เมื่อคืนฝนตกหนัก กลิ่นหอมของต้นไม้ใบหญ้าที่ชุ่มฉ่ำปนกลิ่นดินโคลนลอยเข้าหน้าต่าง
เย่หมิงที่ข้ามภพมาได้สามวันเพิ่งพักจนลุกนั่งได้ ในห้องเงียบสงัด แสงแดดส่องผ่านบานหน้าต่าง ฝุ่นละอองละเอียดลอยวนในลำแสง
นางข้ามมาอยู่ในร่างของสาวใช้ใหญ่นอกเรือนที่กำลังจะถูกส่งตัวไป จ้าวเดิมชื่อซีจู เป็นสาวใช้ในจวนสกุลฮว่อ ตระกูลสูงศักดิ์ในเมืองหลวง
ตั้งแต่ได้ยินข่าวร้ายเมื่อสามวันก่อน ก็ล้มป่วยไม่ฟื้น ห้องนี้ไม่ได้อยู่คนเดียว ยังมีสาวใช้ใหญ่อีกสองคนอยู่ด้วย
นางพักรักษาตัวมาตลอด พวกนางสองคนมีหน้าที่ของตน ตอนนี้ไม่อยู่ เย่หมิงมองแสงข้างนอกที่เปลี่ยนไปก็เดาว่า อีกไม่นานคงมีคนกลับมา
สกุลฮว่อที่เจ้าของร่างเป็นสาวใช้นี้เป็นตระกูลขุนนางเก่าแก่ ลูกหลานเป็นขุนนางในราชสำนักที่มีขั้นยศไม่ต่ำกว่าสามสิบคน เป็นเสมียนอีกนับไม่ถ้วน
ผู้ที่ยังอาศัยในเรือนหลักตอนนี้คือบุตรชายที่เกิดจากภรรยาเอกสามคนกับบุตรที่เกิดจากอนุภรรยาสองคนในจวน
เมื่อขยายวงศ์ตระกูล บุตรชายเอกทั้งสามก็มีครอบครัวใหญ่สามครอบครัว อยู่ตามเรือนคนละเรือน เจ้าของร่างเป็นหนึ่งในสาวใช้ใหญ่ของสะใภ้รองแห่งสกุลฮว่อ เดิมได้รับอนุญาตจากสะใภ้รองแล้วว่า เมื่อถึงฤดูใบไม้ร่วงนางจะอายุครบยี่สิบห้าปี ก็จะปล่อยตัวให้นางไปแต่งงาน
ใครจะรู้ว่าเกิดเรื่องเปลี่ยนฉับพลัน วันนั้นสะใภ้รองไปกล่าวคำอวยพรยามเช้า ฮูหยินกู้ผู้เป็นนายหญิงจะระบุหญิงงามคนหนึ่งให้เป็นอนุภรรยาของท่านรอง
ใคร ๆ ก็ว่าเป็นเพราะสะใภ้รองเข้าประตูมากว่าเจ็ดแปดปีแล้วยังไม่ให้กำเนิดทายาทแก่ท่านรอง นายหญิงต้องเข้าแทรกแซงเด็ดขาด
สะใภ้รองไม่กล้าขัดมารดาสามี เพียงบอกว่านางได้เตรียมคนหนึ่งไว้ให้ท่านรองแล้ว เหลือแค่สองวันนี้ถามความเห็นท่านรองก็จะเปิดหน้าเก็บเข้านอน
ฮูหยินกู้ไม่ได้ผ่อนปรนเหมือนครั้งก่อน ๆ ที่พูดถึงเรื่องทายาทของรองคนโต กลับเตือนเรียบกริบว่า หากฮูหยินรองหาคนที่เหมาะสมในสามวันไม่ได้ อนุภรรยาเอกคนที่นางเลือกจะให้รองคนโตพากลับเรือน
สะใภ้รองไม่ชอบหน้านักอนุภรรยาที่หน้าตางดงาม หลังจากแต่งงานสามปีนางไม่ตั้งครรภ์ ฝืนทนกดดันจากทุกฝ่ายจัดสาวใช้คนหนึ่งที่ดูไม่โดดเด่นนักแต่เลี้ยงบุตรง่ายมาเป็นอนุภรรยาให้ท่านรอง
ฮูหยินกู้ผู้เป็นนายหญิงแห่งสกุลฮว่อเกิดในตระกูลใหญ่ รับการอบรมเคร่งครัดจากตระกูล เต้าไม่ได้เรียนรู้วิธีกลั่นแกล้งลูกสะใภ้ หากไม่ใช่เพราะรองคนโตไม่มีทายาทสืบสกุล นางไม่มีทางก้าวก่ายเรื่องในเรือนของบุตรชาย
เพราะฉะนั้นฮูหยินกู้แม้ไม่พอใจกับอนุภรรยาที่ดูไม่มีหน้าตา แต่ก็ไม่ได้พูดอะไรมาก
สองปีต่อมาคนที่สะใภ้รองจัดให้ไม่มีข่าวดี ฮูหยินกู้ก็หาอนุภรรยาจากข้างนอกมาให้ท่านรองอีกคน
สองปีถัดมาท่านรองยังไร้บุตรที่หัวเข่า กลับเป็นว่าอนุภรรยาคนก่อนที่สะใภ้รองจัดให้คลอดธิดาที่สุขภาพอ่อนแอ ส่วนอนุภรรยาแซ่เหอที่ฮูหยินกู้หามาจากข้างนอกเคยตั้งครรภ์
ทว่านางผู้นี้เป็นคนบังอาจ ระหว่างตั้งครรภ์ก่อเรื่องเรื่อยมา สามเดือนเด็กนั้นก็หลุดไป
พอเป็นเช่นนี้ ฮูหยินกู้ก็รู้ว่าฮูหยินรองไม่พอใจที่นางจัดแจง
ตัดสินใจไม่ยุ่งเรื่องในเรือนของเรือนรองอีก แต่กาลเวลาผ่านไปอีกสามปี รองคนโตอายุสามสิบสามแล้วยังมีแค่ธิดาผู้อ่อนแอคนนั้น
เมื่อตำแหน่งของท่านรองสูงขึ้น เรือนใหญ่เรือนสามต่างก็เริ่มคิดเรื่องให้บุตรข้ามสกุลเพราะเรือนรองไร้บุตร
นี่คือจุดเริ่มของการแตกแยกในครอบครัว ฮูหยินกู้ไม่อาจเพิกเฉยต่อไปได้
นางจึงกำหนดตัวคนหนึ่งขึ้นมาใหม่ รู้ดีว่าผ่านมือฮูหยินรองจะเกิดปัญหาเสมอไม่ว่านางจะใส่คนมากเพียงใด จึงให้โอกาสนางกำหนดตัวเอง
ฮูหยินกู้หวังว่าฮูหยินรองจะเข้าใจว่า ทายาทไม่ใช่เพียงท่านรองที่ต้องการ นางก็ต้องการ หากไร้ทายาท บั้นปลายนางต้องเศร้ายิ่งกว่าท่านรองแน่
อันที่จริงฮูหยินกู้ไม่เคยเข้าใจว่าแต่แรกเลือกกุลสตรีตระกูลใหญ่ให้รองคนโต ไยจึงเขลาถึงเพียงนี้
เห็นนางยอมถอยก้าวหนึ่ง ฮูหยินกู้ก็ไม่อยากพูดมากอีก ให้นางกลับไป
สะใภ้รองกลับถึงเรือน เดินวนอยู่ท่ามกลางสาวใช้ใหญ่ จนตัดสินใจเลือกเจ้าของร่าง
เย่หมิงเดาจากความทรงจำของร่างเดิมว่า หลังจากที่ครรภ์อนุเหอหล่น ท่านรองเรือนนี้ก็ไม่ค่อยเข้าเรือนใน
เย่หมิงต้องคาดเดาว่า ท่านรองผู้นี้คงเลี้ยงภรรยาน้อยไว้ข้างนอก
สะใภ้รองคอยเอาอกเอาใจสารพัด หลายเดือนก่อนถึงขั้นรอท่านรองกลับดึกจนเป็นหวัดคัดจมูก ความสัมพันธ์สองสามีภรรยานี้ถึงค่อยๆ กลับมาดีเหมือนหลายปีก่อน
เดิมความสัมพันธ์สามีภรรยาปรองดอง หนึ่งเดือนร่วมเรือนสองสามวัน ใบหน้าสะใภ้รองกลับมีรอยยิ้มอีกครั้ง แม้นางจะมีสภาพร่างกายไม่ตั้งครรภ์ง่าย แต่หากเป็นเช่นนี้ต่อไปก็ตั้งครรภ์ได้เด็กสักคน
แต่ฮูหยินกู้ผู้เป็นมารดาสามีไม่รู้จู่ๆ ก็โจมตี ต้องการยกคนให้ท่านรองอีก สะใภ้รองไม่เต็มใจ ร่างเดิมที่ซื่อสัตย์รูปหน้าไม่ใช่โดดเด่น ก็ถูกสะใภ้รองดึงมาแทน
สะใภ้รองจินซื่อมีสาวใช้ใหญ่หกคน ซีเย่ว์กับซีเสวี่ยหน้าตางามสุด ซีเย่ว์ยังมีพรสวรรค์ ปกติท่านรองพูดกับสาวใช้ในจวนได้นับครั้งด้วยห้านิ้วมือ ก็ดูออกว่าเอียงไปทางใคร
ท่านรองถูกใจที่สุดน่าจะเป็นซีเย่ว์ที่มีทั้งหน้าตาและพรสวรรค์
ร่างเดิมชื่อซีจูเป็นหญิงร่างใหญ่ ในหมู่สาวใช้บอบบางทั้งหลายเป็นผู้สูงตระหง่าน แถมรูปหน้าไม่เด่น ในหกสาวใช้ใหญ่ทำงานจำพวกวิ่งเต้นส่งข่าวนอกจวนพวกงานใช้แรง
ซีจูไม่เคยคิดอยากขึ้นสูงเลย เพราะติดต่อกับหัวหน้าบ่าวนอกจวนอยู่บ่อยครั้ง ยังมีคนในใจที่เข้าอกเข้าใจกันไม่เคยเอ่ยปาก ตั้งแต่สะใภ้รองบอกว่าหลังนางอายุยี่สิบห้าปีจะให้ออกไป ซีจูก็เตรียมข้าวของของตนอยู่
สะใภ้รองเป็นคนใจกว้างพอควร นางอยู่กับสะใภ้รองตั้งแต่อายุหกขวบ กระทั่งยี่สิบสี่ ล่วงมาสิบเก้าปี สะสมทรัพย์สินไว้บ้าง
ซีจูวางแผนไว้ว่าจะออกไปแต่งงานแล้วกลับบ้านไปหาพี่ชายที่หนีอดอยากมา
ในความทรงจำมีพี่ชายคนเดียว ตอนนั้นบ้านเกิดแห้งแล้ง พี่ชายกับนางตามชาวบ้านหนีอดอยากมาหาทางรอด จนสองพี่น้องพลัดกันในเหตุวุ่นวายที่ประตูเมืองแจกข้าวต้ม
จ้าวเดิมถูกพ่อค้ามนุษย์พัดพาไปหลายเมือง โชคดีถูกขายที่จวนกุ้ยซื่อหลางในเมืองหลวง เพราะรูปพรรณและร่างกาย กลับเด่นขึ้นมาเป็นสาวใช้ใกล้ตัวคุณหนูรองบุตรเอก
กว่าจะก้าวมาเป็นสาวใช้ใหญ่ทีละก้าว ความรอบคอบระแวดระวังนี้ผู้ที่ผ่านมาเท่านั้นถึงรู้ได้
คิดว่าจะมีชีวิตเป็นของตัวเอง แต่ใครจะรู้ว่าเพียงคำพูดของสะใภ้รอง นางต้องเปลี่ยนแผนชีวิตทั้งสิ้น ยังต้องยอมละทิ้งคนในใจ ความอึดอัดนั้นไม่ต้องบอกย่อมรู้
ในสังคมศักดินา บ่าวก็เป็นคน หากเป็นคนก็มีความคิดและความใฝ่ฝันของตัวเอง ซีจูป่วยจนลุกไม่ขึ้นเปิดโอกาสให้ตัว นางเห็นใจยิ่ง
น่าเสียดายนางก็ไม่รู้ว่าวิญญาณของเจ้าของเดิมยังอยู่หรือไม่ ความคิดเรื่องฆ่าตัวตายเพื่อคืนร่างนั้น สาวน้อยไม่นำไปปฏิบัติเด็ดขาด
เมื่อมาถึงแล้วก็อยู่ต่อไป อย่างไรเสียคนที่ได้ประโยชน์คือนาง
เย่หมิงที่เกิดมาเป็นเด็กกำพร้าไม่มีความคิดอ่อนเยาว์แบบเจ้าของร่าง คนในใจก็แล้วไปเมื่อไม่มี หัวหน้าใหญ่ให้นางไปเป็นคนอุ่นเตียง ก็ต้องยอมเชื่อฟัง
ก็แค่เป็นอนุภรรยาผู้น้อยไม่ใช่หรือ ถือเป็นการเลื่อนตำแหน่งแล้วกัน ท่านรองเรือนนี้มีบุตรยาก นางอยากเลื่อนขั้นอีกก็ง่ายอยู่