นอกหน้าต่างฝนตกหนักหนาสาหัส ภายในห้องกลับเต็มไปด้วยบรรยากาศอันน่าอึดอัดใจ
ท่ามกลางแสงฟ้าแลบที่สาดส่องเป็นระยะ เงาร่างสองที่โอบกอดกันแนบแน่น ปรากฏสะท้อนอยู่บนกระจกหน้าต่างบานใหญ่
"ครั้งแรก?"
กู้เยี่ยนเช่อหยุดชะงักลงทันที
มือที่ขาวสะอาดและมีข้อนิ้วชัดเจนของเขา ยังคงกุมเอวบางๆ ของเซิ่งจื้อเซี่ยไว้แน่น ไม่กล้าขยับแม้แต่น้อย
"ใช่ ฉันเป็นครั้งแรก บริสุทธิ์กว่าเธอ"
คำพูดของเซิ่งจื้อเซี่ยเต็มไปด้วยการประชดประชันและความหงุดหงิดปนอยู่เล็กน้อย
ดวงตาของเธอที่กำลังถูกฤทธิ์ยาทรมานเคลือบคล้ำ เธอมองกู้เยี่ยนเช่อด้วยสายตายั่วยวนราวกับมีใยแมงมุม แต่ในใจกลับเต็มไปด้วยการเยาะเย้ย
กู้เยี่ยนเช่อคือสามีที่จดทะเบียนสมรสกับเธอมานานสี่ปีแต่ไม่เคยพบหน้า และยากที่จะเชื่อว่าเพียงสองชั่วโมงก่อนเธอเพิ่งจะหย่ากับเขา
แต่ตอนนี้ เธอกลับต่ำต้อยพุ่งเข้าใส่เขาเอง
เซิ่งจื้อเซี่ยรักศักดิ์ศรีของตัวเอง และรักตัวเองมากพอ เธอไม่อยากมีเรื่องพัวพันกับกู้เยี่ยนเช่อแม้แต่น้อย
แต่ใครจะรู้ว่าเธอกลับถูกใครบางคนวางแผนเล่นงาน ใส่ยาให้
เธอเป็นหมอ แต่ตอนนี้ไม่ได้พกยาไว้
ถ้าไปโรงพยาบาล ด้วยสภาพของเธอตอนนี้ คงไปไม่ถึงโรงพยาบาลก็อาจเกิดเรื่องขึ้นได้
การไปหาผู้ชายข้างถนนก็จะนำปัญหาเข้ามาให้ตัวเอง
เธอจึงได้แต่จำใจยอมให้กู้เยี่ยนเช่อ อดีตสามีสารเลวคนนี้ได้เปรียบเสียหน่อย
สายตาอันลึกซึ่งของกู้เยี่ยนเช่อจ้องมองเซิ่งจื้อเซี่ยอย่างตั้งใจ มุมปากยกยิ้มบางๆ "เธอรู้ได้ยังไงว่าฉันไม่บริสุทธิ์?"
เขาไม่เคยยุ่งเกี่ยวกับผู้หญิง เป็นเรื่องที่เลื่องลือในที่ประจำการ อายุยี่สิบแปดแล้วยังไม่เคยแม้แต่จะจับมือผู้หญิง จะไม่บริสุทธิ์ได้ยังไง?
เซิ่งจื้อเซี่ยขี้เกียจที่จะมาโต้เถียงกับกู้เยี่ยนเช่อในเรื่องไร้สาระแบบนี้ จึงพูดอย่างไม่พอใจ "เธอจะเอายังไงแน่ ถ้าไม่ไหวก็ไปให้พ้น ฉันจะหาคนอื่นแทน"
"เหอะ คุณหมอเซิ่ง เธอยั่วฉันแล้วยังจะคิดเปลี่ยนคนอีกเหรอ?"
กู้เยี่ยนเช่อกระซิบข้างหูเซิ่งจื้อเซี่ยราวกับกลิ่นหอมอ่อนๆ วินาทีถัดมา เขาก็กัดติ่งหูของเธออย่างแรง
"วางใจได้ ฉันจะไม่ให้โอกาสเธอไปหาคนอื่นแน่นอน"
กู้เยี่ยนเช่อเป็นผู้ชายที่ไม่ยอมแพ้ใคร และยังเป็นทหารที่แข็งแกร่งดั่งเหล็กกล้า ย่อมไม่ยอมให้ใครมาท้าทายความสามารถของเขาได้
โดยเฉพาะบนเตียง!
พูดจบ กู้เยี่ยนเช่อก็ใช้สองมือกดมือของเซิ่งจื้อเซี่ยลง ปลายนิ้วสอดประสานเข้าไประหว่างนิ้วของเธอ ด้วยพลังความเป็นเจ้าข้าวเจ้าของอย่างที่สุด เขาดันมือเธอขึ้นไปเหนือศีรษะ
ริมฝีปากอันดุดันของเขา ราวกับยึดครองเมืองที่ไร้การป้องกัน ได้ครอบครองเธอจนสิ้นซาก
...
คืนแห่งรักที่ยาวนาน
*
เช้าวันรุ่งขึ้น ตอนที่เซิ่งจื้อเซี่ยตื่นขึ้นมา กู้เยี่ยนเช่อเพิ่งจะหลับไป แขนที่กำยำแข็งแรงของเขายังคงรัดเอวเธอไว้แน่น
เซิ่งจื้อเซี่ยไม่รู้ว่ากู้เยี่ยนเช่อเป็นหมาป่าที่แปลงร่างมาหรือเปล่า รู้แต่ว่าตอนนี้ร่างกายที่เหนื่อยอ่อนของเธอเจ็บไปหมดทั้งตัว
แต่เธอก็ยังฝืนร่างที่เหน็ดเหนื่อย ลุกจากเตียง แต่งตัว แล้วออกไป
เธอไม่อยากเห็นหน้าน่าเบื่อของกู้เยี่ยนเช่อแม้แต่วินาทีเดียว
เธอรู้ดีว่าคืนนั้นเขาเป็นยาที่ช่วยชีวิตเธอไว้
จากนี้ไป ต่างคนต่างไป ต่างคนต่างสุข!
ออกจากโรงแรมมา เซิ่งจื้อเซี่ยก็เรียกแท็กซี่กลับบ้าน
*
ตอนที่กู้เยี่ยนเช่อตื่นขึ้นมา ข้างกายก็ไม่เห็นเซิ่งจื้อเซี่ยอีกแล้ว
กู้เยี่ยนเช่อรู้สึกใจลอยเล็กน้อย ไม่กล้าเชื่อว่าคนที่เมื่อคืนร้องขอชีวิตอยู่ใต้ร่างของเขา จะยังมีแรงวิ่งหนีไปได้อีก
"คุณหมอเซิ่ง"
เขาเรียกออกไปทางห้องน้ำอย่างลองเชิง
"..."
แต่ที่ตอบกลับมาคือความเงียบ
กู้เยี่ยนเช่อยิ้มบางๆ "หนีไปจริงๆ ด้วยเหรอ?"
กู้เยี่ยนเช่อหยิบโทรศัพท์ออกมาโทรหาเซิ่งจื้อเซี่ย
แต่ไม่รู้เลยว่า ถูกบล็อกไปแล้ว
กินเสร็จแล้วก็อยากตัดสัมพันธ์กับเขางั้นเหรอ?
กู้เยี่ยนเช่อแทบไม่เชื่อสายตา เซิ่งจื้อเซี่ยคือเหยื่อที่เขาวางแผนมาเนิ่นนานแล้ว
เมื่อคืนที่ปล่อยให้ตัวเองตกเป็นเหยื่อแล้วถูกเธอล่า ก็เพราะอยากจะใช้ศักยภาพของนายพรานระดับสูงของเขา
แต่ไม่คิดเลยว่า สุดท้ายจะถูกบล็อก
"ไร้เดียงสาเกินไป คุณหมอเซิ่ง เธอคิดว่าหนีไปพ้นอย่างนั้นเหรอ?"
ปลายลิ้นของกู้เยี่ยนเช่อแตะกระพุ้งแก้ม แววตาเป็นประกายขึ้นๆ ลงๆ
เขาสาบานในใจว่าจะไม่ปล่อยเซิ่งจื้อเซี่ยไปเด็ดขาด
เขาพลิกผ้าห่มลุกขึ้นนั่ง และเมื่อสายตามองเห็นรอยแดงสดบนผ้าปูที่นอน มุมปากของเขาก็เผยรอยยิ้มที่สวยงามออกมาอีกครั้ง
เขาหยิบโทรศัพท์ออกมา แล้วโทรออกไปหนึ่งสาย
"ในหนึ่งนาที ฉันต้องรู้ว่าคุณหมอเซิ่งอยู่ที่ไหน"
"ที่บ้านคุณ… ผู้… ผู้กอง คุณหมอเซิ่ง เธอ… เธอดูเหมือนจะเป็นเมียที่คุณเพิ่งเซ็นเอกสารหย่าไปเมื่อกี้"
คุณหมอเซิ่งเป็นเมียของเขา?
เป็นเมียที่จดทะเบียนสมรสกันมาสี่ปีแต่ไม่เคยพบหน้า?
บึ้ม! สมองของกู้เยี่ยนเช่อระเบิดออกเป็นเสี่ยงๆ
"อีกอย่าง ผู้กอง เธอกำลังย้ายของ ตอนนี้กำลังจะออกจากบ้านที่แต่งงานกับคุณแล้ว"
เมื่อได้สติ กู้เยี่ยนเช่อก็รีบวิ่งออกไปข้างนอกทันที "ขวางไว้ ต่อให้ต้องเอาชีวิตเป็นเดิมพัน ก็ต้องช่วยฉันขวางเธอไว้ให้ได้!"
……