หวังเหย่ยิ้มบาง ๆ ปลายนิ้วพิมพ์ลงบนหน้าจออย่างรวดเร็ว แล้วส่งข้อความกลับไปหนึ่งบรรทัด “ในเมื่อพี่รั่วซียังไม่อิ่ม งั้นบังเอิญเลย ผมกำลังถือไส้กรอกย่างร้อน ๆ กับนมสดอยู่หน้าประตูพอดี เปิดประตูหน่อยสิ”
ส่งข้อความเสร็จ แววตาของหวังเหย่ก็วูบไหว เขาเปิดใช้ดวงตาทะลุมิตรโดยไม่เกรงใจ แล้วมองเข้าไปในห้องข้าง ๆ ทันที
สายตาทะลุผ่านกำแพงไป เห็นหลิวรั่วซีที่เมื่อครู่ยังส่งรูปมาอย่างใจกล้า ตอนนี้กลับรีบย่องมาที่หน้าประตูราวกับกำลังทำเรื่องไม่ดี
แต่แทนที่จะดึงมือจับประตู เธอกลับทำเสียงคลิก แล้วล็อกประตูด้านในด้วยความรู้สึกผิด แถมยังคล้องเชือกกันข้ามประตูไว้อีก มือหนึ่งดันบานประตูไว้แน่นอย่างกระวนกระวาย ทรวดทรงอันน่าทึ่งขยับขึ้นลงตามจังหวะหายใจถี่รัว
หวังเหย่ “……”
เขารู้อยู่แล้ว! พี่สาวคนนี้สุกงอมเต็มที่แล้ว แต่เป็นประเภท “ไม่เก่งแต่ชอบเล่น” เก่งแต่ปาก พอถึงเวลาลงสนามจริงกลับขี้กลัวกว่าใคร ถึงกับไม่กล้าเปิดประตูด้วยซ้ำ
หวังเหย่หัวเราะหึ ๆ ก้มหน้าส่งข้อความไปอีกบรรทัด “(ºʖº) พี่รั่วซี ผมได้ยินเสียงล็อกประตูด้านในนะ กล้าแค่ยั่วผมผ่านหน้าจอใช่ไหม แบบนี้การทดสอบความเชื่อฟังไม่ผ่านนะครับ~”
หลิวรั่วซีอ่านข้อความจบก็หน้าแดง ไม่กล้าตอบกลับอีก แถมยังลบประวัติแชตทิ้งจนหมด
ทำเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น
……
เพื่อฉลองที่คะแนนสอบเอนทรานซ์ออกแล้ว หลิวรั่วซีจึงเป็นฝ่ายเสนอเลี้ยงข้าวกลางวันที่ห้องอาหารของโรงแรม
อาหารทะเลมื้อใหญ่ทำให้สวี่อันอันกินจนปากมันเยิ้ม
ระหว่างกินข้าว หลิวรั่วซีแอบมองหวังเหย่เป็นระยะ
หวังเหย่ทำเหมือนไม่เห็น ส่วนเรื่องที่เธอส่งรูปมาก่อนหน้านี้ก็ทำเป็นไม่มีอะไรเกิดขึ้นเช่นกัน
หลังอาหาร ทุกคนเก็บสัมภาระเรียบร้อย ก็เตรียมออกเดินทางไปเที่ยวสถานที่ที่วางแผนไว้ในวันนี้
หวังเหย่มาถึงลานจอดรถ แล้วขับรถบ้านกระบะคาจู 400 โปรของเม่ยจิ่งเม่ยเจียออกมา