื้อเซี่ยก็หมุนตัวเดินออกไป
"เดี๋ยวก่อน"
กู้เยี่ยนเช่อรีบเรียกเซิ่งจื้อเซี่ยไว้
เซิ่งจื้อเซี่ยหยุดฝีเท้าอยู่กับที่ "ยังมีอะไรอีกเหรอ?"
"คุณหมอเซี่ย ขอช่องทางติดต่อคุณไว้ได้ไหม?
พอฉันหายดี ฉันอยากขอบคุณคุณด้วยตัวเอง"
ขอบคุณนาง?
เซิ่งจื้อเซี่ยรู้สึกตะลึงเล็กน้อย อึดอัดใจมากกว่า
นางกำลังคิดว่า ควรจะบอกกู้เยี่ยนเช่อไหมว่าจริง ๆ แล้วนางคือภรรยาที่แต่งงานกันมาสี่ปีแต่ไม่เคยพบหน้ากันของเขา?