“หยุด!”
หวังเหย่กอดอกพิงกรอบประตูทางเดิน มองสองสาวที่ยังแย่งกันอยู่บนเตียง แล้วเอ่ยขัดจังหวะสนามรบหญิงสาวชิงตัวอย่างไม่เกรงใจ
“กลิ้งเล่นทรายอยู่บนเขาทรายร้องมาตลอดคืน สภาพร่างกายของพวกเธอสองคนตอนนี้เข้าขั้น ‘ปนเปื้อนฝุ่นทรายอย่างรุนแรง’ ห้ามใครพาทรายเต็มตัวไปยึดเตียงของฉันเด็ดขาด ไปอาบน้ำก่อน!”
สวี่อันอันก้มมองเสื้อผ้าตัวเอง แค่สะบัดนิดเดียวก็มีเม็ดทรายร่วงลงมา เธอจึงได้แต่คลายมืออย่างไม่สบอารมณ์ “ก็ได้ พักรบก่อน! ฉันอาบน้ำเร็ว ฉันไปก่อนนะ!”
“อันอันน้อย อาบน้ำส่ง ๆ ไม่ได้นะ ไม่อย่างนั้นน้องชายจะรังเกียจเอา” หลิวรั่วซีไม่ยอมแพ้ บิดเอวงูเห่าเย้ายวนเดินตามไป พลางยกริมฝีปากแดงขึ้นเล็กน้อย “พี่สาวจะอาบด้วยกัน เผื่อได้สอนให้รู้ว่าผู้ใหญ่เขาอาบน้ำกันยังไง”
“ใครอยากให้เธอสอนกัน!”
ไม่กี่นาทีต่อมา ในห้องอาบน้ำ
“อ๊ะ! เบา ๆ หน่อย……”
“อื้อ! อย่านะ……”
“ดูฉันเอาคืนบ้าง!”
สิบนาทีต่อมา
เสียงน้ำในห้องน้ำหรูแบบแยกสามส่วนเงียบลง
ประตูเพิ่งเปิดออก สวี่อันอันก็วิ่งพรวดออกมาเป็นคนแรก
เธอเปลี่ยนเป็นชุดนอนสายเดี่ยวผ้าไหมตัวสั้นจุ๊ดจู๋ หน้าอกกลมกลึงกระเพื่อมแรงตามจังหวะก้าวอันเร่งรีบ
จากนั้นหลิวรั่วซีก็ค่อย ๆ เดินออกมาอย่างไม่รีบร้อน
เธอสวมเสื้อคลุมชุดนอนลูกไม้สีแดงไวน์คอลึก ที่เผยให้เห็นส่วนเว้าส่วนโค้งอย่างเย้ายวนชวนใจสั่น หยดน้ำใสสองสามหยดไหลผ่านกระดูกไหปลาร้าขาวผ่อง
เพิ่งชำระล้างความเหนื่อยล้าและฝุ่นทรายออกไปแท้ ๆ แต่ไฟในการต่อสู้ของสองสาวกลับยิ่งพุ่งสูงขึ้น อากาศรอบตัวปะทุเป็นประกายไฟอีกครั้ง
“เตียงใหญ่นี่เป็นของฉันแล้ว!” สวี่อันอันเหมือนลูกเสือน้อยหวงอาหาร กระโจนขึ้นเตียงทันทีเพื่อประกาศสิทธิ์
“ยัยเด็กน้อย คิดจะแย่งอาณาเขตกับพี่สาว วุฒิการศึกษาของเธอยังอ่อนหัดไปหน่อยนะ” หลิวรั่วซีปีนขึ้นเตียงอย่างเย้ายวน
ในห้องนอนหลักของรถบ้านอาโปลโล สวี่อันอันกับหลิวรั่วซีต่างยึดพื้นที่คนละฝั่งของเตียงใหญ่ ไม่ยอมใคร
หวังเหย่เดินเข้าไป
“ท่านผู้อำนวยการทั้งสอง ดึกดื่นแล้วยังมีแรงเหลือเฟือขนาดนี้ ประธานอย่างฉันคงต้องจัดงานล่วงเวลาหนัก ๆ ให้สักหน่อย” หวังเหย่พิงบานประตู สายตากวาดผ่านภาพงามบนเตียงอย่างรวดเร็ว
สวี่อันอันเบิกตากลมโต